Tag Archive | πανελλήνιες

Μετά το ναυάγιο…


drowning-girl-sea-water-Favim.com-112419

Κάποτε είχα ακούσει πως ο χρόνος είναι ο πιο ανελέητος δυνάστης..Στο πέρασμα του προσπαθεί να καταστρέψει βαθιά συναισθήματα, λαμπερά χαμόγελα, προσεκτικά οικοδομημένες σχέσεις..Κι όμως, ίσως, κάποια απ’ αυτά να έχουν το θάρρος να αγωνιστούν σθεναρά σ’ αυτόν τον «πόλεμο», με όλες τους τις δυνάμεις και να κατορθώσουν τελικά να δραπετεύσουν από τα αιματηρά δεσμά του κατακτητή χρόνου..Με αυτόν τον τρόπο, υποθέτω πως κατάφερε να διασωθεί και η περισσή μου αγάπη προς τα μονοπάτια του συγκεκριμένου ιστότοπου, το πάθος μου προς την εξωτερίκευση των πιο ενδόμυχων μου σκέψεων και την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με όσους μου κάνουν την τιμή να επισκέπτονται που και που τη γειτονια μου.

Ποιος αμφισβήτησε όμως ότι σε κάθε πολέμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες; Πόσος καιρός έχει περάσει άραγε απ’ την τελευταία φορά που αποφάσισα να γράψω ήρεμα και σοβαρά; Διαβάζω πλέον τα παλαιότερα κειμενά μου και έχω την αίσθηση ότι δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος άλλος, κάποιο μυστηριώδες πλάσμα που κινούσε σιγά σιγά τα νήματα της σκέψης και της φαντασίας μου, τα δάχτυλά μου πάνω στο πληκτρολόγιο του παλιού μου υπολογιστή. Πού χάθηκε η, έστω και λιγοστή μου τότε, έμπνευσή: Ποιός την έκλεψε; H ήταν μήπως κι αυτή ένα από τα θύματα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του ανάλγητου αυτού χρόνου: Θα μπορέσω ποτέ να γράψω όπως παλιά: Ποια μάγισσα, ποιος μάντης θα μου απαντήσει: Ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει και πλέον όχι απλώς μια έντονη επιθυμία, αλλά μια άμεση αναγκαιότητα να γράψω κάτι κατακλύζει μανιωδώς κάθε δωματιάκι του μυαλού μου..

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου να απομακρυνθώ..Θα μου πείτε, τι νόημα έχει να σας ζαλίζω με τις περιττές μου δικαιολογίες: Ίσως, πράγματι, κανένα..Κι όμως, επιτρέψτε μου, αυτή τη φορά, να επιχειρήσω δειλά-δειλά να αντλήσω, μετά από πολύ πολύ καιρό, λίγη απ’ την χρυσόσκονη των τόσο πολυπόθητων αυτών αστεριών και, παρά το τέλος του καλοκαιριού, να σας μεταφέρω σε μια σύντομη κρουαζιέρα. Ελάτε, μη διστάζετε, ετοιμάστε προσεκτικά τις βαλίτσες σας, γεμίστε τα αποθέματά σας με άφθονα χαμόγελα, καλή διάθεση και χιούμορ, επιβιβαστείτε στο πλοίο των ονείρων σας και ετοιμαστείτε για την πιο όμορφη και μαγευτική εμπειρία της ζωής σας.

Για μένα, ωστόσο, δυστυχώς, δε θα μπορούσα να πώ ότι τα πράγματα ξεδιπλώθηκαν κατά τον τρόπο αυτό.. Ούτε καν κατά έναν παραπλήσιο. Πριν από ένα χρόνο περίπου, έχοντας αποφοιτήσει από τη Β’ Λυκείου, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα μακρινό και αναμφίβολα δύσκολο ταξίδι με το καράβι της προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις του Μαιου του 2013, μαζί με χιλιάδες, ακόμα, φυσικά, υποψηφίους. Φόρτωσα, λοιπόν, τις αποσκευές μου με μπόλικο άγχος, αλλά κατά βάθος και μία μύχια ελπίδα, αμέτρητα φαινομενικά άπιαστα όνειρα και πολλούς πολλούς στόχους.

Οι μέρες σιγά σιγά και βασανιστικά περνούσαν, ώσπου το καράβι μας συγκρούστηκε με ένα τεράστιο, δόλιο παγόβουνο. Μέσα σε λίγες στιγμές, τα πάντα κατέρρευσαν, στην κυριολεξία.. Κάθε ίχνος υπομονής, κάθε αχτίδα κουράγιου και θετικής σκέψης, μετατράπηκαν αυτόματα σε βορά των πιο αδυσώπητων και φριχτών τεράτων του ωκεανού. Ό,τι γνωσεις κολύμβησης διέθετα απορροφήθηκαν με τη μία από μερικά ύπουλα σφουγγάρια του βυθού, αφήνοντας με έρμαιο στα ατελείωτα κύματα που χτυπούσαν το κορμί μου. Ένιωθα τα τελευταία μόρια οξυγόνου στους πνεύμονές μου να εξαντλούνται κι εγώ σταδιακά να πνίγομαι.. Το παράξενο ήταν ότι κανείς από τους υπόλοιπους συνεπιβάτες μου δεν έμοιαζε να το ‘χει πάρει τόσο σοβαρά. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι που φαίνονταν να παλεύουν με δυσκολία με τη θάλασσα, αλλά δεν έβλεπα κανέναν γύρω μου να αντιμετωπίζει προβλήματα αναπνοής..Τι στο καλό έτρεχε μαζί μου: Γιατί σε εμένα: Και τι μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμη; Να παραδοθώ έτσι απλά, να αφεθώ σ’ έναν νομοτελειακό θάνατο;

