Αρχείο

Μετακομίζουμε!!


buying-a-new-home1

 

Kαι ναι, είναι πλέον επίσημο! Αλλάζω σπιτάκι! 😀

Αποχαιρετώ το πρώτο μου, δειλό καταφύγιο και μετακομίζω σε μία νέα στέγη. Οι βαλίτσες μου είναι γεμάτες με τα ίδια όνειρα, την ίδια απερίγραπτη αγάπη προς την έκφραση των συναισθημάτων μου, την επικοινωνία, το ταξίδι προς νέες γεύσεις, κοσμοθεωρίες, καινούργιους ορίζεντες και απάτητα φεγγάρια.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου αυτό μονοπατάκι, που μου χάρισε χαρές που ποτέ μου δεν είχα φανταστεί πως θα μπορούσα να αισθανθώ, ακόμη κι αν ποτέ δεν κατάφερα να είμαι συνεπής απέναντί του.

Ευχαριστώ όλους εσάς που μου δωρίσατε απλόχερα την υποστήριξή σας, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Σας ευχαριστώ που ανεχτήκατε τα γεμάτα ασυναρτησίες κείμενά μου, τις κουραστικές μου γκρίνιες και τις μελαγχολικές μου σκέψεις. Δεν έχω ιδέα αν είναι δυνατόν μέσα σε λίγες γραμμές να συνοψίσω όλα αυτά τα χαμόγελα που σχηματίζονταν στο πρόσωπό μου μετά από κάθε σχόλιο που αντίκριζα. Και κάθε φορά ο ενθουσιασμός μου ήταν ακόμη μεγαλύτερος κι από την πρώτη, πιστέψτε με. Εξάλλου, ο στόχος μου, από την αρχή, ήταν να καταφέρω να αγγίξω έστω και μία ψυχή, να έχω έστω και έναν συνοδοιπόρο στο μονοπάτι μου. Αυτό για μένα ήταν το μεγαλύτερο, το πιο λαμπρό και όμορφο αστέρι, αυτό που είχα πάντοτε στο νου μου να αγγίξω και πάντοτε μου φαινόταν τόσο μακρινό, τόσο άπιαστο.

Τώρα ξεκινάει ένα νέο ταξίδι για μένα. Ίσως να μην αλλάξουν πολλά, ίσως πάλι και όλα. Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, στο δικό σας ταξίδι, να είστε όλοι σας πάντοτε ευτυχισμένοι, υγιείς και ποτέ να μη σταματάτε να ονειρεύεστε!

Θα σας ήμουν απίστευτα ευγνώμων αν με επισκεπτόσασταν στο καινούργιο μου δρομάκι! 😀 Αν, πάλι, όχι, ελπίζω, όπως και να ‘χει, κάθε σας ημέρα να ‘ναι πλημμυρισμένη με φωτεινά χρώματα, αγαπημένα πρόσωπα, ανείπωτες γεύσεις και φανταστικές εκπλήξεις!

Σας ευχαριστώ για όλα!

http://monopatistasteria.blogspot.gr/

 

Μηχανή του χρόνου (μέρος πρώτο)..


ΡΑΜΠΕΛΣΤΙΤΣΚΙΝ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μακρινή χώρα, δίπλα στο δάσος, έτρεχε ένα όμορφο ρυάκι από νερό. Δίπλα του, στεκόταν αγέρωχα ένας μύλος. Το σπίτι του μυλωνά ήταν πολύ κοντά και ο μυλωνάς, θα πρέπει να ξέρετε, είχε μια πανέμορφη κόρη. Eκτός από όμορφη, όμως, ήταν και πολύ πολύ έξυπνη. Ο πατέρας της, λοιπόν, τόσο υπερήφανος ήταν για εκείνη, που, μια μέρα, είπε στο βασιλιά, ο οποίος συχνά απολάμβανε το κυνήγι του στο δάσος, πως η κόρη του είχε την ικανότητα να μετατράπει σε χρυσό το άχυρο. Μόλις το άκουσε αυτό ο βασιλιάς, μιας και ήταν ιδιαίτερα φιλοχρήματος και άπληστος, παρήγγειλε αμέσως να του φέρουν την κοπέλα μπροστά του.

Τότε, την οδήγησε σ’ ένα κοιτώνα του παλατιού, όπου βρισκόταν μία τεράστια στοίβα από άχυρο, της έδωσε έναν αργαλειό κι ένα καρούλι και την διέταξε αυταρχικά: «Αν αγαπάς τη ζωή σου, όλα αυτά θα πρέπει να έχουν γίνει χρυσός, το αργότερο μέχρι αύριο το πρωί.»  Μάταια το δύσμοιρο κορίτσι προσπαθούσε να του εξηγήσει πως όλα ήταν χαζές υπερβολές και καυχησιές του πατέρα της και δεν είχε καμία τέτοια ικανότητα η ίδια. Η κάμαρα κλειδώθηκε πάραυτα κι εκείνη έμεινε εκεί ολομόναχη.

