Tag Archive | kryo

Χριστουγεννιάτικη μαγεία..international έκδοση!


Image

Ο «επισκέπτης» των Χριστουγέννων χτυπά πλέον δυνατά την πόρτα κάθε σπιτικού, φιλοδοξώντας να ζεστάνει κάθε καρδιά, να φωτίσει κάθε χαμόγελο και να χαρίσει λίγη απ’την αστερόσκονη στο σακίδιο του σε κάθε ελπίδα που είναι έτοιμη να μαραθεί..

Είναι κάποιες μέρες που, πράγματι, πλέον αισθάνομαι ότι θέλω τόσο πολύ να αφεθώ στην αγκαλιά αυτού του τόσο γλυκού, μυστικού μάγου, αλλά και πάλι νιώθω ότι μάλλον, έχω χάσει το κλειδί της πόρτας..

Σήμερα, λοιπόν, διαβάζοντας τυχαία ένα άρθρο, αποφάσισα να το μοιραστώ με όλους εσάς, υπενθυμίζοντας σας ότι η χαρά των Χριστουγέννων βρίσκεται παντού και, πρωτίστως, στην ίδια μας την ψυχή κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν, ό,τι άλλο κι αν χαθεί, ό,τι κι αν καεί σε όποια πυρκαγιά απαισιοδοξίας..Ας προσπαθήσουμε, με όση δύναμη διαθέτει ο καθένας, να υιοθετήσουμε και πάλι λίγη από την αγνότητα και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, κι ας μην επιτρέψουμε σε τίποτα απολύτως να κλέψει το θείο εισιτήριο του ανεκτίμητου αυτού ταξιδιού..

Τουτ, τουτ, η ώρα για επιβίβαση, κυρίες και κύριοι!

«Αν υπάρχουν κάποιες μέρες του χρόνου που όλοι έρχονται κοντά είναι οι μέρες των Χριστουγέννων. Μια γιορτή που τη γιορτάζουν όλοι οι λαοί σε κάθε γωνιά του πλανήτη με εντελώς διαφορετικό τρόπο και παραδόσεις. Η μηχανή αναζήτησης και σύγκρισης ξενοδοχειακών τιμών trivago και παρουσιάζει δέκα διαφορετικές Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις από κάθε γωνιά του πλανήτη.
 
Ρουμανία, Οι Μασκαρεμένοι
 
Στη Ρουμανία η παράδοση θέλει τους πιστούς να ντύνονται αρκούδες, να χορεύουν και να γιορτάζουν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Παλιότερα μια αληθινή αρκούδα συμμετείχε στο χορό. Η συγκεκριμένη παράδοση ονομάζεται Ursul (ο χορός της αρκούδας) και λαμβάνει χώρα κυρίως στη Μολδαβία και στη Μπουκοβίνα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.  Μια ακόμα παράδοση της Ρουμανίας που έχει να κάνει με ταγούδι ονομάζεται Mascatii (οι μασκαρεμένοι) όπου φοράνε περίεργες μάσκες, κρεμάνε κουδούνια και προσπαθούν να τρομάξουν τον παλιό χρόνο για να αποχωρίσει και να έρθει ο καινούργιος. 
 
Ιταλία, Μπεφάνα
 

Ο μύθος θέλει τη Μπεφάνα, μια φτωχή χωρικό, πολύ φιλόξενη όμως και γνωστή για τη μαγειρική της και την καλή της καρδιά, να την πλησιάζουν οι 3 Μάγοι, στο δρόμο τους για να βρουν τον Ιησού και να του αποδώσουν φόρους τιμής και τα δώρα τους. Της ζήτησαν οδηγίες για να Τον βρουν, αλλά εκείνη δεν μπόρεσε να τους βοηθήσει. Παρόλα αυτά τους πρόσφερε στέγη για ένα βράδυ και τους περιποιήθηκε όσο καλύτερα μπορούσε. Την επόμενη μέρα οι τρεις Μάγοι σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης την προσκάλεσαν να τους ακολουθήσει. Εκείνη αρνήθηκε καθώς είχε πολλές δουλειές να τελειώσει αλλά την επόμενη μέρα άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να ψάξει να τους βρει. Δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να τους εντοπίσει και έκτοτε περιπλανιέται  και προσπαθεί να εντοπίσει το μωρό Ιησού. Σε όλα τα καλά παιδιά αφήνει γλυκά και παιχνίδια και σε όλα τα άτακτα αφήνει κάρβουνο και σκόρδο ή κρεμμύδι. Στη γείτονα χώρα γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και όλα τα παιδιά ανυπομονούν να ξυπνήσουν εκείνη τη μέρα και να δουν τι δώρο τους άφησε η καλόκαρδη χωρικός. Κάρβουνο ή καραμέλες;

Αυστραλία, Carols (Κάλαντα)

