Tag Archive | αισιοδοξία

Μια επιστροφή, ένα δώρο κι ένα βραβείο…


Πόσοι θα θέλαμε αυτή τη στιγμή να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί στα χέρια μας; Πόσοι θα ευχόμασταν να ταξιδεύαμε σε νέα, καινούργια, πρωτότυπα μέρη; Σε φωτεινά λιβάδια, απέραντα δάση, ανεξερεύνητα ποτάμια; Κι όμως, πώς θα ανακαλύψουμε νέους ωκεανούς, αν δεν απομακρυνθούμε από την ακτή; Εφηύρε μήπως κανένας κάποιο τεχνολογικό μέσο που μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα; Μάλλον όχι…Και; Και τώρα τι κάνουμε; Κατεβαίνουμε και το τελευταίο σκαλοπάτι του πλοίου για το όνειρο, σκίζουμε ένα εισιτήριο που αποκτήσαμε με κόπο και δάκρυα; Ή χάνουμε την ακτή που με υπέρμετρη υπομονή φιλοξένησε κάθε σταγόνα του ιδρώτα μας, κάθε βήμα και κάθε παραπάτημά μας; Αντέχουν τα μάτια μας, έχει κουράγιο η ψυχή μας; Ποια γέφυρα να κάψουμε και ποιά να χτίσουμε πάλι; Μήπως ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε;

….

Οι μέρες κυλούν κι η καθημερινότητα συνεχίζει ανελέητα να παρασύρει κάθετί στο πέρασμα της. Πράξαμε τελικά σωστά ή καταστρέψαμε τα πάντα; Ποιός γνωρίζει και πότε θα μας ενημερώσει; Ίσως κανείς..Ίσως ακόμη κι εκείνος που ξέρει, να το φυλάξει για πάντα εγωιστικά στο σεντούκι του εαυτού του..Κι εμείς; Εμείς τελικά κατορθώσαμε να επιβιώσουμε; Μα ναι..Ποτέ κανείς δεν μπορεί να μαντέψει πόσο δυνατός είναι, ώσπου το να είναι δυνατός να γίνει η μόνη του επιλογή…Αυτό δε λένε, άλλωστε;

Αχ, τι κάθομαι και γράφω πάλι… Κοντεύει 2 το πρωί κι οι σκέψεις τριβελίζουν κάθε ίνα του μυαλού μου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό…Λείπω καιρό, κι όμως φαίνεται ότι ό,τι χρειάζομαι είναι ακόμη εδώ, αγκαλιάζοντας την φοβισμένη ύπαρξή μου…

Μου ΄χε λείψει η αίσθηση της έκφρασης αυτής, το άρωμα του ιδιαίτερου αυτού σπιτιού μου, η επαφή με τους «γείτονες-φίλους» στα διπλανά μπλογκόσπιτα. Πριν λίγο συνειδητοποίησα, καθυστερημένα βέβαια, όπως πάντα, ότι η γλυκιά γλυκιά Μαριλένα (http://marilenaspotofart.wordpress.com) μου χάρισε ένα ευγενικό, πανέμορφο βραβειάκι. Το πόσο την ευχαριστώ, φυσικά, δεν χωράει σε μερικές γραμμές λέξεων και πιθανόν όυτε σε τίποτε που θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να της δωρίσω. Γι’ αυτό περιορίζομαι σε μια ταπεινή, αλλά ολόκαρδη ευχούλα, να ‘ναι πάντοτε μα πάντοτε γερή κι ευτυχισμένη και να συνεχίζει να προσθέτει ζαχαρένια γεύση στις διαδικτυακές μας εξερευνήσεις.

