Η σονάτα του σεληνόφωτος…


…..

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου….

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου – ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

……

♥ Γιάννης Ρίτσος♥

Πώς φαίνεται η μαγεία των λέξεων ενός τόσο μεγάλου ποιητή…  Αυτές οι λέξεις που τόσο περίτεχνα κατορθώνουν να τραντάζουν ολόκληρο το είναι του κάθε αναγνώστη… Ό, τι και να πώ εγώ θα ΄ναι υπερβολικά λίγο… Απ’ τις λατρεμένες συνθέσεις του Γιάννη Ρίτσου, που διάβαζα ένα απόγευμα δίπλα στη βροχή με μια ψυχή… Απολαύστε την 🙂

Να ‘χετε όλοι μια πολύ γλυκιά και όμορφη ημέρα, με αξέχαστες στιγμές και φωτεινά χαμόγελα!!! 😀

Αναμνήσεις…


Έχετε ποτέ σκεφτεί πως θα ήταν, αν είχατε τη δύναμη να πατήσετε ένα μαγικό κουμπί, να γυρίσετε πίσω το χρόνο, σε μια καθοριστική περίοδο της ζωής σας, και να αλλάξετε, σαν ένας ανάλγητος ανεμοστρόβιλος, τα πάντα; Ναι, τα πάντα εκτός από ένα μοναδικό, συγκεκριμένο γεγονός, μια απόφαση, μια πράξη; Κάτι που θα σας ακολουθούσε για όλα τα υπόλοιπα χρόνια σας, πριν το ηλιοβασίλεμα στο ταξίδι της ζωής σας. Τι θα κρατούσατε τελικά και για ποιο λόγο; Ποιον θα διώχνατε και με ποιο σκοπό;

Δεν είναι τόσο εύκολο, έτσι δεν είναι;

Όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, είτε πιο συχνά είτε πιο σπάνια, έχουμε παραπατήσει στο μονοπάτι που έχουμε χαράξει..Έχουμε πλησιάσει λάθος άτομα, έχουμε εμπιστευτεί το θησαυροφυλάκιο της ψυχής μας σε μη έμπιστους, τελικά, φρουρούς..Ίσως, κάποιοι να πραγματοποίησαν λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές, πιθανόν να μην εκμεταλλεύτηκαν άλλες.. Μερικοί μπορεί να πλήγωσαν, εκούσια ή μη, ανθρώπους απ’ τον περίγυρό τους..Ουδεις αλάνθαστος, αυτό είναι σίγουρο..Πολλές από αυτές τις στιγμές της ζωής μας, καθώς κοιτάμε πίσω, τις αντικρίζουμε με πόνο, πικρία, παράπονο, απογοήτευση, ακόμα και οργή..Άλλες, μάλιστα, φορές, μόνο και μόνο η ανάμνηση τους δίνει το έναυσμα για το ξέσπασμα μιας καταρρακτώδους βροχής στον ουρανό των ματιών μας…Πόσες φορές έχουμε ευχηθεί όλοι να είχαμε ένα μαγικό ραβδί και να μπορούσαμε να τις αλλάξουμε, να τις σβήσουμε;

Κι όμως, αναλογιστείτε ένα δάσος χωρίς καταιγίδες..Ναι, η ηλιοφάνεια είναι, αναμφίβολα, άκρως επιθυμητή. Αυτή η τόσο υπέροχη, ασύγκριτη όψη μιας μαγικής αυγής και, στη συνέχεια, η απαλή αίσθηση των αχτίδων του ηλίου που αγγίζουν, σαν σε αρχαία τελετουργία, κάθε εκατοστό του δέρματος σου..Κι έπειτα, ποιος δεν επιθυμεί μια τέτοια αρμονία, τη διάχυτη αγαλλίαση, το χαμόγελο, τις βόλτες, την παρατήρηση λουλουδιών και τα παιχνίδια με τα ζωάκια, κάτω από έναν καθαρό, ήρεμο ουρανό; Συχνά, ωστόσο, αδιαφορούμε για την άλλη όψη..Αν κάποιος, ξαφνικά, καταργούσε τα υπόλοιπα καιρικά φαινόμενο, η ηλιοφάνεια αυτή θα κατέληγε να καταστεί μαρτυρική..Σχεδόν ολόκληρη η χλωρίδα και η πανίδα του δάσους θα κατέρρεε σταδιακά, αλλά νομοτελειακά..Κι αυτό που θα απέμενε σ’ εμάς τους ανθρώπους θα ΄ταν πλέον ένα ερημικό, κατεστραμμένο, φτωχό οικοσύστημα..