Στη μακρινή Αυστραλία μπορεί να μην έχουν χιόνι, τα Χριστούγεννα να είναι θερμά και να βρίσκουν τους ανθρώπους στην παραλία αλλά αυτό δε σημαίνει ότι λείπουν οι παραδόσεις. Σε κάθε πόλη της μακρινής ηπείρου μαζεύονται στην κεντρική πλατεία, κρατώντας ένα κερί και τραγουδούν όλοι μαζί, ανήμερα Χριστούγεννα, κάτι σαν τα δικά μας κάλαντα. Μόνο που για αυτούς το όνομα είναι Carols και πιο συγκεκριμένα ο τίτλος του αγαπημένου τους τραγουδιού είναι The Wiggles. Αυτό που κάνει αυτή την παράδοση ξεχωριστή είναι ότι όλοι γίνονται ένα εκείνη τη μέρα. Διάσημοι τραγουδιστές βγαίνουν στις πλατείες και τραγουδούν μαζί με τον κόσμο. Ανάμεσα τους είναι οι John Farnham, Anthony Warlow, Colin Gery και Niki Webster. Σε μερικές πόλεις της Αυστραλίας με αποκορύφωμα το Sydney τα πυροτεχνήματα μετά τα Carols κάνουν τη νύχτα μέρα και αποτελούν το κάλεσμα στον Άγιο Βασίλη να τους επισκεφτεί, χωρίς βαριά ρούχα φυσικά και αντί για ταράνδους έχει καγκουρώ. Τι άλλο; 
 
Ισπανία, 12 σταφύλια τα μεσάνυχτα
  

Στην Ισπανία παίρνουν σοβαρά την αλλαγή του χρόνου. Πέρα από παράδοση, την ίδια στιγμή αποτελεί και δεισιδαιμονία, η παράδοση τους να τρώνε στις 12, ακριβώς στην αλλαγή του χρόνου, 12 σταφύλια για καλή τύχη ένα για κάθε μήνα. Μπορεί οι Αμερικανοί να αποχαιρετούν τον παλιό χρόνο και να καλωσορίζουν τον καινούργιο με ένα ποτήρι σαμπάνια και ένα φιλί κάτω από το γκι, αλλά για τους Ισπανούς τα  πράγματα είναι πιο «σοβαρά». Σχεδόν κανείς Ισπανός δε θα μπορούσε να παρακάμψει αυτή την παράδοση. Τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα του νέου έτους είναι για αυτούς πολύ ήσυχα και τους βρίσκουν με γεμάτο στόμα από 12 σταφύλια. Δεν θέλουν ούτε ένα μήνας από τους 12 να είναι κακότυχος! Εφοδιαστείτε με τα μαγικά σταφύλια αν θέλετε να περάσετε την παραμονή Πρωτοχρονιάς σας στη χώρα που γέννησε τον Κολόμβο.
 
Η.Π.Α, η Χριστουγεννιάτικη πίκλα 
 
Η Χριστουγεννιάτικη πίκλα είναι μια παράδοση που μας έρχεται από την Αμερική αν και οι ρίζες της είναι γερμανικές. Ένα Χριστουγεννιάτικο στολίδι σε σχήμα πίκλας είναι καλά κρυμμένο στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο της κάθε οικογένειας και όποιος το βρει θα έχει καλή τύχη όλο τον επόμενο χρόνο και θα πάρει και ένα πολύ μεγάλο δώρο.  Σύνθετη μέσα την απλότητα της η συγκεκριμένη παράδοση καθώς μετατρέπεται σε πραγματικό κυνήγι θησαυρού για τα παιδιά που αναπτύσσουν στρατηγικές για το που θα βρουν για να κερδίσουν το μεγάλο δώρο από τον Αι Βασίλη. Μια παράδοση που λαμβάνει χώρα και στα μεγάλα εμπορικά καταστήματα της Αμερικής με τα τεράστια δέντρα. Όποιος το βρει μπορεί να κερδίσει Gift cards από το εμπορικό. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο;
 
Μεξικό, Posadas

Οι Χριστουγεννιάτικοι εορτασμοί ξεκινούν νωρίς στο Μεξικό και ξεκινούν με τις posadas κάθε απόγευμα από τις 16 Δεκεμβρίου μέχρι και την Παραμονή των Χριστουγέννων. Οι εννέα αυτές μέρες είναι μέρες κατάνυξης και ουσιαστικά συμβολίζουν τους εννέα μήνες που κυοφορούσε η Παρθένος το Θεάνθρωπο.  Ουσιαστικά η γιορτή posadas συμβολίζει τις περιπέτειες της Μαρίας και του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ μέχρι τη Βηθλεέμ που βρήκαν καταφύγιο. Παραδοσιακά, κάθε απόγευμα λαμβάνει χώρο μια γιορτή σε κάθε σπίτι της γειτονιάς. Οι επισκέπτες μαζεύονται έξω από το σπίτι με τα παιδιά ντυμένα βοσκούς και αγγελάκια. Ο αρχάγγελος ηγείται της ομάδας ενώ ακολουθούν οι επισκέπτες κρατώντας τις εικόνες της Μαρίας και του Ιωσήφ και αναμμένα κεριά τραγουδώντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
 