Το βραβείο συνοδεύεται από μια υποχρέωση απάντησης στις παρακάτω ερωτήσεις:

  • Το αγαπημένο μου φαγητο: Χμμμ δύσκολη ερώτηση όταν βρίσκεσαι σε δίαιτα..:P Παρόλ’ αυτά, πιστεύω τίποτε καλύτερο απ’ ένα κομμάτι από σουφλέ ζυμαρικών στο φούρνο, με τριμμένο τυρί και γάλα (μιαμ μιαμ).
  • Δε μου αρέσει στους ανθρώπους: H υποκρισία, η ανωριμότητα και η υπερβολική αυτοπεποίθηση και φιλαυτία.  Δεν μπορώ να συνυπάρξω με άτομα που ανησυχούν μονάχα για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η στέψη τους με την κορώνα του «πιο όμορφου, πιο έξυπνου και πιο ταλαντούχου σ’ όλη την υφήλιο».
  • Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα: να δείχνουν κατανόηση και να με σέβονται. Α και να ‘χουν κάπως πιο ουσιαστικά ενδιαφέροντα από το πότε θα βγάλει το επόμενο CD της η Πέγκυ Ζήνα (what?) 😛
  • Με ηρεμεί: Μια συζήτηση με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ένας χαλαρός περίπατος κι ένα ζεστό μπάνιο λίγο πριν πέσω για ύπνο.
  • Αγαπώ: τα βιβλία, την καλή μουσική, τα λουλουδάκια, τα ταξίδια, την θάλασσα και την ακατάπαυστη (εννοείται) ονειροπόληση.
  • Με νευριάζει: Η αναβλητικότητα, οι ανούσιες δικαιολογίες και τα ψέματα.
  • Δεν αποχωρίζομαι ποτέ: το κινητό και το ρολόι μου.
  • Όταν ήμουν μικρή, μάζευα συστηματικά αφίσες: της Barbie 😛 εεεε τι να κάνωωω, ζούσα με το όνειρο της γλυκιάς, καλοκάγαθης πριγκίπισσας και του happy ever after της στο βασίλειο της αιώνιας αγαπης. 😛

Aυτάααααα! Αρκετά σας κούρασα! Ήρθε η ώρα να παραδώσω το σκήπτρο σε 8 αγαπημένους μου φίλους, στέλνοντας γλυκά φιλάκια:

  1. http://pink-angel-911.blogspot.gr/
  2. http://emmablackprincess.wordpress.com/
  3. http://fairytalesdreams.wordpress.com/
  4. http://myverysecrethoughts.wordpress.com/
  5. http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/
  6. http://ainafetst.wordpress.com/
  7. http://perapotusanemus.blogspot.gr/
  8. http://theartofevil.wordpress.com/

Ελπίζω τα δωράκια να παραδόθηκαν επιτυχώς στους εκλεκτούς της βραδιάς ❤ Νομίζω ότι αξίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ που χαρίζουν σε όλους μας τόσο γλυκά και αξέχαστα συναισθήματα, μέσα από το παραμύθι της δικής τους ιστοσελίδας.

Σιγά σιγά, τελειώνει κι αυτή εδώ η ανάρτηση, μαζί με τη δύναμη μου να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε μια δημιουργική και πανέμορφη εβδομάδα, μαζί με τους δικούς σας ανθρώπους. Η πυξίδα της ελπίδας να κατευθύνει τα όνειρα σας και ένας ουρανός γεμάτος χρώματα να ομορφαίνει τα πρωινά σας.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Advertisements

Καινούργιος μήνας, καινούργιο παιχνίδι!


Ταξιδεύοντας συστηματικά στις Κρυφές Σκέψεις της αγαπημένης μου Μαρίνας ( myverysecrethoughts.wordpress.com) και παίρνοντας έναυσμα από την τόσο όμορφη, όπως πάντα βέβαια, ανάρτηση της ημέρας, αποφάσισα να ξεκινήσω τον Οκτώβρη με ένα τεράστιο χαμόγελο και μια διάχυτη διάθεση για διασκέδαση, γέλιο και πολύ, πολύ παιχνίδι. 😀

Κλείστε, λοιπόν, τα μάτια σας και γευτείτε αργά-αργά τη ζεστή άχνη ζάχαρη απ’ τη σοκολατένια τούρτα του καινούργιου μας blogοπαίχνιδου, με όνομα » 3 Φετίχ» ! Την έφτιαξα με πολλή, πολλή αγάπη για όλους όσοι μου κάνετε την τιμή να περνάτε μια βόλτα από το μονοπάτι μου, με σκοπό να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά, αλλά και να γνωριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μεταξύ μας. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ:

Kαταρχάς, οι κανόνες είναι οι ακόλουθοι: α) αναφέρουμε τρία αντικείμενα που μας αρέσουν β) τα φωτογραφίζουμε και τα δείχνουμε και γ) δίνουμε πάσα σε άλλους τρεις.