Καθόταν σε μία γωνιά του δωματίου κι έκλαιγε την άδικη και σκληρή της μοίρα, όταν ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι εισέβαλε μέσα, κουτσαίνοντας, ένα αστείος, μικρός ανθρωπάκος. 

«Kαλή σου μέρα, νεανίδα! Για ποιο λόγο κλαις;», της είπε γελαστά.

«Aχ, aλίμονο σε μένα! Πρέπει να μετατρέψω όλο αυτό το άχυρο σε χρυσάφι και δεν ξέρω πώς!», αποκρίθηκε, μαζεύοντας τα δάκρυα της.

«Τι θα μου δώσεις, για να το κάνω για σενα;», της είπε πονηρά.

«Το κολιέ μου», του απάντησε η κοπέλα, μην έχοντας άλλη επιλογή.

Το μικρό, ύπουλο, ανθρωπάκι, το άρπαξε κατευθείαν,  κάθισε στον αργαλειό και άρχισε να φωνάζει: «Γουιρρρρ, γουιρρρρ, γουιρρρρρρρρ, γουιρρρρρρρρρ, ας γίνει το άχυρο αυτό χρυσός».  Αυτό συνεχίστηκε όλο το βράδυ, ώσπου όλο το άχυρο είχε εξαφανιστεί.

Με την χαραυγή, ο βασιλιάς δεν έχασε καιρό, παρά εμφανίστηκε αμέσως στο δωμάτιο της άτυχης κόρης. Όταν αντίκρισε όλο το χρυσάφι, εντυπωσιάστηκε και ενθουσιάστηκε, αλλά η καρδιά του έγινε μόνο πιο άπληστη. Έτσι, τη μετακίνησε, τώρα, σε μια άλλη κάμαρα του παλατιού, ακόμη μεγαλύτερη, αυτή την φορά, γεμάτη και πάλι από άχυρο, και της έδωσε την ίδια διαταγή. 

Η κοπέλα, απελπισμένη πλήρως, για ακόμη μια φορά, πλάνταξε στο κλάμα, μέχρι που ο ίδιος μικρός ανθρωπάκος εμφανίστηκε και πάλι μπροστά της.

«Τι θα μου δώσεις, αν το κάνω εγώ αντί για σένα;», της είπε με το ίδιο εγωιστικό βλέμμα.

«Το δαχτυλίδι στο χέρι μου.», τραύλισε δειλά-δειλά εκείνη.

Όπως και την προηγούμενη νύχτα, το μικρό διαβολάκι μετέτρεψε όλο το άχυρο σε aστραφτερό χρυσάφι. Στην όψη αυτή, τo πρωί, ο βασιλιάς γέμισε και πάλι με αγαλλίαση, αλλά, ακόμη κι αυτό, δεν ήταν αρκετό για εκείνον. Έτσι, μετέφερε την κόρη του μυλωνά σε ένα ακόμη μεγαλύτερο δωμάτιο με περισσότερο άχυρο, αλλά, αυτήν την φορά, την πρόσταξε: » Αν καταφέρεις και μετατρέψεις και αυτό σε χρυσάφι, θα σε κάνω γυναίκα μου.»  <<Ακόμη κι αν είναι κόρη μυλωνά>>, σκέφτηκε με περίσσεια δόση πονηριάς, <<καμία γυναίκα σ΄ όλον τον κόσμο δε θα με έκανε ποτέ πλουσιότερο.>>

To aνθρωπόμορφο πλάσμα, βρίσκοντάς τη μόνη για τρίτη φορά, της ζήτησε ακριβώς το ίδιο.
«Δεν έχω τίποτε πλέον να σου δώσω!», μούγκρισε εκείνη δακρυσμένα.

«Τότε υποσχέσου μου, όταν γίνεις βασίλισσα, να μου χαρίσεις το πρώτο σας παιδί.»

<<Ποιος ξέρει αν αυτό θα γίνει ποτέ;>>, σκέφτηκε η δόλια και, μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει σ’ αυτήν την τόσο δύσκολη κατάσταση, υποσχέθηκε στο παμπόνηρο πλάσμα, το οποίο εκπλήρωσε και πάλι την αποστολή του.

Όταν ο βασιλιάς, με μεγάλη του χαρά, βρήκε ξανά το δωμάτιο πλημμυρισμένο με χρυσό, αποφάσισε, πράγματι, να παντρευτεί την κόρη του μυλωνά και έτσι, η όμορφη κοπέλα έγινε βασίλισσα.