Αργεντινή, Ροζ εσώρουχα
 
Οι ταξιδιώτες που επιλέγουν κάθε χρόνο την Αργεντινή για να περάσουν τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια παράδοση που μόνο εκεί παίρνει σάρκα και οστά. Όλα τα καταστήματα στολίζουν τις βιτρίνες τους με ροζ εσώρουχα. Σύμφωνα με την παράδοση όλες οι ανύπαντρες γυναίκες πρέπει να πάρουν ως δώρο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ροζ εσώρουχα.  Καθώς το ροζ συμβολίζει τον αγνό και ρομαντικό έρωτα, θεωρείται ότι ως δώρο τα ροζ εσώρουχα φέρνουν τύχη και κατά επέκταση και τύχη στην ανύπαντρη κοπέλα  ώστε να βρει μέσα στον καινούργιο χρόνο το ρομαντικό εκείνο άντρα που θα την κάνει ευτυχισμένη.  Με τα χρόνια ωστόσο η παράδοσγ εξαπλώθηκε και περιλαμβάνει όλες τις γυναίκες ανεξαιρέτως την ηλικία τους και την οικογενειακή τους κατάσταση. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πότε πρέπει να φορέσουν τα ροζ τους εσώρουχα, με επικρατέστερες τα Χριστούγεννα και την Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Γιατί όμως τα εσώρουχα πρέπει να είναι ροζ; Η παράδοση θέλει να επιλέχτηκε το ροζ ως χρώμα γιατί είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου (χρώμα του διαβόλου) και του λευκού (χρώμα του Θεού). Δε θα θέλατε να δείτε μια πόλη ντυμένη στα ροζ;
 
Ισλανδία, μόνο ρούχα ως δώρα
 
Μια παλιά Ισλανδική παράδοση που διατηρείται μέχρι σήμερα, θέλει όλους τους Ιρλανδούς να ανταλλάσουν πολύ συκγεκριμένα δώρα για τα Χριστούγεννα. Ποιο είναι αυτό; Ένα ρούχο, διαφορετικά θα κινδυνεύουν να τραυματιστούν θανάσιμα μέσα στο νέο χρόνο. Ο θρύλος θέλει την Παραμονή των Χριστουγέννων μια τεράστια μαύρη γάτα  να κατεβαίνει από τα βουνά και να τρώει όλους εκείνους που δεν ακολούθησαν τον απλό κανόνα της ανταλλαγής δώρων ρούχα. Η αιμοσταγής αυτή γάτα είναι γνωστή ως η γάτα των Χριστουγέννων. 
 
Ουκρανία, ο ιστός της αράχνης

Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα στην Ουκρανία συχνά καλύπτονται από ιστούς αράχνης. Ο μύθος θέλει μια φτωχή οικογένεια να μεγάλωσε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο από ένα κουκουνάρι και τα παιδιά τους όντας ενθουσιασμένα που έχουν το δικό τους μοναδικό δέντρο, επινόησαν νέους τρόπους για να το διακοσμήσουν. Η οικογένεια ωστόσο ήταν φτωχή και δε μπορούσε να υλοποιήσει τα όνειρα των παιδιών. Μετά από μερικές μέρες που το δέντρο βρισκόταν χωρίς στολίδια στο κέντρο του σπιτιού, όταν ξύπνησαν τα  παιδιά είδαν ότι οι αράχνες είχαν ήδη αρχίσει να πλέκουν τον ιστό τους στα κλαδιά του δέντρου που γυάλιζαν σαν μετάξι, το οποίο μαγικά ανήμερα Χριστουγέννων μετατράπηκε σε χρυσό. Η παράδοση θέλει τους Ουκρανούς να στολίζουν με ιστούς αράχνης, έστω και τεχνητούς τα δέντρα για αν καλωσορίσουν το νέο έτος.»

Πηγή:http://www.cityportal.gr

Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, τα φετινά Χριστούγεννα να προσφέρουν απλόχερα στον καθένα σας ένα πλούσιο-πλούσιο καλαθάκι, με μπισκοτάκια γεμάτα χαμόγελο, κέικ με τρούφα υγείας, μελομακάρονα που υπόσχονται αγάπη, κουραμπιέδες με άφθονη ζάχαρη επιτυχίας, κουλουράκια με γλάσο ηρεμίας, τσουρεκάκια με γέμιση ευτυχίας και ό,τι άλλο ποθούν τα σεντούκια της ψυχής σας!

Να είστε πάντοτε καλά και να περνάτε χριστουγεννο-φανταστικά!

Στο ακρογιάλι της Ουτοπίας…


Αυτό που θα’θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο
την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα…
Και τι ωφελεί…
Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω
πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για
όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν
. Για όσα μ’ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα…
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του
να μου πει ψιθυριστά:
«Μην κλαις».Μόνο αυτό.Τίποτ’άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…
..Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη , να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Και αυτός ο κάποιος να μη μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. να του στείλεις ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ’ακολουθήσεις.
Μου λείπει η αγάπη μου,εντάξει. Μου λείπει αφόρητα.
Μα σίγουρα, δεν είναι το πρόσωπο της που ψάχνω μέσα σ’ αυτό το τοπίο.
Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος. που έχει κουλουριαστεί μες στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό, έστω στην άκρη των μαλλιών…
Τόσο πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Τόσο πολλά;

Αλκυόνη Παπαδάκη

….