Η φύση, κάποιος κάπου κάποτε επεσήμανε, είναι ο πιο σοφός δάσκαλος. Πράγματι, λοιπόν, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι δυνατόν να υφίσταται δάσος δίχως κατακρημνίσεις, έτσι και μια ζωή χωρίς σφάματα, χωρίς πόνο, είναι, όχι μόνο πλήρως ανέφικτη και ουτοπική, αλλά ανούσια. Εξάλλου, όπως ακριβως, δίχως τη βροχή, τα φυτά δε θα ανέπτυσσαν το φύλλωμα και τους καρπούς τους, έτσι και ένας άνθρωπος δε θα ήταν ο ίδιος, αν δεν είχε κληθεί να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα προβλήματα και δυσχέρειες στο δρόμο της ζωής του. Γιατί, αυτά είναι που, σε συνεργασία με τις όμορφες, τις θετικές στιγμές, πλάθουν λιθαράκι-λιθαράκι την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση, την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Είναι εκείνα που γεμίζουν τις μπαταρίες του οργανισμού μας με εμπειρία, με δύναμη, με υπομονή. Είναι όλα αυτά μαζί που συγκροτούν το Εγώ μας, ακόμα κι αν εμείς δεν τα επιλέξαμε.

Αν, λοιπόν, είχατε την «ευκαιρία» να τα μεταμορφώσετε όλα, τι θα επιλέγατε άραγε τελικά; Μπορείτε να συλλογίζεστε για ώρες ακαταπάυστες, μέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια..Η απόφαση είναι, άλλωστε, αποκλειστικά και μόνο, δική σας..Μη λησμονήσετε μόνο να λάβετε υπόψιν σας ότι δε θα σβηστούν μόνο πρόσωπα, επιλογές, αναμνήσεις. Θα αλλάξετε εσείς ο ίδιος, μια μοναδική προσωπικότητα που οικοδομήσατε μέσα σε τόσους Λαβυρίνθους και τρικυμίες, καθώς ο χρόνος, ανελέητος δυνάστης, κυλούσε..Τι έχει, εν τέλει, μεγαλύτερη αξία;

Η δική μου άποψη; Δεν έχω να πώ τίποτα, νομίζω, μόνο μια ταπεινή, κλεμμένη κιόλας, συμβουλη: CARPE DIEM!!! Απολαύστε κάθε στιγμή της ζωής σας, αδράξτε το καθε δευτερόλεπτο, λες και ήταν το τελευταίο. Μην πασχίζετε να εξαφανίσετε τις στάλες της βροχής απ’ τη ζωή σας. Το ουράνιο τόξο δε θα σας απογοητεύσει ποτέ.

≈ Το φως των άστρων φαίνεται μόνο σε σκοτεινό ουρανό≈

Καινούργιος μήνας, καινούργιο παιχνίδι!


Ταξιδεύοντας συστηματικά στις Κρυφές Σκέψεις της αγαπημένης μου Μαρίνας ( myverysecrethoughts.wordpress.com) και παίρνοντας έναυσμα από την τόσο όμορφη, όπως πάντα βέβαια, ανάρτηση της ημέρας, αποφάσισα να ξεκινήσω τον Οκτώβρη με ένα τεράστιο χαμόγελο και μια διάχυτη διάθεση για διασκέδαση, γέλιο και πολύ, πολύ παιχνίδι. 😀

Κλείστε, λοιπόν, τα μάτια σας και γευτείτε αργά-αργά τη ζεστή άχνη ζάχαρη απ’ τη σοκολατένια τούρτα του καινούργιου μας blogοπαίχνιδου, με όνομα » 3 Φετίχ» ! Την έφτιαξα με πολλή, πολλή αγάπη για όλους όσοι μου κάνετε την τιμή να περνάτε μια βόλτα από το μονοπάτι μου, με σκοπό να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά, αλλά και να γνωριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μεταξύ μας. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ:

Kαταρχάς, οι κανόνες είναι οι ακόλουθοι: α) αναφέρουμε τρία αντικείμενα που μας αρέσουν β) τα φωτογραφίζουμε και τα δείχνουμε και γ) δίνουμε πάσα σε άλλους τρεις.

Ως κλασικότατο αναποφάσιστο θηλυκό ( sorry girls 😛 ), αντιμετώπισα απ’ την αρχή μεγάλη δυσκολία στο να καταλήξω σε τρία μόνο αντικείμενα που αγαπώ και καταλαμβάνουν συνήθως σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μου. Για το λόγο αυτό, παραθέτω κάποια ενδεικτικά, τα οποία μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό:

Ταράμ ταράμ…..Oρίστε:

1. ΒΙΒΛΙΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…ΒΙΒΛΙΑ!

