Αρχείο

Φεύγω…


Ο ήλιος σήμερα έχει φορέσει το άλλο πρόσωπό του, το εκδικητικό.

Μοιάζουν οι αχτίδες του σαν δισεκατομμύρια μαχαίρια που καρφώνονται περίτεχνα σε κάθε χιλιοστό του σώματος μου.

Από πού πηγάζει ο καπνός αυτός; Μόνο εγώ τον νιώθω να κλέβει αδιάντροπα κάθε μόριο οξυγόνου απ’ τους ήδη καταδικασμένους μου πνεύμονες;

Φεύγω.

Θα το καταλάβει άραγε κανείς;

Θα υπάρξει νύχτα που θα με αναζητήσει κάποιος;

Φεύγω.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες.

Μόνο αυτές γλιτώνουν απ’ τον πόλεμο του χρόνου τελικά.

Φεύγω.

Κανείς δεν ξέρει πως θα ‘ναι το πρόσωπό σου την επόμενη φορά που θα σε αντικρίσω.

Ποιον μάντη να επισκεφτώ, να μου αποκαλύψει  πως θα με κοιτάζουν τα μάτια σου τότε;

Και τι νόημα θα έχει;

Φεύγω.

Το καταλαβαίνεις;

Πού εισαι;

Μην έρθεις μέχρι τότε.

Δεν αντέχω άλλο τον αποχαιρετισμό.

Φεύγω.

Μάλλον, τελικά, θα ‘σαι καλύτερα χωρίς εμένα εδώ.

Όλοι θα ‘ναι εξάλλου.

Γι’ αυτό δεν κλαις, ναι.

Συγγνώμη.

Φεύγω.

Δεν ξέρω αν  «στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε»,  όπως λέει το τραγούδι.

Ξέρω πως όπου κι αν είμαι, η καρδιά μου θα παραμένει εκεί.

Κρυμμένη, φοβισμένη στην αγκαλιά σου.

Ό,τι κι αν γίνει, τίποτα δεν αλλάζει εκείνο το απόγευμα πάνω απ’ τα σύννεφα.

Φεύγω.

Με περιμένει το λεωφορείο.

Δε θα σε ξεχάσω, στο υποσχέθηκα, θυμάσαι;

Δε σου ζητώ το ίδιο, δεν είμαι τόσο εγωίστρια.

Ξέρω ότι με αγαπάς.

Αλλά το μόνο που θέλω είναι να προσέχεις εσένα.

Μην το παραμελείς, εντάξει;

Πρώτα εσύ, τα πάντα εσύ.

Φεύγω.

Αντίο.

Για τώρα.

Το βαλς του έρωτα…


8ad2cd5f7bdbbce4943a983a420203bb_large
To παρακάτω κείμενο γράφτηκε από έναν γλυκό και όμορφο πρίγκιπα, σε ένα κρυφό ταξίδι των ονείρων.
Όχι, όχι από έναν οποιονδήποτε διάδοχο του θρόνου. Μιλώ για το δικό μου πρίγκιπα, αυτόν της καρδιάς μου. Όχι οποιουδήποτε παραμυθιού, αλλά εκείνου που ξεκίνησε δειλά-δειλά πριν από ενάμιση περίπου χρόνο και μεταμόρφωσε ριζικά δύο ζωούλες. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιττολογώ άλλο. Σας προσκαλώ, λοιπόν, στη βασιλική δεξίωση στη μεγάλη, στολισμένη σάλα του παλατιού του και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να γευτείτε κι εσείς λίγη από τη μαγεία του χορού που με τόση δεξιοτεχνία σχεδίασε ο καλός μου. Του βαλς του δικού μας έρωτα.
Αγαπημένη μου, Πως αρχίζει ένας ερωτευμένος το γράμμα του; Ποιες είναι οι κατάλληλες λέξεις για να αποτυπώσουν αυτόν τον χείμαρρο των συναισθημάτων που παρασέρνει κάθε ίχνος λογικής στο πέρασμα του; Ποια γράμματα να βάλουν σε σειρά τα όνειρα που κάνει η καρδιά, η καρδιά που σε κάθε της χτύπο συλλαβίζει μυστικά το <<σ’ αγαπώ>>; Ποιοι στίχοι να φωτίσουν το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει σε μια μικρή φωτιά, μια πυρκαγιά που καίει τα κορμιά και τις ψυχές που ενώθηκαν στο σεντόνι του πάθους με μαξιλάρι τους τον έρωτα;
Ψάχνω τα νοήματα, αγαπημένη μου, αλλά δεν μπορώ να τα βρω. Στα άδυτα του νου μου υπάρχουν μόνο τα δύο σου μάτια, λαμπερά σαν την σφαίρα του μάγου που κοιτάζει μυστηριακά τα μελλούμενα. Δεν ξέρω το μέλλον αγαπημένη μου, πως θα μπορούσα άλλωστε, μα γνώρισα τα όρια της ψυχής μου όταν τα έσπασα για να σε χωρέσω στην ύπαρξη μου. Όταν με το πρώτο σου φιλί μου έδωσες λίγη από την μαγεία που ονομάζουν αγάπη και το χάδι σου άφησε στο δέρμα μου μια αμυχή, ένα σημάδι της ένωσης που οι Θεοί κανόνισαν εκατομμύρια χρόνια πριν αντικρίσω το φώς των ματιών σου. Μπορεί να μην πιστεύω σε Θεούς και σε Δαίμονες μα πιστεύω σε σένα αγαπημένη μου, τέτοιο πλάσμα δεν μπορεί να είναι από αυτόν τον κόσμο. Ίσως είσαι μια από τις νεράιδες που μου έλεγε η γιαγιά μου στα παραμύθια ή να ήρθες μέσα από τα πιο κρυφά μου όνειρα! Ξέρω, όμως, ότι είσαι εδώ! Ο πιο πολύτιμος θησαυρός που κοσμεί την καρδιά μου. Η πιο γλυκιά μελωδία που ηρεμεί τα ανήσυχα μου βράδια. Το όνειρο που συνάντησα όταν ξύπνησα μέσα στην ζάλη της μοναξιάς. Ο λόγος για να συνεχίζω κάθε μέρα να προσπαθώ να χαμογελάσω. Ο εαυτός μου όταν νόμιζα ότι με έχανα. Η Αγαπημένη μου.