Ως κλασικότατο αναποφάσιστο θηλυκό ( sorry girls 😛 ), αντιμετώπισα απ’ την αρχή μεγάλη δυσκολία στο να καταλήξω σε τρία μόνο αντικείμενα που αγαπώ και καταλαμβάνουν συνήθως σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μου. Για το λόγο αυτό, παραθέτω κάποια ενδεικτικά, τα οποία μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό:

Ταράμ ταράμ…..Oρίστε:

1. ΒΙΒΛΙΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…ΒΙΒΛΙΑ!

1381880_10200730537165448_1638563638_n

Ναι, ναι, είμαι βιβλιοφάγος, το παραδέχομαι! Αν μπορούσα θα καθόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα και θα ξεζούμιζα κάθε λέξη απ’ ό,τι βιβλίο κι αν έπεφτε στα μάτια μου! Είναι ένας πειρασμός στον οποίον ώρες-ώρες δεν μπορώ να αντισταθώ με μεγάλη επιτυχία…Γι’ αυτό και στο σπίτι μου, από μικρό-μικρό κιόλας παιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάθε είδους παραμύθι, ιστοριούλα και αργότερα, κατά τις εφηβικές μου αναζητήσεις, μυθιστορήματα, διηγήματα αγάπης, ιστορικά, ιατρικά, ψυχολογικά βιβλία και όοοο,τι μπορείτε να φανταστείτε! ‘Επειτα, άρχισα να μαθαίνω ξένες γλώσσες σε μεγαλύτερο βαθμό, οπότε η βιβλιοθήκη μου εμπλουτίστηκε και από αγγλική και γερμανική λογοτεχνία. Είναι παράδεισος, κατά τη γνώμη μου, ένας κόσμος όπου μπορούμε να απολαύσουμε τον πλούτο πολλών, καλών βιβλίων. Είναι αυτά που οι σελίδες τους μας δωρίζουν απλόχερα ένα ανεκτίμητο ταξίδι σε φαντασίες, όνειρα, αλλιώτικες εποχές και ανθρώπους που ποτέ δε θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίζαμε στην πραγματικότητα.

2. ΦΟΡΕΜΑΤΑ ❤

1234659_10200730537765463_2056668396_n

Πείτε μου ό,τι θέλετε, για καλλυντικά, αρώματα, κολώνιες, μανό, τίποτα δε θα τραβήξει την προσοχή μου περισσότερο από ένα γλυκό φορεματάκι. Θα ήθελα κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, πρωί-βράδυ, να περιφέρομαι μέσα σε φορέματα διαφόρων χρωμάτων, μηκών και ραφής, αλλά κυρίως όσων ανταποκρίνονται στην πάντοτε ακόρεστη μου επιθυμία για ρομαντικό στυλ. Δυστυχώς, βέβαια, αυτό δεν είναι εφικτό, καθώς, πρώτον, οι περισσότεροι θα με περνούσαν, λογικά, για ψώνιο και δεύτερον, η αλήθεια είναι, πως πολλές φορές είναι αναγκαίο κάτι ολίγον τι πιο πρακτικό. Παρά το γεγονός αυτό, σπάνια θα με έβλεπε κάποιος, όταν πηγαίνω σε καταστήματα ρούχων, να αποφασίζω να προσθέτω στην γκαρνταρόμπα μου παντελόνια, σορτσάκια ή πουκάμισα.

3. ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!