Ξημέρωσε και πάλι..Πονηρή, δόλια η νύχτα..Κρύβει παγίδες, καταβροχθίζει όνειρα, διογκώνει πληγές.. Το ξέρω, ναι… Το ξέρω, δε θα πέσω πάλι στην παγίδα της..Είμαι δυνατή, ναι… 

Σε ποιον τα επαναλαμβάνω όλα αυτά; Ποιον νομίζω ότι κοροιδεύω; Αφού κανείς δεν είναι εδώ… Κι αν, κατα τύχη, ήταν; Xαζές ερωτήσεις…Ψευδαισθήσεις που γεμίζουν σαν καπνός την τελευταία ίνα λογικής που μου ‘χει απομείνει…

Δεν είσαι εδώ απόψε, επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά..Πώς χαραμίζονται έτσι οι λέξεις πλέον, το συνειδητοποιείς;..»Απόψε».. Λες και κάτι άλλαξε από χτες, ή θα αλλάξει αύριο..Πού βρίσκεσαι στ’ αλήθεια;  Το μυαλό σου; Η καρδιά σου; Ποιος άνεμος τα ‘χει παρασύρει; Ποιος χείμαρρος τα μόλυνε; Σε ποιο στενάκι τριγυρνούν απόψε;

Σκέφτομαι να ψάξω πάλι σ’ εκείνο το παγκάκι..Ίσως κάτι να ΄χει απομείνει από εκείνη τη βραδιά..Μου υποσχέθηκες, θυμάσαι; Τι σημασία έχει πλέον, άραγε.. Όλα κάηκαν, ανόητη, όλα έγιναν στάχτη..

Κι αν κάνω λάθος;  Τότε..Τότε..Θα σε περιμένω, μ’ακούς;

Φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη, μ΄ακούς;

Mάλλον τελικά δεν είσαι πουθενά….

Καληνύχτα παλιέ μου φίλε.

Θα σε θυμάμαι.

Να προσέχεις.

Μια επιστροφή, ένα δώρο κι ένα βραβείο…


Πόσοι θα θέλαμε αυτή τη στιγμή να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί στα χέρια μας; Πόσοι θα ευχόμασταν να ταξιδεύαμε σε νέα, καινούργια, πρωτότυπα μέρη; Σε φωτεινά λιβάδια, απέραντα δάση, ανεξερεύνητα ποτάμια; Κι όμως, πώς θα ανακαλύψουμε νέους ωκεανούς, αν δεν απομακρυνθούμε από την ακτή; Εφηύρε μήπως κανένας κάποιο τεχνολογικό μέσο που μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα; Μάλλον όχι…Και; Και τώρα τι κάνουμε; Κατεβαίνουμε και το τελευταίο σκαλοπάτι του πλοίου για το όνειρο, σκίζουμε ένα εισιτήριο που αποκτήσαμε με κόπο και δάκρυα; Ή χάνουμε την ακτή που με υπέρμετρη υπομονή φιλοξένησε κάθε σταγόνα του ιδρώτα μας, κάθε βήμα και κάθε παραπάτημά μας; Αντέχουν τα μάτια μας, έχει κουράγιο η ψυχή μας; Ποια γέφυρα να κάψουμε και ποιά να χτίσουμε πάλι; Μήπως ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε;

….

Οι μέρες κυλούν κι η καθημερινότητα συνεχίζει ανελέητα να παρασύρει κάθετί στο πέρασμα της. Πράξαμε τελικά σωστά ή καταστρέψαμε τα πάντα; Ποιός γνωρίζει και πότε θα μας ενημερώσει; Ίσως κανείς..Ίσως ακόμη κι εκείνος που ξέρει, να το φυλάξει για πάντα εγωιστικά στο σεντούκι του εαυτού του..Κι εμείς; Εμείς τελικά κατορθώσαμε να επιβιώσουμε; Μα ναι..Ποτέ κανείς δεν μπορεί να μαντέψει πόσο δυνατός είναι, ώσπου το να είναι δυνατός να γίνει η μόνη του επιλογή…Αυτό δε λένε, άλλωστε;

Αχ, τι κάθομαι και γράφω πάλι… Κοντεύει 2 το πρωί κι οι σκέψεις τριβελίζουν κάθε ίνα του μυαλού μου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό…Λείπω καιρό, κι όμως φαίνεται ότι ό,τι χρειάζομαι είναι ακόμη εδώ, αγκαλιάζοντας την φοβισμένη ύπαρξή μου…

Μου ΄χε λείψει η αίσθηση της έκφρασης αυτής, το άρωμα του ιδιαίτερου αυτού σπιτιού μου, η επαφή με τους «γείτονες-φίλους» στα διπλανά μπλογκόσπιτα. Πριν λίγο συνειδητοποίησα, καθυστερημένα βέβαια, όπως πάντα, ότι η γλυκιά γλυκιά Μαριλένα (http://marilenaspotofart.wordpress.com) μου χάρισε ένα ευγενικό, πανέμορφο βραβειάκι. Το πόσο την ευχαριστώ, φυσικά, δεν χωράει σε μερικές γραμμές λέξεων και πιθανόν όυτε σε τίποτε που θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να της δωρίσω. Γι’ αυτό περιορίζομαι σε μια ταπεινή, αλλά ολόκαρδη ευχούλα, να ‘ναι πάντοτε μα πάντοτε γερή κι ευτυχισμένη και να συνεχίζει να προσθέτει ζαχαρένια γεύση στις διαδικτυακές μας εξερευνήσεις.