Ο σκηνοθέτης


 

Πριν λίγο σε ρώτησα ποιος θα μπορούσε να σκηνοθετήσει την αγάπη μας
ποιος θα μπορούσε να αποδώσει όλα τα συναισθήματα με τρόπο πειστικό
έτσι ώστε να μην ξεχαστεί ποτέ από κανέναν αυτή η ιστορία
και να μείνει μέχρι το τέλος του κόσμου στις μνήμες των ανθρώπων.
Μου αποκρίθηκες πώς δεν ξέρεις ποιος θα έπρεπε να είναι
και με ρώτησες τι πιστεύω εγω.

Πιστεύω πως κανένας, όσο μεγάλος και τρανός και αν είναι,
δεν μπορεί να αποτυπώσει το πόσα νιώθω για σένα
και το τι σημαίνει η αγάπη σου για μένα.

Ας μην την σκηνοθετήσει κανείς λοιπόν
οι στιγμές μας ας μείνουν κρυφές
στάλες στον ωκεανό της αγάπης μας
και οι μόνοι που θα ξέρουν για την αγάπη αυτή
να είμαστε εμείς οι δύο
και να σκηνοθετούμε κάθε καινούργια πράξη του έργου
με κάθε καινούργιο μας φιλί

Είναι φοβερό το πόση μαγεία μπορεί να κρύβεται σε λίγες σειρές λέξεις.. Ή μήπως σε ένα ζευγάρι μάτια, στα μάτια του ανθρώπου που το έγραψε; Δεν ξέρω, πραγματικά… Ποιος είναι άλλωστε δυνατόν να γνωρίζει τα μυστικά της αγάπης, ποιος κατόρθωσε ποτέ να ξεκλειδώσει το κάστρο του έρωτα;… Μόνο το κάστρο της καρδιάς μου ξέρω ότι έχει αποκτήσει πλέον μόνιμο κάτοικο και παντοτινό ιδιοκτήτη.. Κι αυτό γιατί μια νύχτα του Απρίλη τ’ αστέρια μου εξομολογήθηκαν κρυφά πως μαζί του θα ζούσα τον παράδεισο για πάντα.. Και πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία.. Πέντε ολόκληροι μήνες πέρασαν από εκείνο το βράδυ και μοιάζει σαν μια ζωή ολόκληρη.. Αλλά κανείς δεν είπε ότι μια ζωή θα είναι ποτέ αρκετή για μένα για να απολαύσω το παραμύθι αυτό…

Το παραπάνω ποίημα γράφτηκε από τον πιο υπέροχο άνθρωπο που έχω την τύχη να έχω γνωρίσει κ να έχω αγαπήσει όσο κανέναν και τίποτα άλλο σ αυτόν τον κόσμο. Θα τον ευχαριστούσα μ’ όλη μου την ψυχή αλλά κι αυτή είναι υπερβολικά λίγη μπροστά του.. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη του, μια γλυκιά γεύση στα όνειρά του, γιατί το αξίζει.. Και να συνεχίζουμε πάντα να σκηνοθετούμε μαζί την πιο όμορφη ιστορία..

Την ιστορία μας.