Tag Archive | παραμύθια

Μηχανή του χρόνου (Εισαγωγή)…


Κάπου ανάμεσα σε μια ανάμνηση ονείρου και μια στεγνή πραγματικότητα, κάπου μέσα στους ήρεμους βυθούς και τις φουρτουνιασμένες θάλασσες, ίσως και κάπου μεταξύ των φωτεινών ουρανών και του φόβου για το απλανές σκοτάδι, όλοι έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν να μπορούσαμε με ένα απλό μαγικό φίλτρο να επιστρέφαμε στην παιδική ηλικία. Πώς θα κυλούσε άραγε μία ολόκληρη ημέρα δίχως τον καπνό του αέναου άγχους, μακριά από την επώδυνη φυλακή των προθεσμιών, των εξετάσεων, λογαριασμών, λογομαχιών κι ατέρμονων καθηκόντων; Και τι θα συμβουλεύαμε τον οκτάχρονο εαυτό μας;

Λίγοι μπορούν να γνωρίζουν με βεβαιότητα. Κι ακόμη λιγότεροι έχουν την ικανότητα να εντάσσουν στην καθημερινότητα τους έστω κι ελάχιστη από εκείνη την αχτίδα αθωότητας του παιδικού ονειρικού κόσμου. Σίγουρα, όλοι θα θέλαμε να εμφυσήσουμε γνώσεις, συμβουλές, διδάγματα, εμπειρίες στις  λιλιπούτειες «εκδόσεις» των εαυτών μας. Κι όμως, πιστεύω πως έχουμε πολύ περισσότερα να διδαχθούμε, να παραδειγματιστούμε εμείς οι ίδιοι απ’ τα παιδιά.  Πόσα έχουμε λησμονήσει άραγε, πώς μετατρέψαμε τη ζωή μας σ’ ένα ατελείωτο κυνήγι ιδιοτέλειας; Γιατί εγκιβωτίσαμε τους εαυτούς μας σε ίντσες συμφέροντος; Πώς επιτρέψαμε το διαμέρισμα να γίνει το κελί μας; Και πώς είναι δυνατόν οι ανθρώπινες σχέσεις να έχουν εκπέσει σε μια φτηνή οδό εκμετάλλευσης; Όλα αυτά τα ερωτήματα, αλλά και πολλά περισσότερα, συγκρούονται κάθετα με την αγνότητα και την καθαρότητα μιας παιδικής ψυχής. Eίναι γεγονός πως, μέσα στην όλη ιλιγγιώδη ταχύτητα της καθημερινής ζωής, εξαφανίσαμε, δυστυχώς, απ’ το σεντούκι του μυαλού μας, ακόμη και το τελευταίο υπόδειγμα αυτής της τόσο μαγικής και αξιοθάυμαστης, συνάμα, απλότητας.

Για το λόγο αυτό, ξυπνώντας σήμερα, αποφάσισα το επόμενο ταξίδι του μπλογκομονοπατιού μου να ‘ναι στον πλανήτη της παιδικής κοσμοθεωρίας. Τι θα λέγατε να ξεφύγουμε για λίγο, λοιπόν, απ’ τον τυφώνα του πανικού, των ακατάπαυστων υποχρεώσεων και των ασταμάτητων τηλεφωνημάτων, και να φορέσουμε τα φτερά μας για ένα νέο οδοιπορικό; Αυτό θα περιλαμβάνει μερικά παιδικά παραμύθια, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά στον καθένα μας, τα οποία κράτησαν και κρατούν ακόμη και σήμερα συντροφιά στα πρώτα βήματα, τα πρώτα όνειρα, τις πρώτες απόπειρες ζωγραφικής εκατομμυρίων παιδιών σ’ όλον τον κόσμο.  Είναι αυτά που διδάσκουν την ατελείωτη μάχη του καλού ενάντια στο κακό, τη δύναμη της άδολης αγάπης, της επιμονής και της ειλικρινούς προσπάθειας. Νομίζω πως αξίζουν λίγη απ’ την προσοχή μας, ακόμη κι αν έχουμε, εδώ και πολύ καιρό πλέον, μεγαλώσει αρκετά ώστε να μην χωράμε στα παιδικά μας ρουχαλάκια. Τι λέτε;