Το βραβείο συνοδεύεται από μια υποχρέωση απάντησης στις παρακάτω ερωτήσεις:

  • Το αγαπημένο μου φαγητο: Χμμμ δύσκολη ερώτηση όταν βρίσκεσαι σε δίαιτα..:P Παρόλ’ αυτά, πιστεύω τίποτε καλύτερο απ’ ένα κομμάτι από σουφλέ ζυμαρικών στο φούρνο, με τριμμένο τυρί και γάλα (μιαμ μιαμ).
  • Δε μου αρέσει στους ανθρώπους: H υποκρισία, η ανωριμότητα και η υπερβολική αυτοπεποίθηση και φιλαυτία.  Δεν μπορώ να συνυπάρξω με άτομα που ανησυχούν μονάχα για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η στέψη τους με την κορώνα του «πιο όμορφου, πιο έξυπνου και πιο ταλαντούχου σ’ όλη την υφήλιο».
  • Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα: να δείχνουν κατανόηση και να με σέβονται. Α και να ‘χουν κάπως πιο ουσιαστικά ενδιαφέροντα από το πότε θα βγάλει το επόμενο CD της η Πέγκυ Ζήνα (what?) 😛
  • Με ηρεμεί: Μια συζήτηση με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ένας χαλαρός περίπατος κι ένα ζεστό μπάνιο λίγο πριν πέσω για ύπνο.
  • Αγαπώ: τα βιβλία, την καλή μουσική, τα λουλουδάκια, τα ταξίδια, την θάλασσα και την ακατάπαυστη (εννοείται) ονειροπόληση.
  • Με νευριάζει: Η αναβλητικότητα, οι ανούσιες δικαιολογίες και τα ψέματα.
  • Δεν αποχωρίζομαι ποτέ: το κινητό και το ρολόι μου.
  • Όταν ήμουν μικρή, μάζευα συστηματικά αφίσες: της Barbie 😛 εεεε τι να κάνωωω, ζούσα με το όνειρο της γλυκιάς, καλοκάγαθης πριγκίπισσας και του happy ever after της στο βασίλειο της αιώνιας αγαπης. 😛

Aυτάααααα! Αρκετά σας κούρασα! Ήρθε η ώρα να παραδώσω το σκήπτρο σε 8 αγαπημένους μου φίλους, στέλνοντας γλυκά φιλάκια:

  1. http://pink-angel-911.blogspot.gr/
  2. http://emmablackprincess.wordpress.com/
  3. http://fairytalesdreams.wordpress.com/
  4. http://myverysecrethoughts.wordpress.com/
  5. http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/
  6. http://ainafetst.wordpress.com/
  7. http://perapotusanemus.blogspot.gr/
  8. http://theartofevil.wordpress.com/

Ελπίζω τα δωράκια να παραδόθηκαν επιτυχώς στους εκλεκτούς της βραδιάς ❤ Νομίζω ότι αξίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ που χαρίζουν σε όλους μας τόσο γλυκά και αξέχαστα συναισθήματα, μέσα από το παραμύθι της δικής τους ιστοσελίδας.

Σιγά σιγά, τελειώνει κι αυτή εδώ η ανάρτηση, μαζί με τη δύναμη μου να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε μια δημιουργική και πανέμορφη εβδομάδα, μαζί με τους δικούς σας ανθρώπους. Η πυξίδα της ελπίδας να κατευθύνει τα όνειρα σας και ένας ουρανός γεμάτος χρώματα να ομορφαίνει τα πρωινά σας.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Η σονάτα του σεληνόφωτος…


…..

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου….

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου – ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

……

♥ Γιάννης Ρίτσος♥

Πώς φαίνεται η μαγεία των λέξεων ενός τόσο μεγάλου ποιητή…  Αυτές οι λέξεις που τόσο περίτεχνα κατορθώνουν να τραντάζουν ολόκληρο το είναι του κάθε αναγνώστη… Ό, τι και να πώ εγώ θα ΄ναι υπερβολικά λίγο… Απ’ τις λατρεμένες συνθέσεις του Γιάννη Ρίτσου, που διάβαζα ένα απόγευμα δίπλα στη βροχή με μια ψυχή… Απολαύστε την 🙂

Να ‘χετε όλοι μια πολύ γλυκιά και όμορφη ημέρα, με αξέχαστες στιγμές και φωτεινά χαμόγελα!!! 😀