Ένα χρόνο μετά, απέκτησε ένα γλυκό παιδάκι και έπαψε να σκέφτεται το πλάσμα εκείνο. Ξαφνικά, όμως, εκείνο ήρθε και πάλι στο δωμάτιό της και της είπε: «Τώρα δώσε μου ό,τι μου υποσχέθηκες.» Η βασίλισσα τρομοκρατήθηκε! Προσφέρθηκε να του χαρίσει όλα τα πλούτη του παλατιού, αλλά εκείνο αρνήθηκε. «Κάτι ζωντανό δε συγκρίνεται με όλους τους θησαυρούς του κόσμου!». Όσο κι αν έκλαιγε η βασίλισσα, όσο κι αν χτυπιόταν, εκείνο δεν την λυπόταν καθόλου. «Σου δίνω 3 μέρες», της είπε άκαδα. «Μόνο αν μέχρι τότε βρεις το όνομά μου, μπορείς να κρατήσεις το παιδί σου.»

Έτσι, λοιπόν, η βασιλοπούλα σκέφτηκε όλη τη νύχτα όλα τα ονόματα που είχε ποτέ ακούσει και έστειλε αγγελιαφόρο σ’ όλη την χώρα για να ερευνήσει περαιτέρω. Όταν το μικρό ανθρωπάκι εμφανίστηκε και πάλι, την επόμενη μέρα, εκείνη ξεκίνησε με τα «Κάσπαρ, Μελχιόρ, Μπαλτάσαρ» και, στη συνέχεια, ανέφερε και όλα τα υπόλοιπα που γνώριζε, το ένα μετά το άλλο. Δυστυχώς, στο καθένα, η απάντηση ήταν ίδια και αρνητική.

Την επόμενη ημέρα, αφού είχε ρωτήσει όλη τη γύρω περιοχή σχετικά με τα ονόματα των ανθρώπων σε αυτήν, του επανέλαβε τα πιο ασυνήθιστα και περίεργα: » Ίσως το όνομά σου να είναι Σορτριμπς ή Σιπσανκς ή Λέισλεγκ.», αλλά εκείνο πάντοτε αποκρινόταν: «Αυτό δεν είναι τ’ όνομά μου.»

Την τρίτη ημέρα, ο αγγελιαφόρος της βασίλισσας επέστρεψε και της ανακοίνωσε: » Δεν μπόρεσα να βρω κανένα καινούργιο όνομα, όμως, όταν έφτασα σ’ ένα ψηλό ψηλό βουνό, στο τέλος του δάσους, όπου η αλεπού και ο λαγός αποχαιρετιούνται για καληνύχτα, είδα ένα μικρό σπίτι.  Μπροστά του, βρισκόταν αναμμένη μια φωτιά και γύρω της χοροπηδούσε ένας γελοίος κοντός ανθρωπάκος, στο ένα του πόδι και φώναζε:

<<Σήμερα ψήνω, και αύριο τρυγώ

Μεθαύριο θα πάρω, της βασίλισσας τον γιο…
Τι καλά που δεν γρικούν
Ρούμπελστιλτσκιν να με πουν!>>

Φαντάζεστε πόσο τρελάθηκε απ’ την χαρά της, μόλις η βασίλισσα άκουσε τ’ όνομα αυτό! Και όταν, σύντομα, αργότερα, αντίκρισε το ύπουλο πλάσμα, αρχικά του είπε:

«Μήπως τ’ όνομά σου είναι Κόνραντ;»

«Όχι.»

«Μήπως Χάρυ;»

«Όχι.»

«Μήπως τότε Ραμπελστίτσκιν;»

«Ο διάβολος στο είπε! Ο διάβολος!», άρχισε να τσιρίζει κλαίγοντας ο Ραμπελστίτσκιν. Στο θυμό του, λοιπόν, βούτηξε το πόδι του βαθιά στη γη, που βυθίστηκε όλη η δεξιά του πλευρά! Και μετά, με τα δυο του χέρια, τράβηξε τόσο δυνατά το αριστερό του πόδι που έσκισε τον εαυτό του στα δύο.

ΤΕΛΟΣ

Ένα υπέροχο παραμύθι, κατά τη γνώμη μου, ήρθε στο τέλος του.. Τι να διδάσκει άραγε; Μήπως ότι δεν πρέπει να κομπάζουμε, πόσο μάλλον να διαδίδουμε ψέματα για τις ικανότητες μας; Μηπως πως θα πρέπει να ΄μαστε πιο προσεχτικοί σχετικά με τις συμφωνίες που κλείνουμε με τους γύρω μας; Ή μήπως ότι δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ, ούτε καν να μας περνάει απ’ το μυαλό να το παρατάμε; Προσοχή, λοιπόν, μα πάντα ελπίδα και πίστη σ΄ ένα ομορφότερο, πιο γλυκό αύριο.

Μακάρι η μαγεία του παραμυθιού να μίλησε στην καρδιά σας, ακόμη και μ’ ένα εκατομμύριο, πλήρως διαφορετικά, μηνύματα.

