Στο ακρογιάλι της Ουτοπίας…

Αυτό που θα’θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο
την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα…
Και τι ωφελεί…
Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω
πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για
όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν
. Για όσα μ’ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα…
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του
να μου πει ψιθυριστά:
«Μην κλαις».Μόνο αυτό.Τίποτ’άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…
..Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη , να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Και αυτός ο κάποιος να μη μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. να του στείλεις ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ’ακολουθήσεις.
Μου λείπει η αγάπη μου,εντάξει. Μου λείπει αφόρητα.
Μα σίγουρα, δεν είναι το πρόσωπο της που ψάχνω μέσα σ’ αυτό το τοπίο.
Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος. που έχει κουλουριαστεί μες στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό, έστω στην άκρη των μαλλιών…
Τόσο πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Τόσο πολλά;

Αλκυόνη Παπαδάκη

….

Ξημέρωσε και πάλι..Πονηρή, δόλια η νύχτα..Κρύβει παγίδες, καταβροχθίζει όνειρα, διογκώνει πληγές.. Το ξέρω, ναι… Το ξέρω, δε θα πέσω πάλι στην παγίδα της..Είμαι δυνατή, ναι… 

Σε ποιον τα επαναλαμβάνω όλα αυτά; Ποιον νομίζω ότι κοροιδεύω; Αφού κανείς δεν είναι εδώ… Κι αν, κατα τύχη, ήταν; Xαζές ερωτήσεις…Ψευδαισθήσεις που γεμίζουν σαν καπνός την τελευταία ίνα λογικής που μου ‘χει απομείνει…

Δεν είσαι εδώ απόψε, επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά..Πώς χαραμίζονται έτσι οι λέξεις πλέον, το συνειδητοποιείς;..»Απόψε».. Λες και κάτι άλλαξε από χτες, ή θα αλλάξει αύριο..Πού βρίσκεσαι στ’ αλήθεια;  Το μυαλό σου; Η καρδιά σου; Ποιος άνεμος τα ‘χει παρασύρει; Ποιος χείμαρρος τα μόλυνε; Σε ποιο στενάκι τριγυρνούν απόψε;

Σκέφτομαι να ψάξω πάλι σ’ εκείνο το παγκάκι..Ίσως κάτι να ΄χει απομείνει από εκείνη τη βραδιά..Μου υποσχέθηκες, θυμάσαι; Τι σημασία έχει πλέον, άραγε.. Όλα κάηκαν, ανόητη, όλα έγιναν στάχτη..

Κι αν κάνω λάθος;  Τότε..Τότε..Θα σε περιμένω, μ’ακούς;

Φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη, μ΄ακούς;

Mάλλον τελικά δεν είσαι πουθενά….

Καληνύχτα παλιέ μου φίλε.

Θα σε θυμάμαι.

Να προσέχεις.

Advertisements

10 thoughts on “Στο ακρογιάλι της Ουτοπίας…

  1. Τι όμορφα και γιορτινά που το στόλισες το σπιτάκι σου! 🙂 Μακάρι γρήγορα να ηρεμήσεις και να ξαναβρείς το χαμόγελό σου! Αλλά είναι τόσο δύσκολο να ορίζουμε τι νιώθουμε… Σε φιλώ! Καλό σου ξημέρωμα με αισιόδοξα χαμόγελα!!! 🙂

    • Mαριλενάκι, πόσο χαίρομαι που σ’ άρεσε η διακόσμησή μου! Δεν ξέρεις πόσο λατρεύω τα χριστούγεννα, πόσο ξεχωριστή θέση έχουν στην καρδιά μου. Είπα λοιπόν να δώσω μια πιο γιορτινή, συνεπώς και πιο εύθυμη νότα στο μονοπάτι μου, ακόμα κι αν κάποιοι το θεωρούν νωρίς. 🙂
      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τις γλυκές σου ευχούλες, αλήθεια με έκαναν να χαμογελάσω. Να ‘σαι πάντα καλά σου εύχομαι και να περνάς υπέροχα! Καλο σου βράδυ και πολλά πολλά φιλάκια :*