Αναμνήσεις…


Έχετε ποτέ σκεφτεί πως θα ήταν, αν είχατε τη δύναμη να πατήσετε ένα μαγικό κουμπί, να γυρίσετε πίσω το χρόνο, σε μια καθοριστική περίοδο της ζωής σας, και να αλλάξετε, σαν ένας ανάλγητος ανεμοστρόβιλος, τα πάντα; Ναι, τα πάντα εκτός από ένα μοναδικό, συγκεκριμένο γεγονός, μια απόφαση, μια πράξη; Κάτι που θα σας ακολουθούσε για όλα τα υπόλοιπα χρόνια σας, πριν το ηλιοβασίλεμα στο ταξίδι της ζωής σας. Τι θα κρατούσατε τελικά και για ποιο λόγο; Ποιον θα διώχνατε και με ποιο σκοπό;

Δεν είναι τόσο εύκολο, έτσι δεν είναι;

Όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, είτε πιο συχνά είτε πιο σπάνια, έχουμε παραπατήσει στο μονοπάτι που έχουμε χαράξει..Έχουμε πλησιάσει λάθος άτομα, έχουμε εμπιστευτεί το θησαυροφυλάκιο της ψυχής μας σε μη έμπιστους, τελικά, φρουρούς..Ίσως, κάποιοι να πραγματοποίησαν λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές, πιθανόν να μην εκμεταλλεύτηκαν άλλες.. Μερικοί μπορεί να πλήγωσαν, εκούσια ή μη, ανθρώπους απ’ τον περίγυρό τους..Ουδεις αλάνθαστος, αυτό είναι σίγουρο..Πολλές από αυτές τις στιγμές της ζωής μας, καθώς κοιτάμε πίσω, τις αντικρίζουμε με πόνο, πικρία, παράπονο, απογοήτευση, ακόμα και οργή..Άλλες, μάλιστα, φορές, μόνο και μόνο η ανάμνηση τους δίνει το έναυσμα για το ξέσπασμα μιας καταρρακτώδους βροχής στον ουρανό των ματιών μας…Πόσες φορές έχουμε ευχηθεί όλοι να είχαμε ένα μαγικό ραβδί και να μπορούσαμε να τις αλλάξουμε, να τις σβήσουμε;

Κι όμως, αναλογιστείτε ένα δάσος χωρίς καταιγίδες..Ναι, η ηλιοφάνεια είναι, αναμφίβολα, άκρως επιθυμητή. Αυτή η τόσο υπέροχη, ασύγκριτη όψη μιας μαγικής αυγής και, στη συνέχεια, η απαλή αίσθηση των αχτίδων του ηλίου που αγγίζουν, σαν σε αρχαία τελετουργία, κάθε εκατοστό του δέρματος σου..Κι έπειτα, ποιος δεν επιθυμεί μια τέτοια αρμονία, τη διάχυτη αγαλλίαση, το χαμόγελο, τις βόλτες, την παρατήρηση λουλουδιών και τα παιχνίδια με τα ζωάκια, κάτω από έναν καθαρό, ήρεμο ουρανό; Συχνά, ωστόσο, αδιαφορούμε για την άλλη όψη..Αν κάποιος, ξαφνικά, καταργούσε τα υπόλοιπα καιρικά φαινόμενο, η ηλιοφάνεια αυτή θα κατέληγε να καταστεί μαρτυρική..Σχεδόν ολόκληρη η χλωρίδα και η πανίδα του δάσους θα κατέρρεε σταδιακά, αλλά νομοτελειακά..Κι αυτό που θα απέμενε σ’ εμάς τους ανθρώπους θα ΄ταν πλέον ένα ερημικό, κατεστραμμένο, φτωχό οικοσύστημα..

Η φύση, κάποιος κάπου κάποτε επεσήμανε, είναι ο πιο σοφός δάσκαλος. Πράγματι, λοιπόν, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι δυνατόν να υφίσταται δάσος δίχως κατακρημνίσεις, έτσι και μια ζωή χωρίς σφάματα, χωρίς πόνο, είναι, όχι μόνο πλήρως ανέφικτη και ουτοπική, αλλά ανούσια. Εξάλλου, όπως ακριβως, δίχως τη βροχή, τα φυτά δε θα ανέπτυσσαν το φύλλωμα και τους καρπούς τους, έτσι και ένας άνθρωπος δε θα ήταν ο ίδιος, αν δεν είχε κληθεί να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα προβλήματα και δυσχέρειες στο δρόμο της ζωής του. Γιατί, αυτά είναι που, σε συνεργασία με τις όμορφες, τις θετικές στιγμές, πλάθουν λιθαράκι-λιθαράκι την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση, την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Είναι εκείνα που γεμίζουν τις μπαταρίες του οργανισμού μας με εμπειρία, με δύναμη, με υπομονή. Είναι όλα αυτά μαζί που συγκροτούν το Εγώ μας, ακόμα κι αν εμείς δεν τα επιλέξαμε.