Για πολύ καλή μου τύχη, κάποια πανέμορφη γοργόνα, καθώς έπαιζε ανέμελα με τα πολύχρωμα κοχύλια στα πλούσια μαλλιά της, άκουσε τις κραυγές οδύνης μου και μάλλον με λυπήθηκε. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου ειδοποίησε τους φίλους της τα δελφίνια και άλλα καλόκαρδα, μαγικά πλάσματα του βυθού, τα οποία έσπευσαν να χαρίσουν λίγη πνοή στο διαλυμένο μου εαυτό. Σιγά σιγά με οδήγησαν, στις πλάτες τους, στη στεριά την οποία στόχευα. Η διαδρομή αυτή συνέχισε να είναι επίπονη, καθώς ακόμα και τα δελφινάκια ή οι μαγευτικές γοργόνες αδυνατούσαν να εμποδίσουν τα ήδη υπάρχοντα κύματα από το να συνεχίσουν να χτυπάνε αλύπητα τις πληγές του ταλαιπωρημένου μου σώματος. Τουλάχιστον όμως επιβίωσα κι έφτασα ζωντανή και ασφαλής στον αρχικό μου προορισμό.

Το πιο πιθανόν είναι οι περισσότεροι να βρίσκετε τα λεγόμενα μου τελείως υπερβολικά ή τις περιγραφές και τις μεταφορές μου άκρως κουραστικές, ψιθυρίζοντας από μέσα σας: Κι εμείς περάσαμε από Πανελλήνιες, κοπελιά, και πολύ περισσότερο καθοριστικές εξετάσεις, αλλά δεν κάναμε έτσι! Δεν το αμφισβητώ αυτό, σε καμία περίπτωση, αλλά σας διαβεβαιώ ότι η χρονιά αυτή για εμένα προσωπικά, ήταν, ειλικρινά, μακράν η δυσκολότερη όλων. Ένα υπερβολικό άγχος, ο αδιάκοπος φόβος της αποτυχίας, η παντελής έλλειψη της αυτοπεποίθησης, η πλήρης σχεδόν απουσία ύπνου και μια απέχθεια προς κάθετι φαγώσιμο, σε συνδυασμό με πολυάριθμα άλλα προσωπικά προβλήματα ήταν, στη δική μου ιστορία, τα θαλάσσια τέρατα που ήταν αρκετά για να με οδηγήσουν σταδιακά, αλλά γρήγορα, στη σωματική, αλλά και ψυχολογική κατάπτωση. Τελικά βέβαια όλα είχαν αίσιο τέλος, χάρις όμως στην ανεκτίμητη βοήθεια των δικών μου «ηρώων του βυθού», της οικογένειας, λιγοστών καλών μου φίλων και (last but not least) του αγοριού μου, του Αλέξανδρου. Ήταν εκείνοι που υπέμειναν καρτερικά τις συνεχείς μου κρίσεις πανικού, τις λιποθυμίες, τα πολύωρα κλάματα καθώς και τις δηλώσεις «Δεν πάω να γράψω, έτσι κι αλλιώς θα αποτύχω σίγουρα.» Νομίζω ότι τα χρωστάω ΟΛΑ στους ανθρώπους αυτούς.

Στην πραγματικότητα, οι εξετάσεις αυτές ήταν απλά ένα ιδιαίτερα ψυχοφθόρο ταξίδι, ένα μονοπάτι προς την πραγματοποίηση κάποιων νεανικών ονείρων, δεν ήταν το παν. Η ζωή δυστυχώς απαρτίζεται από χίλιες φορές πιο δυσχερείς, δύσβατους και επικίνδυνους Λαβυρίνθους. Πολλές φορές μάλιστα δε θα μπορέσουμε καν να φτάσουμε στον επιθυμητό στόχο, είτε γιατί στην πορεία χάσαμε τον προσανατολισμό μας, είτε γιατί συναντήσαμε τον τρομερό Μινώταυρο. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, αλλά να απολαύσουμε τη διαδρομή, όπως, πριν πολλά χρόνια, επισήμαινε, με την επιγραμματική του δεινότητα ο Καβάφης στην Ιθάκη. Γι’ αυτό, χαμογελάστε, αγκαλιάστε σφιχτά σφιχτά τους δικούς σας ανθρώπους και προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε κάθε «ναυάγιο» της ζωής με κουράγιο, ψυχικό σθένος και αισιοδοξία. Να χαμογελάτε πάντοτε και μην χάνετε τον ενθουσιασμό και το πάθος σας για ο,τι αγαπάτε για κανέναν και για τίποτα.