Κάθε φορά θα σας παρουσιάζω κι ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια! Ελπίζω να απολαύσετε τη διαδρομή σ’ αυτό το ταξίδι ξεγνοιασιάς, χαμογέλου, χρωμάτων αλλά και ανεκτίμητων διδαγμάτων 🙂

Let the magic begin 😀

(..συνεχίζεται)

Καινούργιος μήνας, καινούργιο παιχνίδι!


Ταξιδεύοντας συστηματικά στις Κρυφές Σκέψεις της αγαπημένης μου Μαρίνας ( myverysecrethoughts.wordpress.com) και παίρνοντας έναυσμα από την τόσο όμορφη, όπως πάντα βέβαια, ανάρτηση της ημέρας, αποφάσισα να ξεκινήσω τον Οκτώβρη με ένα τεράστιο χαμόγελο και μια διάχυτη διάθεση για διασκέδαση, γέλιο και πολύ, πολύ παιχνίδι. 😀

Κλείστε, λοιπόν, τα μάτια σας και γευτείτε αργά-αργά τη ζεστή άχνη ζάχαρη απ’ τη σοκολατένια τούρτα του καινούργιου μας blogοπαίχνιδου, με όνομα » 3 Φετίχ» ! Την έφτιαξα με πολλή, πολλή αγάπη για όλους όσοι μου κάνετε την τιμή να περνάτε μια βόλτα από το μονοπάτι μου, με σκοπό να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά, αλλά και να γνωριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μεταξύ μας. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ:

Kαταρχάς, οι κανόνες είναι οι ακόλουθοι: α) αναφέρουμε τρία αντικείμενα που μας αρέσουν β) τα φωτογραφίζουμε και τα δείχνουμε και γ) δίνουμε πάσα σε άλλους τρεις.

Ως κλασικότατο αναποφάσιστο θηλυκό ( sorry girls 😛 ), αντιμετώπισα απ’ την αρχή μεγάλη δυσκολία στο να καταλήξω σε τρία μόνο αντικείμενα που αγαπώ και καταλαμβάνουν συνήθως σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μου. Για το λόγο αυτό, παραθέτω κάποια ενδεικτικά, τα οποία μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό:

Ταράμ ταράμ…..Oρίστε:

1. ΒΙΒΛΙΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…ΒΙΒΛΙΑ!

1381880_10200730537165448_1638563638_n

Ναι, ναι, είμαι βιβλιοφάγος, το παραδέχομαι! Αν μπορούσα θα καθόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα και θα ξεζούμιζα κάθε λέξη απ’ ό,τι βιβλίο κι αν έπεφτε στα μάτια μου! Είναι ένας πειρασμός στον οποίον ώρες-ώρες δεν μπορώ να αντισταθώ με μεγάλη επιτυχία…Γι’ αυτό και στο σπίτι μου, από μικρό-μικρό κιόλας παιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάθε είδους παραμύθι, ιστοριούλα και αργότερα, κατά τις εφηβικές μου αναζητήσεις, μυθιστορήματα, διηγήματα αγάπης, ιστορικά, ιατρικά, ψυχολογικά βιβλία και όοοο,τι μπορείτε να φανταστείτε! ‘Επειτα, άρχισα να μαθαίνω ξένες γλώσσες σε μεγαλύτερο βαθμό, οπότε η βιβλιοθήκη μου εμπλουτίστηκε και από αγγλική και γερμανική λογοτεχνία. Είναι παράδεισος, κατά τη γνώμη μου, ένας κόσμος όπου μπορούμε να απολαύσουμε τον πλούτο πολλών, καλών βιβλίων. Είναι αυτά που οι σελίδες τους μας δωρίζουν απλόχερα ένα ανεκτίμητο ταξίδι σε φαντασίες, όνειρα, αλλιώτικες εποχές και ανθρώπους που ποτέ δε θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίζαμε στην πραγματικότητα.