Αν, λοιπόν, είχατε την «ευκαιρία» να τα μεταμορφώσετε όλα, τι θα επιλέγατε άραγε τελικά; Μπορείτε να συλλογίζεστε για ώρες ακαταπάυστες, μέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια..Η απόφαση είναι, άλλωστε, αποκλειστικά και μόνο, δική σας..Μη λησμονήσετε μόνο να λάβετε υπόψιν σας ότι δε θα σβηστούν μόνο πρόσωπα, επιλογές, αναμνήσεις. Θα αλλάξετε εσείς ο ίδιος, μια μοναδική προσωπικότητα που οικοδομήσατε μέσα σε τόσους Λαβυρίνθους και τρικυμίες, καθώς ο χρόνος, ανελέητος δυνάστης, κυλούσε..Τι έχει, εν τέλει, μεγαλύτερη αξία;

Η δική μου άποψη; Δεν έχω να πώ τίποτα, νομίζω, μόνο μια ταπεινή, κλεμμένη κιόλας, συμβουλη: CARPE DIEM!!! Απολαύστε κάθε στιγμή της ζωής σας, αδράξτε το καθε δευτερόλεπτο, λες και ήταν το τελευταίο. Μην πασχίζετε να εξαφανίσετε τις στάλες της βροχής απ’ τη ζωή σας. Το ουράνιο τόξο δε θα σας απογοητεύσει ποτέ.

≈ Το φως των άστρων φαίνεται μόνο σε σκοτεινό ουρανό≈

Καπου εκει, μεσα στη βροχη…


Ήταν μία απ’ τις μέρες που η κυρία ζωή φαινόταν και πάλι να μην έχει διάθεση να της χαμογελάσει. Φαινόταν να είχε κλειδώσει πεισμωμένα σ’ ένα συρτάρι κάθε είδος καλής διάθεσης, κάθε φωτεινή αχτίδα ελπίδας, κάθε τελευταίο απόθεμα κουράγιου και υπομονής… Το κλειδί το είχε ρίξει στον ωκεανό των σπασμένων και κατακρεουργημένων ονείρων της, των συσσωρευμένων απογοητεύσεων που είχε υποστεί και μιας καμμένης ζωντανής αυτοπεποίθησης… Θυμόταν τη συμβουλή της φίλης της: «Κάτσε μέσα σήμερα, ηρέμησε και ξάπλωσε δίπλα στο αναμμένο τζάκι… Όλα θα περάσουν, κι εγώ κατά το βραδάκι, θα είμαι εκεί, το υπόσχομαι!»  Πώς μπορούσε όμως να κουλουριαστεί δίπλα στο τζάκι, ένα τζάκι που της θύμιζε το παρανάλωμα του ίδιου της, του χαμένου εαυτού; Πώς;

Αποφάσισε, λοιπόν, να βγεί έξω! Να προσπαθήσει να αναπνεύσει και πάλι! Είχε καιρό, εξάλλου.. Και ποιός ξέρει ίσως οι, εδώ και αιώνες, απενεργοποιημένοι της πνεύμονες, να αποφάσιζαν επιτέλους να την τιμήσουν με τη λειτουργία τους… Θεώρησε πώς ήταν η μόνη της ευκαιρία να νιώσει την παρουσία του μοναδικού ίσως που μοιραζόταν την ίδια διάθεση μ’ εκείνη… Κι αυτός δεν ήταν άλλος παρά ο καιρός, ο ουρανός, που έκλαιγε μαζί της, και είχε εξαπολύσει τον φίλο του τον άνεμο, μήπως και κατορθώσει να δώσει πνοή σε κάθε μαραμμένη ψυχή εκείνη το μοιραίο απόγευμα… Τουλάχιστον υπήρχε και κάποιος που δεν την πίεζε να υιοθετήσει ένα, ακόμα και ψεύτικο, χαμόγελο, απλά και μόνο γιατί είναι «αντιαισθητικό» και «όχι ευχάριστο» να εισπνέεις τις κομματιασμένες κραυγές ενός ανθρώπου για μια τζούρα ζωής…

Κι έτσι, λοιπόν, άρχισε να κάνει δειλά- δειλά βήματα μέσα στην οργισμένη βροχή… Προσπαθώντας να ναρκώσει το μυαλό της, παρατηρούσε μία μία τις σταγόνες της βροχής να φτάνουν στο έδαφος, άλλες πιο γρήγορα κι άλλες καθυστερημένα.. Λες κι έκαναν αγώνα δρόμου… Ποιό να ‘ναι το έπαθλο άραγε, αναρωτιόταν… Και ποιά η ουσία; Αφού έτσι κι αλλιώς, όλες θα απορροφηθούν στο τέλος από το διψασμένο έδαφος… Θα χαθούν, και θα ποδοπατηθούν, όπως ποδοπατήθηκαν και οι φιλοδοξίες στην καρδιά της… Προσηλωμένη στις μαύρες τις σκέψεις, αποκόπηκε τελείως από το γύρω της περιβάλλον και χωρίς καν να το καταλάβει, δάκρυα άρχισαν να κυλούν και πάλι, καίγοντας τα ήδη ταλαιπωρημένα της μάγουλα.. Ένιωσε μια ζάλη να την κυριεύει και έπεσε κάτω στο έδαφος, παρακαλώντας να η γη να ξεριζώσει την καρδιά της, να μην πονάει πια…