1382838_10200730536725437_181605301_n

Αχ, πόσο μα πόσο αγαπώ τα γλυκά μου λουλουδάκια… ❤ Νομίζω ότι δίνουν μια τελείως διαφορετική νότα στην ημέρα κάθε ανθρώπου, αν τα παρατηρήσει κάποιος με την προσοχή που τους αξίζει. Και πιστεύω πως είναι μαγική πραγματικά η αίσθηση να φυτεύεις σπόρους από ένα λουλουδάκι, να το ποτίζεις, να το φροντίζεις και να βλέπεις να αναπτύσσεται ένα νέο πλάσμα, μια τόσο γλυκιά και αθώα μορφή ζωής. Ως εκ τούτου, φαντάζομαι το μελλοντικό μου σπίτι, με ένα τεράστιο κήπο, γεμάτο με αμέτρητα, ζωηρά χρώματα, όπου θα μπορώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες της ημέρας μου.

ΥΓ: Το τριαντάφυλλο της φωτογραφίας είναι δωράκι από το πιο όμορφο λουλούδι της δικής μου ζωής, για την επέτειο μας, πριν λίγες μέρες.

Το βήμα παρατίθεται σε όποιον φίλο διαχειριστή μπλογκ έχει την όρεξη αλλά και τον χρόνο να μας δωρίσει μια κλεφτή ματιά απ’ το παράθυρο της δικής του ζωής.

Να έχετε όλοι τον πιο υπέροχο μήνα, με υγεία, χαρά, μια μεγάλη δόση τρέλας και άφθονα αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα να δίνουν μια γλυκιά γεύση στην κάθε σας ημέρα.

Μετά το ναυάγιο…


drowning-girl-sea-water-Favim.com-112419

Κάποτε είχα ακούσει πως ο χρόνος είναι ο πιο ανελέητος δυνάστης..Στο πέρασμα του προσπαθεί να καταστρέψει βαθιά συναισθήματα, λαμπερά χαμόγελα, προσεκτικά οικοδομημένες σχέσεις..Κι όμως, ίσως, κάποια απ’ αυτά να έχουν το θάρρος να αγωνιστούν σθεναρά σ’ αυτόν τον «πόλεμο», με όλες τους τις δυνάμεις και να κατορθώσουν τελικά να δραπετεύσουν από τα αιματηρά δεσμά του κατακτητή χρόνου..Με αυτόν τον τρόπο, υποθέτω πως κατάφερε να διασωθεί και η περισσή μου αγάπη προς τα μονοπάτια του συγκεκριμένου ιστότοπου, το πάθος μου προς την εξωτερίκευση των πιο ενδόμυχων μου σκέψεων και την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με όσους μου κάνουν την τιμή να επισκέπτονται που και που τη γειτονια μου.

Ποιος αμφισβήτησε όμως ότι σε κάθε πολέμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες; Πόσος καιρός έχει περάσει άραγε απ’ την τελευταία φορά που αποφάσισα να γράψω ήρεμα και σοβαρά; Διαβάζω πλέον τα παλαιότερα κειμενά μου και έχω την αίσθηση ότι δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος άλλος, κάποιο μυστηριώδες πλάσμα που κινούσε σιγά σιγά τα νήματα της σκέψης και της φαντασίας μου, τα δάχτυλά μου πάνω στο πληκτρολόγιο του παλιού μου υπολογιστή. Πού χάθηκε η, έστω και λιγοστή μου τότε, έμπνευσή: Ποιός την έκλεψε; H ήταν μήπως κι αυτή ένα από τα θύματα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του ανάλγητου αυτού χρόνου: Θα μπορέσω ποτέ να γράψω όπως παλιά: Ποια μάγισσα, ποιος μάντης θα μου απαντήσει: Ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει και πλέον όχι απλώς μια έντονη επιθυμία, αλλά μια άμεση αναγκαιότητα να γράψω κάτι κατακλύζει μανιωδώς κάθε δωματιάκι του μυαλού μου..