1381880_10200730537165448_1638563638_n

Ναι, ναι, είμαι βιβλιοφάγος, το παραδέχομαι! Αν μπορούσα θα καθόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα και θα ξεζούμιζα κάθε λέξη απ’ ό,τι βιβλίο κι αν έπεφτε στα μάτια μου! Είναι ένας πειρασμός στον οποίον ώρες-ώρες δεν μπορώ να αντισταθώ με μεγάλη επιτυχία…Γι’ αυτό και στο σπίτι μου, από μικρό-μικρό κιόλας παιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάθε είδους παραμύθι, ιστοριούλα και αργότερα, κατά τις εφηβικές μου αναζητήσεις, μυθιστορήματα, διηγήματα αγάπης, ιστορικά, ιατρικά, ψυχολογικά βιβλία και όοοο,τι μπορείτε να φανταστείτε! ‘Επειτα, άρχισα να μαθαίνω ξένες γλώσσες σε μεγαλύτερο βαθμό, οπότε η βιβλιοθήκη μου εμπλουτίστηκε και από αγγλική και γερμανική λογοτεχνία. Είναι παράδεισος, κατά τη γνώμη μου, ένας κόσμος όπου μπορούμε να απολαύσουμε τον πλούτο πολλών, καλών βιβλίων. Είναι αυτά που οι σελίδες τους μας δωρίζουν απλόχερα ένα ανεκτίμητο ταξίδι σε φαντασίες, όνειρα, αλλιώτικες εποχές και ανθρώπους που ποτέ δε θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίζαμε στην πραγματικότητα.

2. ΦΟΡΕΜΑΤΑ ❤

1234659_10200730537765463_2056668396_n

Πείτε μου ό,τι θέλετε, για καλλυντικά, αρώματα, κολώνιες, μανό, τίποτα δε θα τραβήξει την προσοχή μου περισσότερο από ένα γλυκό φορεματάκι. Θα ήθελα κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, πρωί-βράδυ, να περιφέρομαι μέσα σε φορέματα διαφόρων χρωμάτων, μηκών και ραφής, αλλά κυρίως όσων ανταποκρίνονται στην πάντοτε ακόρεστη μου επιθυμία για ρομαντικό στυλ. Δυστυχώς, βέβαια, αυτό δεν είναι εφικτό, καθώς, πρώτον, οι περισσότεροι θα με περνούσαν, λογικά, για ψώνιο και δεύτερον, η αλήθεια είναι, πως πολλές φορές είναι αναγκαίο κάτι ολίγον τι πιο πρακτικό. Παρά το γεγονός αυτό, σπάνια θα με έβλεπε κάποιος, όταν πηγαίνω σε καταστήματα ρούχων, να αποφασίζω να προσθέτω στην γκαρνταρόμπα μου παντελόνια, σορτσάκια ή πουκάμισα.

3. ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!

1382838_10200730536725437_181605301_n

Αχ, πόσο μα πόσο αγαπώ τα γλυκά μου λουλουδάκια… ❤ Νομίζω ότι δίνουν μια τελείως διαφορετική νότα στην ημέρα κάθε ανθρώπου, αν τα παρατηρήσει κάποιος με την προσοχή που τους αξίζει. Και πιστεύω πως είναι μαγική πραγματικά η αίσθηση να φυτεύεις σπόρους από ένα λουλουδάκι, να το ποτίζεις, να το φροντίζεις και να βλέπεις να αναπτύσσεται ένα νέο πλάσμα, μια τόσο γλυκιά και αθώα μορφή ζωής. Ως εκ τούτου, φαντάζομαι το μελλοντικό μου σπίτι, με ένα τεράστιο κήπο, γεμάτο με αμέτρητα, ζωηρά χρώματα, όπου θα μπορώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες της ημέρας μου.

ΥΓ: Το τριαντάφυλλο της φωτογραφίας είναι δωράκι από το πιο όμορφο λουλούδι της δικής μου ζωής, για την επέτειο μας, πριν λίγες μέρες.

Το βήμα παρατίθεται σε όποιον φίλο διαχειριστή μπλογκ έχει την όρεξη αλλά και τον χρόνο να μας δωρίσει μια κλεφτή ματιά απ’ το παράθυρο της δικής του ζωής.

Να έχετε όλοι τον πιο υπέροχο μήνα, με υγεία, χαρά, μια μεγάλη δόση τρέλας και άφθονα αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα να δίνουν μια γλυκιά γεύση στην κάθε σας ημέρα.