2. ΦΟΡΕΜΑΤΑ ❤

1234659_10200730537765463_2056668396_n

Πείτε μου ό,τι θέλετε, για καλλυντικά, αρώματα, κολώνιες, μανό, τίποτα δε θα τραβήξει την προσοχή μου περισσότερο από ένα γλυκό φορεματάκι. Θα ήθελα κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, πρωί-βράδυ, να περιφέρομαι μέσα σε φορέματα διαφόρων χρωμάτων, μηκών και ραφής, αλλά κυρίως όσων ανταποκρίνονται στην πάντοτε ακόρεστη μου επιθυμία για ρομαντικό στυλ. Δυστυχώς, βέβαια, αυτό δεν είναι εφικτό, καθώς, πρώτον, οι περισσότεροι θα με περνούσαν, λογικά, για ψώνιο και δεύτερον, η αλήθεια είναι, πως πολλές φορές είναι αναγκαίο κάτι ολίγον τι πιο πρακτικό. Παρά το γεγονός αυτό, σπάνια θα με έβλεπε κάποιος, όταν πηγαίνω σε καταστήματα ρούχων, να αποφασίζω να προσθέτω στην γκαρνταρόμπα μου παντελόνια, σορτσάκια ή πουκάμισα.

3. ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!

1382838_10200730536725437_181605301_n

Αχ, πόσο μα πόσο αγαπώ τα γλυκά μου λουλουδάκια… ❤ Νομίζω ότι δίνουν μια τελείως διαφορετική νότα στην ημέρα κάθε ανθρώπου, αν τα παρατηρήσει κάποιος με την προσοχή που τους αξίζει. Και πιστεύω πως είναι μαγική πραγματικά η αίσθηση να φυτεύεις σπόρους από ένα λουλουδάκι, να το ποτίζεις, να το φροντίζεις και να βλέπεις να αναπτύσσεται ένα νέο πλάσμα, μια τόσο γλυκιά και αθώα μορφή ζωής. Ως εκ τούτου, φαντάζομαι το μελλοντικό μου σπίτι, με ένα τεράστιο κήπο, γεμάτο με αμέτρητα, ζωηρά χρώματα, όπου θα μπορώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες της ημέρας μου.

ΥΓ: Το τριαντάφυλλο της φωτογραφίας είναι δωράκι από το πιο όμορφο λουλούδι της δικής μου ζωής, για την επέτειο μας, πριν λίγες μέρες.

Το βήμα παρατίθεται σε όποιον φίλο διαχειριστή μπλογκ έχει την όρεξη αλλά και τον χρόνο να μας δωρίσει μια κλεφτή ματιά απ’ το παράθυρο της δικής του ζωής.

Να έχετε όλοι τον πιο υπέροχο μήνα, με υγεία, χαρά, μια μεγάλη δόση τρέλας και άφθονα αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα να δίνουν μια γλυκιά γεύση στην κάθε σας ημέρα.

Καπου εκει, μεσα στη βροχη…


Ήταν μία απ’ τις μέρες που η κυρία ζωή φαινόταν και πάλι να μην έχει διάθεση να της χαμογελάσει. Φαινόταν να είχε κλειδώσει πεισμωμένα σ’ ένα συρτάρι κάθε είδος καλής διάθεσης, κάθε φωτεινή αχτίδα ελπίδας, κάθε τελευταίο απόθεμα κουράγιου και υπομονής… Το κλειδί το είχε ρίξει στον ωκεανό των σπασμένων και κατακρεουργημένων ονείρων της, των συσσωρευμένων απογοητεύσεων που είχε υποστεί και μιας καμμένης ζωντανής αυτοπεποίθησης… Θυμόταν τη συμβουλή της φίλης της: «Κάτσε μέσα σήμερα, ηρέμησε και ξάπλωσε δίπλα στο αναμμένο τζάκι… Όλα θα περάσουν, κι εγώ κατά το βραδάκι, θα είμαι εκεί, το υπόσχομαι!»  Πώς μπορούσε όμως να κουλουριαστεί δίπλα στο τζάκι, ένα τζάκι που της θύμιζε το παρανάλωμα του ίδιου της, του χαμένου εαυτού; Πώς;