  2. Καλώς σε βρήκα!!
    Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα κάπως να αφήσω σχόλιο, αλλά το κατάφερα!
    Όμορφο το blog και ο στολισμός σου, υπέροχες οι αναρτήσεις σου, αν και έχουν μια δόση μελαγχολίας απολύτως κατανοητή!
    Ήθελα να σε ρωτήσω, αυτό το κομμάτι της Αλκυόνη Παπαδάκη από ποιο βιβλίο είναι;
    Με άγγιξαν τα λόγια σου και πραγματικά δεν ξέρω τι να σου πω, όντας συναισθηματικό ον.. Εύχομαι να γίνει αυτό που θα είναι καλύτερο για τη δική σου ψυχή.. Διότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα για μένα, από το να έχει κανείς την ψυχή του ήρεμη..
    Να είσαι καλά! Καλό Σαββατοκύριακο!

    • Ίσως να μην έχω κόκκινο χαλί, αλλά, πίστεψε με, οι προθέσεις μου είναι να σε καλωσορίσω με τεράστια χαρά και μια ορθάνοιχτη αγκαλιά, στο μικρό μου μονοπάτι 🙂
      Παρακολουθώ ανελλιπώς το μπλογκ σου και, καθώς τα λόγια είναι τελείως περιττά, το μόνο που έχω να πώ ειναι ότι αποτελεί μια ατέρμονη πηγή έμπνευσης! Σε ευχαριστούμε μόνο και μόνο που το ΄χεις δημιουργήσει!
      Αλλά και δεν μπορώ να παραλείψω να σου πω, ειλικρινα, άπειρα ευχαριστώ για τις τόσο γλυκές σου κουβεντούλες. Να ΄σαι πάντοτε καλά σου εύχομαι ολόψυχα και κάθε όνειρο σου σύντομα να αποκτήσει μια θέση κάτω από τον ουρανό τούτο.
      Σε φιλώ γλυκά γλυκά, να ΄χεις ένα ήρεμο βραδάκι!

      ΥΓ: Το απόσπασμα είναι απ΄το ομώνυμο (αγαπημένο) βιβλίο της Παπαδάκη «Στο ακρογιάλι της ουτοπίας» 🙂

  3. Κοριτσάκι μου , δεν ξέρω τι να πω…
    Πολύ ευαίσθητο και συγκινητικό το κείμενο σου.
    Παντού υπάρχει ένα φως που σου δίνει ελπίδα και χαμόγελα, ακόμα και μέσα στα σκοτάδια υπάρχουν τα αστέρια και το φεγγάρι για να σου φωτίζουν το δρόμο μέχρι να έρθει το ξημέρωμα και σου δώσει ο ήλιος τα ζεστά φιλιά του.
    Σε φιλώ γλυκά.

  4. Να μη ξεχνάς, πως πίσω από τα σύννεφα ο ήλιος πάντα λάμπει!
    Δεν φτάνει να θέλουμε να γιατρευτούν οι πληγές μας, δεν είναι θέμα επιθυμίας, νομίζω πως πρέπει να κάνει το κύκλο του, να το αφήσουμε να κάνει μόνο του το κύκλο του…

    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά και γράφε, γράφε, γράφε, μια και μπορείς να βάζεις σε τόσο όμορφα λόγια αυτό που έχει μέσα η καρδιά σου! 🙂

    • Σ΄ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά, καλή μου μαγισσούλα, μου χαρίζουν πολλή πολλή δύναμη τα τόσο γλυκά σου σχόλια!
      Κουράγιο και υπομονή χρειάζεται και ο ήλιος, όπως λες, κάποια στιγμή, αργά η γρήγορα θα ανατείλει 🙂
      Σου εύχομαι να ‘σαι πάντα καλά και να περνάς υπέροχα μαζί με ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν! Πολλά πολλα φιλακια και να χεις ενα τελειο βραδακι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s