Το βαλς του έρωτα…


8ad2cd5f7bdbbce4943a983a420203bb_large
To παρακάτω κείμενο γράφτηκε από έναν γλυκό και όμορφο πρίγκιπα, σε ένα κρυφό ταξίδι των ονείρων.
Όχι, όχι από έναν οποιονδήποτε διάδοχο του θρόνου. Μιλώ για το δικό μου πρίγκιπα, αυτόν της καρδιάς μου. Όχι οποιουδήποτε παραμυθιού, αλλά εκείνου που ξεκίνησε δειλά-δειλά πριν από ενάμιση περίπου χρόνο και μεταμόρφωσε ριζικά δύο ζωούλες. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιττολογώ άλλο. Σας προσκαλώ, λοιπόν, στη βασιλική δεξίωση στη μεγάλη, στολισμένη σάλα του παλατιού του και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να γευτείτε κι εσείς λίγη από τη μαγεία του χορού που με τόση δεξιοτεχνία σχεδίασε ο καλός μου. Του βαλς του δικού μας έρωτα.
Αγαπημένη μου, Πως αρχίζει ένας ερωτευμένος το γράμμα του; Ποιες είναι οι κατάλληλες λέξεις για να αποτυπώσουν αυτόν τον χείμαρρο των συναισθημάτων που παρασέρνει κάθε ίχνος λογικής στο πέρασμα του; Ποια γράμματα να βάλουν σε σειρά τα όνειρα που κάνει η καρδιά, η καρδιά που σε κάθε της χτύπο συλλαβίζει μυστικά το <<σ’ αγαπώ>>; Ποιοι στίχοι να φωτίσουν το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει σε μια μικρή φωτιά, μια πυρκαγιά που καίει τα κορμιά και τις ψυχές που ενώθηκαν στο σεντόνι του πάθους με μαξιλάρι τους τον έρωτα;
Ψάχνω τα νοήματα, αγαπημένη μου, αλλά δεν μπορώ να τα βρω. Στα άδυτα του νου μου υπάρχουν μόνο τα δύο σου μάτια, λαμπερά σαν την σφαίρα του μάγου που κοιτάζει μυστηριακά τα μελλούμενα. Δεν ξέρω το μέλλον αγαπημένη μου, πως θα μπορούσα άλλωστε, μα γνώρισα τα όρια της ψυχής μου όταν τα έσπασα για να σε χωρέσω στην ύπαρξη μου. Όταν με το πρώτο σου φιλί μου έδωσες λίγη από την μαγεία που ονομάζουν αγάπη και το χάδι σου άφησε στο δέρμα μου μια αμυχή, ένα σημάδι της ένωσης που οι Θεοί κανόνισαν εκατομμύρια χρόνια πριν αντικρίσω το φώς των ματιών σου. Μπορεί να μην πιστεύω σε Θεούς και σε Δαίμονες μα πιστεύω σε σένα αγαπημένη μου, τέτοιο πλάσμα δεν μπορεί να είναι από αυτόν τον κόσμο. Ίσως είσαι μια από τις νεράιδες που μου έλεγε η γιαγιά μου στα παραμύθια ή να ήρθες μέσα από τα πιο κρυφά μου όνειρα! Ξέρω, όμως, ότι είσαι εδώ! Ο πιο πολύτιμος θησαυρός που κοσμεί την καρδιά μου. Η πιο γλυκιά μελωδία που ηρεμεί τα ανήσυχα μου βράδια. Το όνειρο που συνάντησα όταν ξύπνησα μέσα στην ζάλη της μοναξιάς. Ο λόγος για να συνεχίζω κάθε μέρα να προσπαθώ να χαμογελάσω. Ο εαυτός μου όταν νόμιζα ότι με έχανα. Η Αγαπημένη μου.

Μετά το ναυάγιο…


drowning-girl-sea-water-Favim.com-112419

Κάποτε είχα ακούσει πως ο χρόνος είναι ο πιο ανελέητος δυνάστης..Στο πέρασμα του προσπαθεί να καταστρέψει βαθιά συναισθήματα, λαμπερά χαμόγελα, προσεκτικά οικοδομημένες σχέσεις..Κι όμως, ίσως, κάποια απ’ αυτά να έχουν το θάρρος να αγωνιστούν σθεναρά σ’ αυτόν τον «πόλεμο», με όλες τους τις δυνάμεις και να κατορθώσουν τελικά να δραπετεύσουν από τα αιματηρά δεσμά του κατακτητή χρόνου..Με αυτόν τον τρόπο, υποθέτω πως κατάφερε να διασωθεί και η περισσή μου αγάπη προς τα μονοπάτια του συγκεκριμένου ιστότοπου, το πάθος μου προς την εξωτερίκευση των πιο ενδόμυχων μου σκέψεων και την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με όσους μου κάνουν την τιμή να επισκέπτονται που και που τη γειτονια μου.

Ποιος αμφισβήτησε όμως ότι σε κάθε πολέμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες; Πόσος καιρός έχει περάσει άραγε απ’ την τελευταία φορά που αποφάσισα να γράψω ήρεμα και σοβαρά; Διαβάζω πλέον τα παλαιότερα κειμενά μου και έχω την αίσθηση ότι δεν ήμουν εγώ, αλλά κάποιος άλλος, κάποιο μυστηριώδες πλάσμα που κινούσε σιγά σιγά τα νήματα της σκέψης και της φαντασίας μου, τα δάχτυλά μου πάνω στο πληκτρολόγιο του παλιού μου υπολογιστή. Πού χάθηκε η, έστω και λιγοστή μου τότε, έμπνευσή: Ποιός την έκλεψε; H ήταν μήπως κι αυτή ένα από τα θύματα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του ανάλγητου αυτού χρόνου: Θα μπορέσω ποτέ να γράψω όπως παλιά: Ποια μάγισσα, ποιος μάντης θα μου απαντήσει: Ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει και πλέον όχι απλώς μια έντονη επιθυμία, αλλά μια άμεση αναγκαιότητα να γράψω κάτι κατακλύζει μανιωδώς κάθε δωματιάκι του μυαλού μου..

Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου να απομακρυνθώ..Θα μου πείτε, τι νόημα έχει να σας ζαλίζω με τις περιττές μου δικαιολογίες: Ίσως, πράγματι, κανένα..Κι όμως, επιτρέψτε μου, αυτή τη φορά, να επιχειρήσω δειλά-δειλά να αντλήσω, μετά από πολύ πολύ καιρό, λίγη απ’ την χρυσόσκονη των τόσο πολυπόθητων αυτών αστεριών και, παρά το τέλος του καλοκαιριού, να σας μεταφέρω σε μια σύντομη κρουαζιέρα. Ελάτε, μη διστάζετε, ετοιμάστε προσεκτικά τις βαλίτσες σας, γεμίστε τα αποθέματά σας με άφθονα χαμόγελα, καλή διάθεση και χιούμορ, επιβιβαστείτε στο πλοίο των ονείρων σας και ετοιμαστείτε για την πιο όμορφη και μαγευτική εμπειρία της ζωής σας.

Για μένα, ωστόσο, δυστυχώς, δε θα μπορούσα να πώ ότι τα πράγματα ξεδιπλώθηκαν κατά τον τρόπο αυτό.. Ούτε καν κατά έναν παραπλήσιο. Πριν από ένα χρόνο περίπου, έχοντας αποφοιτήσει από τη Β’ Λυκείου, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα μακρινό και αναμφίβολα δύσκολο ταξίδι με το καράβι της προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές εξετάσεις του Μαιου του 2013, μαζί με χιλιάδες, ακόμα, φυσικά, υποψηφίους. Φόρτωσα, λοιπόν, τις αποσκευές μου με μπόλικο άγχος, αλλά κατά βάθος και μία μύχια ελπίδα, αμέτρητα φαινομενικά άπιαστα όνειρα και πολλούς πολλούς στόχους.

Οι μέρες σιγά σιγά και βασανιστικά περνούσαν, ώσπου το καράβι μας συγκρούστηκε με ένα τεράστιο, δόλιο παγόβουνο. Μέσα σε λίγες στιγμές, τα πάντα κατέρρευσαν, στην κυριολεξία.. Κάθε ίχνος υπομονής, κάθε αχτίδα κουράγιου και θετικής σκέψης, μετατράπηκαν αυτόματα σε βορά των πιο αδυσώπητων και φριχτών τεράτων του ωκεανού. Ό,τι γνωσεις κολύμβησης διέθετα απορροφήθηκαν με τη μία από μερικά ύπουλα σφουγγάρια του βυθού, αφήνοντας με έρμαιο στα ατελείωτα κύματα που χτυπούσαν το κορμί μου. Ένιωθα τα τελευταία μόρια οξυγόνου στους πνεύμονές μου να εξαντλούνται κι εγώ σταδιακά να πνίγομαι.. Το παράξενο ήταν ότι κανείς από τους υπόλοιπους συνεπιβάτες μου δεν έμοιαζε να το ‘χει πάρει τόσο σοβαρά. Υπήρχαν βέβαια κάποιοι που φαίνονταν να παλεύουν με δυσκολία με τη θάλασσα, αλλά δεν έβλεπα κανέναν γύρω μου να αντιμετωπίζει προβλήματα αναπνοής..Τι στο καλό έτρεχε μαζί μου: Γιατί σε εμένα: Και τι μπορούσα να κάνω εκείνη τη στιγμη; Να παραδοθώ έτσι απλά, να αφεθώ σ’ έναν νομοτελειακό θάνατο;

Για πολύ καλή μου τύχη, κάποια πανέμορφη γοργόνα, καθώς έπαιζε ανέμελα με τα πολύχρωμα κοχύλια στα πλούσια μαλλιά της, άκουσε τις κραυγές οδύνης μου και μάλλον με λυπήθηκε. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου ειδοποίησε τους φίλους της τα δελφίνια και άλλα καλόκαρδα, μαγικά πλάσματα του βυθού, τα οποία έσπευσαν να χαρίσουν λίγη πνοή στο διαλυμένο μου εαυτό. Σιγά σιγά με οδήγησαν, στις πλάτες τους, στη στεριά την οποία στόχευα. Η διαδρομή αυτή συνέχισε να είναι επίπονη, καθώς ακόμα και τα δελφινάκια ή οι μαγευτικές γοργόνες αδυνατούσαν να εμποδίσουν τα ήδη υπάρχοντα κύματα από το να συνεχίσουν να χτυπάνε αλύπητα τις πληγές του ταλαιπωρημένου μου σώματος. Τουλάχιστον όμως επιβίωσα κι έφτασα ζωντανή και ασφαλής στον αρχικό μου προορισμό.