Αποφάσισε, λοιπόν, να βγεί έξω! Να προσπαθήσει να αναπνεύσει και πάλι! Είχε καιρό, εξάλλου.. Και ποιός ξέρει ίσως οι, εδώ και αιώνες, απενεργοποιημένοι της πνεύμονες, να αποφάσιζαν επιτέλους να την τιμήσουν με τη λειτουργία τους… Θεώρησε πώς ήταν η μόνη της ευκαιρία να νιώσει την παρουσία του μοναδικού ίσως που μοιραζόταν την ίδια διάθεση μ’ εκείνη… Κι αυτός δεν ήταν άλλος παρά ο καιρός, ο ουρανός, που έκλαιγε μαζί της, και είχε εξαπολύσει τον φίλο του τον άνεμο, μήπως και κατορθώσει να δώσει πνοή σε κάθε μαραμμένη ψυχή εκείνη το μοιραίο απόγευμα… Τουλάχιστον υπήρχε και κάποιος που δεν την πίεζε να υιοθετήσει ένα, ακόμα και ψεύτικο, χαμόγελο, απλά και μόνο γιατί είναι «αντιαισθητικό» και «όχι ευχάριστο» να εισπνέεις τις κομματιασμένες κραυγές ενός ανθρώπου για μια τζούρα ζωής…

Κι έτσι, λοιπόν, άρχισε να κάνει δειλά- δειλά βήματα μέσα στην οργισμένη βροχή… Προσπαθώντας να ναρκώσει το μυαλό της, παρατηρούσε μία μία τις σταγόνες της βροχής να φτάνουν στο έδαφος, άλλες πιο γρήγορα κι άλλες καθυστερημένα.. Λες κι έκαναν αγώνα δρόμου… Ποιό να ‘ναι το έπαθλο άραγε, αναρωτιόταν… Και ποιά η ουσία; Αφού έτσι κι αλλιώς, όλες θα απορροφηθούν στο τέλος από το διψασμένο έδαφος… Θα χαθούν, και θα ποδοπατηθούν, όπως ποδοπατήθηκαν και οι φιλοδοξίες στην καρδιά της… Προσηλωμένη στις μαύρες τις σκέψεις, αποκόπηκε τελείως από το γύρω της περιβάλλον και χωρίς καν να το καταλάβει, δάκρυα άρχισαν να κυλούν και πάλι, καίγοντας τα ήδη ταλαιπωρημένα της μάγουλα.. Ένιωσε μια ζάλη να την κυριεύει και έπεσε κάτω στο έδαφος, παρακαλώντας να η γη να ξεριζώσει την καρδιά της, να μην πονάει πια…