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου να απομακρυνθώ..Θα μου πείτε, τι νόημα έχει να σας ζαλίζω με τις περιττές μου δικαιολογίες: Ίσως, πράγματι, κανένα..Κι όμως, επιτρέψτε μου, αυτή τη φορά, να επιχειρήσω δειλά-δειλά να αντλήσω, μετά από πολύ πολύ καιρό, λίγη απ’ την χρυσόσκονη των τόσο πολυπόθητων αυτών αστεριών και, παρά το τέλος του καλοκαιριού, να σας μεταφέρω σε μια σύντομη κρουαζιέρα. Ελάτε, μη διστάζετε, ετοιμάστε προσεκτικά τις βαλίτσες σας, γεμίστε τα αποθέματά σας με άφθονα χαμόγελα, καλή διάθεση και χιούμορ, επιβιβαστείτε στο πλοίο των ονείρων σας και ετοιμαστείτε για την πιο όμορφη και μαγευτική εμπειρία της ζωής σας.

Για μένα, ωστόσο, δυστυχώς, δε θα μπορούσα να πώ ότι τα πράγματα ξεδιπλώθηκαν κατά τον τρόπο αυτό.. Ούτε καν κατά έναν παραπλήσιο. Πριν από ένα χρόνο περίπου, έχοντας αποφοιτήσει από τη Β’ Λυκείου, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα μακρινό και αναμφίβολα δύσκολο ταξίδι με το καράβι της προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις του Μαιου του 2013, μαζί με χιλιάδες, ακόμα, φυσικά, υποψηφίους. Φόρτωσα, λοιπόν, τις αποσκευές μου με μπόλικο άγχος, αλλά κατά βάθος και μία μύχια ελπίδα, αμέτρητα φαινομενικά άπιαστα όνειρα και πολλούς πολλούς στόχους.

Οι μέρες σιγά σιγά και βασανιστικά περνούσαν, ώσπου το καράβι μας συγκρούστηκε με ένα τεράστιο, δόλιο παγόβουνο. Μέσα σε λίγες στιγμές, τα πάντα κατέρρευσαν, στην κυριολεξία.. Κάθε ίχνος υπομονής, κάθε αχτίδα κουράγιου και θετικής σκέψης, μετατράπηκαν αυτόματα σε βορά των πιο αδυσώπητων και φριχτών τεράτων του ωκεανού. Ό,τι γνωσεις κολύμβησης διέθετα απορροφήθηκαν με τη μία από μερικά ύπουλα σφουγγάρια του βυθού, αφήνοντας με έρμαιο στα ατελείωτα κύματα που χτυπούσαν το κορμί μου. Ένιωθα τα τελευταία μόρια οξυγόνου στους πνεύμονές μου να εξαντλούνται κι εγώ σταδιακά να πνίγομαι.. Το παράξενο ήταν ότι κανείς από τους υπόλοιπους συνεπιβάτες μου δεν έμοιαζε να το ‘χει πάρει τόσο σοβαρά. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι που φαίνονταν να παλεύουν με δυσκολία με τη θάλασσα, αλλά δεν έβλεπα κανέναν γύρω μου να αντιμετωπίζει προβλήματα αναπνοής..Τι στο καλό έτρεχε μαζί μου: Γιατί σε εμένα: Και τι μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμη; Να παραδοθώ έτσι απλά, να αφεθώ σ’ έναν νομοτελειακό θάνατο;

Για πολύ καλή μου τύχη, κάποια πανέμορφη γοργόνα, καθώς έπαιζε ανέμελα με τα πολύχρωμα κοχύλια στα πλούσια μαλλιά της, άκουσε τις κραυγές οδύνης μου και μάλλον με λυπήθηκε. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου ειδοποίησε τους φίλους της τα δελφίνια και άλλα καλόκαρδα, μαγικά πλάσματα του βυθού, τα οποία έσπευσαν να χαρίσουν λίγη πνοή στο διαλυμένο μου εαυτό. Σιγά σιγά με οδήγησαν, στις πλάτες τους, στη στεριά την οποία στόχευα. Η διαδρομή αυτή συνέχισε να είναι επίπονη, καθώς ακόμα και τα δελφινάκια ή οι μαγευτικές γοργόνες αδυνατούσαν να εμποδίσουν τα ήδη υπάρχοντα κύματα από το να συνεχίσουν να χτυπάνε αλύπητα τις πληγές του ταλαιπωρημένου μου σώματος. Τουλάχιστον όμως επιβίωσα κι έφτασα ζωντανή και ασφαλής στον αρχικό μου προορισμό.