Το πιο πιθανόν είναι οι περισσότεροι να βρίσκετε τα λεγόμενα μου τελείως υπερβολικά ή τις περιγραφές και τις μεταφορές μου άκρως κουραστικές, ψιθυρίζοντας από μέσα σας: Κι εμείς περάσαμε από Πανελλήνιες, κοπελιά, και πολύ περισσότερο καθοριστικές εξετάσεις, αλλά δεν κάναμε έτσι! Δεν το αμφισβητώ αυτό, σε καμία περίπτωση, αλλά σας διαβεβαιώ ότι η χρονιά αυτή για εμένα προσωπικά, ήταν, ειλικρινά, μακράν η δυσκολότερη όλων. Ένα υπερβολικό άγχος, ο αδιάκοπος φόβος της αποτυχίας, η παντελής έλλειψη της αυτοπεποίθησης, η πλήρης σχεδόν απουσία ύπνου και μια απέχθεια προς κάθετι φαγώσιμο, σε συνδυασμό με πολυάριθμα άλλα προσωπικά προβλήματα ήταν, στη δική μου ιστορία, τα θαλάσσια τέρατα που ήταν αρκετά για να με οδηγήσουν σταδιακά, αλλά γρήγορα, στη σωματική, αλλά και ψυχολογική κατάπτωση. Τελικά βέβαια όλα είχαν αίσιο τέλος, χάρις όμως στην ανεκτίμητη βοήθεια των δικών μου «ηρώων του βυθού», της οικογένειας, λιγοστών καλών μου φίλων και (last but not least) του αγοριού μου, του Αλέξανδρου. Ήταν εκείνοι που υπέμειναν καρτερικά τις συνεχείς μου κρίσεις πανικού, τις λιποθυμίες, τα πολύωρα κλάματα καθώς και τις δηλώσεις «Δεν πάω να γράψω, έτσι κι αλλιώς θα αποτύχω σίγουρα.» Νομίζω ότι τα χρωστάω ΟΛΑ στους ανθρώπους αυτούς.

Στην πραγματικότητα, οι εξετάσεις αυτές ήταν απλά ένα ιδιαίτερα ψυχοφθόρο ταξίδι, ένα μονοπάτι προς την πραγματοποίηση κάποιων νεανικών ονείρων, δεν ήταν το παν. Η ζωή δυστυχώς απαρτίζεται από χίλιες φορές πιο δυσχερείς, δύσβατους και επικίνδυνους Λαβυρίνθους. Πολλές φορές μάλιστα δε θα μπορέσουμε καν να φτάσουμε στον επιθυμητό στόχο, είτε γιατί στην πορεία χάσαμε τον προσανατολισμό μας, είτε γιατί συναντήσαμε τον τρομερό Μινώταυρο. Το ζήτημα δεν είναι αυτό, αλλά να απολαύσουμε τη διαδρομή, όπως, πριν πολλά χρόνια, επισήμαινε, με την επιγραμματική του δεινότητα ο Καβάφης στην Ιθάκη. Γι’ αυτό, χαμογελάστε, αγκαλιάστε σφιχτά σφιχτά τους δικούς σας ανθρώπους και προσπαθήστε να αντιμετωπίσετε κάθε «ναυάγιο» της ζωής με κουράγιο, ψυχικό σθένος και αισιοδοξία. Να χαμογελάτε πάντοτε και μην χάνετε τον ενθουσιασμό και το πάθος σας για ο,τι αγαπάτε για κανέναν και για τίποτα.

Ο σκηνοθέτης


 

Πριν λίγο σε ρώτησα ποιος θα μπορούσε να σκηνοθετήσει την αγάπη μας
ποιος θα μπορούσε να αποδώσει όλα τα συναισθήματα με τρόπο πειστικό
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί ποτέ από κανέναν αυτή η ιστορία
και να μείνει μέχρι το τέλος του κόσμου στις μνήμες των ανθρώπων.
Μου αποκρίθηκες πώς δεν ξέρεις ποιος θα έπρεπε να είναι
και με ρώτησες τι πιστεύω εγω.

Πιστεύω πως κανένας, όσο μεγάλος και τρανός και αν είναι,
δεν μπορεί να αποτυπώσει το πόσα νιώθω για σένα
και το τι σημαίνει η αγάπη σου για μένα.

Ας μην την σκηνοθετήσει κανείς λοιπόν
οι στιγμές μας ας μείνουν κρυφές
στάλες στον ωκεανό της αγάπης μας
και οι μόνοι που θα ξέρουν για την αγάπη αυτή
να είμαστε εμείς οι δύο
και να σκηνοθετούμε κάθε καινούργια πράξη του έργου
με κάθε καινούργιο μας φιλί

Είναι φοβερό το πόση μαγεία μπορεί να κρύβεται σε λίγες σειρές λέξεις.. Ή μήπως σε ένα ζευγάρι μάτια, στα μάτια του ανθρώπου που το έγραψε; Δεν ξέρω, πραγματικά… Ποιος είναι άλλωστε δυνατόν να γνωρίζει τα μυστικά της αγάπης, ποιος κατόρθωσε ποτέ να ξεκλειδώσει το κάστρο του έρωτα;… Μόνο το κάστρο της καρδιάς μου ξέρω ότι έχει αποκτήσει πλέον μόνιμο κάτοικο και παντοτινό ιδιοκτήτη.. Κι αυτό γιατί μια νύχτα του Απρίλη τ’ αστέρια μου εξομολογήθηκαν κρυφά πως μαζί του θα ζούσα τον παράδεισο για πάντα.. Και πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία.. Πέντε ολόκληροι μήνες πέρασαν από εκείνο το βράδυ και μοιάζει σαν μια ζωή ολόκληρη.. Αλλά κανείς δεν είπε ότι μια ζωή θα είναι ποτέ αρκετή για μένα για να απολαύσω το παραμύθι αυτό…