«Δεσποινίς;; Δεσποινίς; Δεσποινίς μ’ ακούτε; Συγγνώμη;;» ακούγόταν μια υπόκωφη φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού της…  Τότε, ξαφνικά, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της, και μην πιστεύοντας τις ίδιες της τις αισθήσεις, σήκωσε ξαφνιασμένη το κεφάλι της… «Είστε καλά;», λίγες λέξεις ξεπήδησαν ξαφνικά από το στόμα ενός τρομαγμένου, ξαφνιασμένου και καταβρεγμένου νεαρού που προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της… Η κοπέλα σηκώθηκε, και μετά από λίγη ώρα, απάντησε «Εεε ναι, ναι, καλά είμαι!», φωνάζοντας μέσα της το αντίθετο και χαστουκίζοντας με μανία την ανεξήγητη υποκρισία της…»Δε νομίζω… Είχατε πέσει κάτω, στη μέση του δρόμου!! Μπορώ να σας βοηθήσω στο οτιδήποτε; Ειλικρινά;» Αφού συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε συμβεί και μένοντας άφωνη απ’ το σημείο στο οποίο είχε φτάσει, προσπάθησε μάταια να αρθρώσει κάποιες λέξεις, να δικαιολογηθεί.. «Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε, προς Θεού.. Και συγχωρέστε με για την αδιακρισία μου…», της είπε, χαρίζοντας της ένα ζεστό βλέμμα… «Το σπίτι μου είναι απέναντι, θα ήταν πολύ τρελό και αγενές να σας ζητήσω να έρθετε για λίγο μέσα, μέχρι να περάσει η καταιγίδα;»  Κάθε απόθεμα λογικής που της είχε ξεμείνει, της έλεγε να αρνηθεί. Δεν τον ήξερε καν. Ποιός ξέρει τι μπορεί να ζητούσε από εκείνη… Δεν ακούγονταν και λίγα, τα τελευταία χρόνια… Κι όμως η καρδιά της και όλα μέσα της της φώναζαν ΝΑΙ!!! Ένα απεγνωσμένο ναι!!! Χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς να γνωρίζει απολύτως τίποτε..  Εξάλλου της ήταν αδύνατο να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή… Μόνο την καρδιά της άκουγε να χτυπάει δυνατά, πολύ δυνατά… Και τον άνθρωπο απέναντι της να της λέει «Τι χαζός που είμαι! Δε συστηθήκαμε καν! Αλέξανδρος… Να μιλάμε στον ενικό ε;»,και της έδωσε το χέρι του… Αυτή, με τη λιγοστή δύναμη που είχε πια, τραύλισε «Αφροδίτη» και του έσφιξε το χέρι…

Ποτέ δεν χρειάστηκε να δώσει απάντηση στην προσκλησή του, απλά εκείνος  συνέχισε να της κρατάει γερά το χέρι και την οδήγησε μέσα… » Κάθησε όπου θέλεις και θα σου φέρω ένα πάπλωμα να ζεσταθείς κι ένα ζεστό ποτήρι τσάι! Πρέπει να έχεις παγώσει αφάνταστα..»  Και ναι, είχε παγώσει, αλλά ήταν συνηθισμένη… Ο πάγος στην καρδιά της δε συγκρινόταν με τίποτα… Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της και της είπε: » Σίγουρα θα μ’ έχεις περάσει για κάποιον τρελό που φέρνει ξένες στο σπίτι του.. Δεν είναι έτσι… Απλώς δεν μπορούσα να σ’ αφήσω έξω έτσι, και χωρίς παρεξήγηση φαινόσουν τελείως χαμένη…Και η αλήθεια είναι, μου θύμησες λίγο τον εαυτό μου… Πριν από κάποιους μήνες, περνούσα κι εγώ μια εξαιρετικά δύσκολη φάση της ζωής μου, αλλά, όπως βλέπεις, το ξεπέρασα…Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ, να ‘σαι σίγουρη, ό,τι κι αν είναι αυτό που σε βασανίζει…», είπε και χαμογέλασε πλατιά.. Η Αφροδίτη δεν απάντησε, απλά προσπάθησε κι εκείνη να χαμογελάσει, γεγονός που πριν λίγα λεπτά, της φαινόταν ακατόρθωτο.. Τα λόγια του ενεργούσαν σαν το καλύτερο παυσίπονο για τη ραγισμένη της καρδιά και τα χειρουργημένα της αισθήματα… Και σιγά σιγά, ηρέμησε τόσο πολύ που την πήρε ο ύπνος… Κοιμήθηκε, έπειτα από βδομάδες αυπνίας, δακρυσμένων νυκτών και μεθυσμένων δακρύων με γεύση βότκα…  Κοιμήθηκε εκεί, δίπλα του, με την ανάσα του να τη νανουρίζει…

Μια καινούργια μέρα άρχισε λίγες ώρες μετά γι΄ αυτή… Και μεταφορικά και κυριολεκτικά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…)