Να ΄χετε μια υπέροχη, χαμογελαστή ημέρα!

Στα μονοπάτια των αστεριών…


Κάποια νύχτα το φεγγάρι έφεγγε με περισσή επιμονή μέσα από τα παραθυρόφυλλα του δωματίου μου, τόση επιμονή που κατάφερε να με αποσπάσει από τους εφιάλτες μου… Ξύπνησα, λοιπόν, σαστισμένη, και αναρωτήθηκα ποιες μυστηριώδεις νεράιδες της σελήνης είχαν αποφασίσει να πιάσουν κουβέντα πάλι πάνω από το σπίτι μου… Ήταν έτσι κι αλλιώς μια πολύ δύσκολη και ατελείωτη νύχτα για μένα.  Είχα καταφέρει με μεγάλη δυσκολία να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει τα δάκρυα και τις σκοτεινές σκέψεις.  Eξάλλου, χρειαζόμουν οπωσδήποτε αρκετή ξεκούραση για να μπορέσω να αντιμετωπίσω ξανά, ίσως κάπως καλύτερα, αυτή την φορά, και με λιγότερα λάθη, τους Λαβυρίνθους και τους Μινώταυρους της επόμενης μέρας…

Τότε ήταν που σηκώθηκα και αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να κοιτάξω τον ουρανό με ηρεμία και να αντλήσω κουράγιο από τη λάμψη των αστεριών και της σελήνης…  Αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν το φεγγάρι να είναι πάντοτε τόσο μόνο και ταυτόχρονα να έχει τη δύναμη να διασκορπίζει απεριόριστα φως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, και μάλιστα επί καθημερινής βάσεως!  Και μετά είπα, δε γίνεται!  Θα υπάρχει κάποιο μικρό αστεράκι εκεί δίπλα που θα του κρατάει διαρκώς συντροφιά και θα του ψιθυρίζει λόγια ειλικρινούς αγάπης…  Τυχερό το φεγγάρι έτσι;  Πάρα πολύ, σκέφτηκα…

Και τότε ήταν που ένιωσα κάτι διαφορετικό μέσα μου!  Είδα ένα αστέρι ξαφνικά να λαμπυρίζει και… και… όσο ανόητο και παρανοϊκό κι αν φαντάζει, αισθάνθηκα  σαν να μου κλείνε το μάτι, σαν να  απλώνε το χέρι του και να μου χαιδεύε τα μαλλιά,  λέγοντας μου με σιγουριά: «Κι αυτό θα περάσει…»  Θα μου πείτε, έχουν τα αστέρια μάτια και χέρια;  Μη ρωτάτε εμένα, τα μάτια της καρδιάς μου αυτό μου έδειξαν εκείνη την παγερή, αλλά τόσο καθοριστική νύχτα.. .Κι εκείνη ακριβώς ήταν η στιγμή που είπα στον εαυτό μου, ίσως τελικά να μην είμαι και τόσο μόνη όσο φαντάζομαι! Ίσως τελικά κάπου, μπορεί και στην άλλη άκρη τής ηπείρου, να υπάρχει κάποια ψυχή που να αισθάνεται, έστω και στο ελάχιστο, αυτό που αισθάνομαι κι εγώ… Ίσως τελικά ο ο ωκεανός της θλίψης, στον οποίον πίστευα ότι, σαν ένας δεύτερος Τιτανικός, έχω βυθιστεί, να έχει κάποια διαφυγή… ‘Ισως… Και πάλι δεν είναι δυνατόν να μείνω στα ίσως… «Θα το ανακαλύψω, θα τα καταφέρω, θα αλλάξω!!!! Δε θα μείνω εδώ! Όχι πια, φτάνει!», άρχισαν οι φωνητικές χορδές της ψυχής μου να τσιρίζουν με αποφασιστικότητα!  Τι χαζές, ονειροπαρμένες χορδές, θα σκέφτεστε όλοι σας… Μπορεί…  Αυτή η ζωή όμως μου είχε ήδη δείξει ότι δεν είναι πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα ούτε για τον έξυπνο, ούτε για τον σκληροπυρηνικό ρεαλιστή…

Με μεγάλη μου χαρά λοιπόν σας καλωσορίζω στο μυστικό μου κόσμο!! Έναν κόσμο που υφαίνεται γύρω από τα μονοπάτια των αστεριών, γύρω από εκείνα τα ίδια που μου έδειξαν ότι κανείς δεν είναι μόνος του, αρκεί να μην πάψει ποτέ να ελπίζει, να ονειρεύεται, και πάνω απ’ όλα να ΖΕΙ!!! Το εισιτήριο σας διαρκεί εφ’ όρου ζωής!!  Δέστε τις ζώνες σας και σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά να απολαύσετε το ταξίδι! 🙂