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από τον πιο υπέροχο άνθρωπο που έχω την τύχη να έχω γνωρίσει κ να έχω αγαπήσει όσο κανέναν και τίποτα άλλο σ αυτόν τον κόσμο. Θα τον ευχαριστούσα μ’ όλη μου την ψυχή αλλά κι αυτή είναι υπερβολικά λίγη μπροστά του.. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη του, μια γλυκιά γεύση στα όνειρά του, γιατί το αξίζει.. Και να συνεχίζουμε πάντα να σκηνοθετούμε μαζί την πιο όμορφη ιστορία..

Την ιστορία μας.

Καπου εκει, μεσα στη βροχη…


Ήταν μία απ’ τις μέρες που η κυρία ζωή φαινόταν και πάλι να μην έχει διάθεση να της χαμογελάσει. Φαινόταν να είχε κλειδώσει πεισμωμένα σ’ ένα συρτάρι κάθε είδος καλής διάθεσης, κάθε φωτεινή αχτίδα ελπίδας, κάθε τελευταίο απόθεμα κουράγιου και υπομονής… Το κλειδί το είχε ρίξει στον ωκεανό των σπασμένων και κατακρεουργημένων ονείρων της, των συσσωρευμένων απογοητεύσεων που είχε υποστεί και μιας καμμένης ζωντανής αυτοπεποίθησης… Θυμόταν τη συμβουλή της φίλης της: «Κάτσε μέσα σήμερα, ηρέμησε και ξάπλωσε δίπλα στο αναμμένο τζάκι… Όλα θα περάσουν, κι εγώ κατά το βραδάκι, θα είμαι εκεί, το υπόσχομαι!»  Πώς μπορούσε όμως να κουλουριαστεί δίπλα στο τζάκι, ένα τζάκι που της θύμιζε το παρανάλωμα του ίδιου της, του χαμένου εαυτού; Πώς;

Αποφάσισε, λοιπόν, να βγεί έξω! Να προσπαθήσει να αναπνεύσει και πάλι! Είχε καιρό, εξάλλου.. Και ποιός ξέρει ίσως οι, εδώ και αιώνες, απενεργοποιημένοι της πνεύμονες, να αποφάσιζαν επιτέλους να την τιμήσουν με τη λειτουργία τους… Θεώρησε πώς ήταν η μόνη της ευκαιρία να νιώσει την παρουσία του μοναδικού ίσως που μοιραζόταν την ίδια διάθεση μ’ εκείνη… Κι αυτός δεν ήταν άλλος παρά ο καιρός, ο ουρανός, που έκλαιγε μαζί της, και είχε εξαπολύσει τον φίλο του τον άνεμο, μήπως και κατορθώσει να δώσει πνοή σε κάθε μαραμμένη ψυχή εκείνη το μοιραίο απόγευμα… Τουλάχιστον υπήρχε και κάποιος που δεν την πίεζε να υιοθετήσει ένα, ακόμα και ψεύτικο, χαμόγελο, απλά και μόνο γιατί είναι «αντιαισθητικό» και «όχι ευχάριστο» να εισπνέεις τις κομματιασμένες κραυγές ενός ανθρώπου για μια τζούρα ζωής…

Κι έτσι, λοιπόν, άρχισε να κάνει δειλά- δειλά βήματα μέσα στην οργισμένη βροχή… Προσπαθώντας να ναρκώσει το μυαλό της, παρατηρούσε μία μία τις σταγόνες της βροχής να φτάνουν στο έδαφος, άλλες πιο γρήγορα κι άλλες καθυστερημένα.. Λες κι έκαναν αγώνα δρόμου… Ποιό να ‘ναι το έπαθλο άραγε, αναρωτιόταν… Και ποιά η ουσία; Αφού έτσι κι αλλιώς, όλες θα απορροφηθούν στο τέλος από το διψασμένο έδαφος… Θα χαθούν, και θα ποδοπατηθούν, όπως ποδοπατήθηκαν και οι φιλοδοξίες στην καρδιά της… Προσηλωμένη στις μαύρες τις σκέψεις, αποκόπηκε τελείως από το γύρω της περιβάλλον και χωρίς καν να το καταλάβει, δάκρυα άρχισαν να κυλούν και πάλι, καίγοντας τα ήδη ταλαιπωρημένα της μάγουλα.. Ένιωσε μια ζάλη να την κυριεύει και έπεσε κάτω στο έδαφος, παρακαλώντας να η γη να ξεριζώσει την καρδιά της, να μην πονάει πια…