«Δεσποινίς;; Δεσποινίς; Δεσποινίς μ’ ακούτε; Συγγνώμη;;» ακούγόταν μια υπόκωφη φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού της…  Τότε, ξαφνικά, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της, και μην πιστεύοντας τις ίδιες της τις αισθήσεις, σήκωσε ξαφνιασμένη το κεφάλι της… «Είστε καλά;», λίγες λέξεις ξεπήδησαν ξαφνικά από το στόμα ενός τρομαγμένου, ξαφνιασμένου και καταβρεγμένου νεαρού που προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της… Η κοπέλα σηκώθηκε, και μετά από λίγη ώρα, απάντησε «Εεε ναι, ναι, καλά είμαι!», φωνάζοντας μέσα της το αντίθετο και χαστουκίζοντας με μανία την ανεξήγητη υποκρισία της…»Δε νομίζω… Είχατε πέσει κάτω, στη μέση του δρόμου!! Μπορώ να σας βοηθήσω στο οτιδήποτε; Ειλικρινά;» Αφού συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε συμβεί και μένοντας άφωνη απ’ το σημείο στο οποίο είχε φτάσει, προσπάθησε μάταια να αρθρώσει κάποιες λέξεις, να δικαιολογηθεί.. «Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε, προς Θεού.. Και συγχωρέστε με για την αδιακρισία μου…», της είπε, χαρίζοντας της ένα ζεστό βλέμμα… «Το σπίτι μου είναι απέναντι, θα ήταν πολύ τρελό και αγενές να σας ζητήσω να έρθετε για λίγο μέσα, μέχρι να περάσει η καταιγίδα;»  Κάθε απόθεμα λογικής που της είχε ξεμείνει, της έλεγε να αρνηθεί. Δεν τον ήξερε καν. Ποιός ξέρει τι μπορεί να ζητούσε από εκείνη… Δεν ακούγονταν και λίγα, τα τελευταία χρόνια… Κι όμως η καρδιά της και όλα μέσα της της φώναζαν ΝΑΙ!!! Ένα απεγνωσμένο ναι!!! Χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς να γνωρίζει απολύτως τίποτε..  Εξάλλου της ήταν αδύνατο να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή… Μόνο την καρδιά της άκουγε να χτυπάει δυνατά, πολύ δυνατά… Και τον άνθρωπο απέναντι της να της λέει «Τι χαζός που είμαι! Δε συστηθήκαμε καν! Αλέξανδρος… Να μιλάμε στον ενικό ε;»,και της έδωσε το χέρι του… Αυτή, με τη λιγοστή δύναμη που είχε πια, τραύλισε «Αφροδίτη» και του έσφιξε το χέρι…

Ποτέ δεν χρειάστηκε να δώσει απάντηση στην προσκλησή του, απλά εκείνος  συνέχισε να της κρατάει γερά το χέρι και την οδήγησε μέσα… » Κάθησε όπου θέλεις και θα σου φέρω ένα πάπλωμα να ζεσταθείς κι ένα ζεστό ποτήρι τσάι! Πρέπει να έχεις παγώσει αφάνταστα..»  Και ναι, είχε παγώσει, αλλά ήταν συνηθισμένη… Ο πάγος στην καρδιά της δε συγκρινόταν με τίποτα… Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της και της είπε: » Σίγουρα θα μ’ έχεις περάσει για κάποιον τρελό που φέρνει ξένες στο σπίτι του.. Δεν είναι έτσι… Απλώς δεν μπορούσα να σ’ αφήσω έξω έτσι, και χωρίς παρεξήγηση φαινόσουν τελείως χαμένη…Και η αλήθεια είναι, μου θύμησες λίγο τον εαυτό μου… Πριν από κάποιους μήνες, περνούσα κι εγώ μια εξαιρετικά δύσκολη φάση της ζωής μου, αλλά, όπως βλέπεις, το ξεπέρασα…Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ, να ‘σαι σίγουρη, ό,τι κι αν είναι αυτό που σε βασανίζει…», είπε και χαμογέλασε πλατιά.. Η Αφροδίτη δεν απάντησε, απλά προσπάθησε κι εκείνη να χαμογελάσει, γεγονός που πριν λίγα λεπτά, της φαινόταν ακατόρθωτο.. Τα λόγια του ενεργούσαν σαν το καλύτερο παυσίπονο για τη ραγισμένη της καρδιά και τα χειρουργημένα της αισθήματα… Και σιγά σιγά, ηρέμησε τόσο πολύ που την πήρε ο ύπνος… Κοιμήθηκε, έπειτα από βδομάδες αυπνίας, δακρυσμένων νυκτών και μεθυσμένων δακρύων με γεύση βότκα…  Κοιμήθηκε εκεί, δίπλα του, με την ανάσα του να τη νανουρίζει…

Μια καινούργια μέρα άρχισε λίγες ώρες μετά γι΄ αυτή… Και μεταφορικά και κυριολεκτικά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…)