Το πιο πιθανόν είναι οι περισσότεροι να βρίσκετε τα λεγόμενα μου τελείως υπερβολικά ή τις περιγραφές και τις μεταφορές μου άκρως κουραστικές, ψιθυρίζοντας από μέσα σας: Κι εμείς περάσαμε από Πανελλήνιες, κοπελιά, και πολύ περισσότερο καθοριστικές εξετάσεις, αλλά δεν κάναμε έτσι! Δεν το αμφισβητώ αυτό, σε καμία περίπτωση, αλλά σας διαβεβαιώ ότι η χρονιά αυτή για εμένα προσωπικά, ήταν, ειλικρινά, μακράν η δυσκολότερη όλων. Ένα υπερβολικό άγχος, ο αδιάκοπος φόβος της αποτυχίας, η παντελής έλλειψη της αυτοπεποίθησης, η πλήρης σχεδόν απουσία ύπνου και μια απέχθεια προς κάθετι φαγώσιμο, σε συνδυασμό με πολυάριθμα άλλα προσωπικά προβλήματα ήταν, στη δική μου ιστορία, τα θαλάσσια τέρατα που ήταν αρκετά για να με οδηγήσουν σταδιακά, αλλά γρήγορα, στη σωματική, αλλά και ψυχολογική κατάπτωση. Τελικά βέβαια όλα είχαν αίσιο τέλος, χάρις όμως στην ανεκτίμητη βοήθεια των δικών μου «ηρώων του βυθού», της οικογένειας, λιγοστών καλών μου φίλων και (last but not least) του αγοριού μου, του Αλέξανδρου. Ήταν εκείνοι που υπέμειναν καρτερικά τις συνεχείς μου κρίσεις πανικού, τις λιποθυμίες, τα πολύωρα κλάματα καθώς και τις δηλώσεις «Δεν πάω να γράψω, έτσι κι αλλιώς θα αποτύχω σίγουρα.» Νομίζω ότι τα χρωστάω ΟΛΑ στους ανθρώπους αυτούς.

Στην πραγματικότητα, οι εξετάσεις αυτές ήταν απλά ένα ιδιαίτερα ψυχοφθόρο ταξίδι, ένα μονοπάτι προς την πραγματοποίηση κάποιων νεανικών ονείρων, δεν ήταν το παν. Η ζωή δυστυχώς απαρτίζεται από χίλιες φορές πιο δυσχερείς, δύσβατους και επικίνδυνους Λαβυρίνθους. Πολλές φορές μάλιστα δε θα μπορέσουμε καν να φτάσουμε στον επιθυμητό στόχο, είτε γιατί στην πορεία χάσαμε τον προσανατολισμό μας, είτε γιατί συναντήσαμε τον τρομερό Μινώταυρο. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, αλλά να απολαύσουμε τη διαδρομή, όπως, πριν πολλά χρόνια, επισήμαινε, με την επιγραμματική του δεινότητα ο Καβάφης στην Ιθάκη. Γι’ αυτό, χαμογελάστε, αγκαλιάστε σφιχτά σφιχτά τους δικούς σας ανθρώπους και προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε κάθε «ναυάγιο» της ζωής με κουράγιο, ψυχικό σθένος και αισιοδοξία. Να χαμογελάτε πάντοτε και μην χάνετε τον ενθουσιασμό και το πάθος σας για ο,τι αγαπάτε για κανέναν και για τίποτα.