«Δεσποινίς;; Δεσποινίς; Δεσποινίς μ’ ακούτε; Συγγνώμη;;» ακούγόταν μια υπόκωφη φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού της…  Τότε, ξαφνικά, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της, και μην πιστεύοντας τις ίδιες της τις αισθήσεις, σήκωσε ξαφνιασμένη το κεφάλι της… «Είστε καλά;», λίγες λέξεις ξεπήδησαν ξαφνικά από το στόμα ενός τρομαγμένου, ξαφνιασμένου και καταβρεγμένου νεαρού που προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της… Η κοπέλα σηκώθηκε, και μετά από λίγη ώρα, απάντησε «Εεε ναι, ναι, καλά είμαι!», φωνάζοντας μέσα της το αντίθετο και χαστουκίζοντας με μανία την ανεξήγητη υποκρισία της…»Δε νομίζω… Είχατε πέσει κάτω, στη μέση του δρόμου!! Μπορώ να σας βοηθήσω στο οτιδήποτε; Ειλικρινά;» Αφού συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε συμβεί και μένοντας άφωνη απ’ το σημείο στο οποίο είχε φτάσει, προσπάθησε μάταια να αρθρώσει κάποιες λέξεις, να δικαιολογηθεί.. «Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε, προς Θεού.. Και συγχωρέστε με για την αδιακρισία μου…», της είπε, χαρίζοντας της ένα ζεστό βλέμμα… «Το σπίτι μου είναι απέναντι, θα ήταν πολύ τρελό και αγενές να σας ζητήσω να έρθετε για λίγο μέσα, μέχρι να περάσει η καταιγίδα;»  Κάθε απόθεμα λογικής που της είχε ξεμείνει, της έλεγε να αρνηθεί. Δεν τον ήξερε καν. Ποιός ξέρει τι μπορεί να ζητούσε από εκείνη… Δεν ακούγονταν και λίγα, τα τελευταία χρόνια… Κι όμως η καρδιά της και όλα μέσα της της φώναζαν ΝΑΙ!!! Ένα απεγνωσμένο ναι!!! Χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς να γνωρίζει απολύτως τίποτε..  Εξάλλου της ήταν αδύνατο να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή… Μόνο την καρδιά της άκουγε να χτυπάει δυνατά, πολύ δυνατά… Και τον άνθρωπο απέναντι της να της λέει «Τι χαζός που είμαι! Δε συστηθήκαμε καν! Αλέξανδρος… Να μιλάμε στον ενικό ε;»,και της έδωσε το χέρι του… Αυτή, με τη λιγοστή δύναμη που είχε πια, τραύλισε «Αφροδίτη» και του έσφιξε το χέρι…

Ποτέ δεν χρειάστηκε να δώσει απάντηση στην προσκλησή του, απλά εκείνος  συνέχισε να της κρατάει γερά το χέρι και την οδήγησε μέσα… » Κάθησε όπου θέλεις και θα σου φέρω ένα πάπλωμα να ζεσταθείς κι ένα ζεστό ποτήρι τσάι! Πρέπει να έχεις παγώσει αφάνταστα..»  Και ναι, είχε παγώσει, αλλά ήταν συνηθισμένη… Ο πάγος στην καρδιά της δε συγκρινόταν με τίποτα… Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της και της είπε: » Σίγουρα θα μ’ έχεις περάσει για κάποιον τρελό που φέρνει ξένες στο σπίτι του.. Δεν είναι έτσι… Απλώς δεν μπορούσα να σ’ αφήσω έξω έτσι, και χωρίς παρεξήγηση φαινόσουν τελείως χαμένη…Και η αλήθεια είναι, μου θύμησες λίγο τον εαυτό μου… Πριν από κάποιους μήνες, περνούσα κι εγώ μια εξαιρετικά δύσκολη φάση της ζωής μου, αλλά, όπως βλέπεις, το ξεπέρασα…Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ, να ‘σαι σίγουρη, ό,τι κι αν είναι αυτό που σε βασανίζει…», είπε και χαμογέλασε πλατιά.. Η Αφροδίτη δεν απάντησε, απλά προσπάθησε κι εκείνη να χαμογελάσει, γεγονός που πριν λίγα λεπτά, της φαινόταν ακατόρθωτο.. Τα λόγια του ενεργούσαν σαν το καλύτερο παυσίπονο για τη ραγισμένη της καρδιά και τα χειρουργημένα της αισθήματα… Και σιγά σιγά, ηρέμησε τόσο πολύ που την πήρε ο ύπνος… Κοιμήθηκε, έπειτα από βδομάδες αυπνίας, δακρυσμένων νυκτών και μεθυσμένων δακρύων με γεύση βότκα…  Κοιμήθηκε εκεί, δίπλα του, με την ανάσα του να τη νανουρίζει…

Μια καινούργια μέρα άρχισε λίγες ώρες μετά γι΄ αυτή… Και μεταφορικά και κυριολεκτικά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…)