Archive | Νοέμβριος 2013

Στο ακρογιάλι της Ουτοπίας…


Αυτό που θα’θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο
την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα…
Και τι ωφελεί…
Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω
πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για
όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν
. Για όσα μ’ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα…
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του
να μου πει ψιθυριστά:
«Μην κλαις».Μόνο αυτό.Τίποτ’άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…
..Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη , να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Και αυτός ο κάποιος να μη μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. να του στείλεις ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ’ακολουθήσεις.
Μου λείπει η αγάπη μου,εντάξει. Μου λείπει αφόρητα.
Μα σίγουρα, δεν είναι το πρόσωπο της που ψάχνω μέσα σ’ αυτό το τοπίο.
Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος. που έχει κουλουριαστεί μες στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό, έστω στην άκρη των μαλλιών…
Τόσο πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Τόσο πολλά;

Αλκυόνη Παπαδάκη

….

Ξημέρωσε και πάλι..Πονηρή, δόλια η νύχτα..Κρύβει παγίδες, καταβροχθίζει όνειρα, διογκώνει πληγές.. Το ξέρω, ναι… Το ξέρω, δε θα πέσω πάλι στην παγίδα της..Είμαι δυνατή, ναι… 

Σε ποιον τα επαναλαμβάνω όλα αυτά; Ποιον νομίζω ότι κοροιδεύω; Αφού κανείς δεν είναι εδώ… Κι αν, κατα τύχη, ήταν; Xαζές ερωτήσεις…Ψευδαισθήσεις που γεμίζουν σαν καπνός την τελευταία ίνα λογικής που μου ‘χει απομείνει…

Δεν είσαι εδώ απόψε, επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά..Πώς χαραμίζονται έτσι οι λέξεις πλέον, το συνειδητοποιείς;..»Απόψε».. Λες και κάτι άλλαξε από χτες, ή θα αλλάξει αύριο..Πού βρίσκεσαι στ’ αλήθεια;  Το μυαλό σου; Η καρδιά σου; Ποιος άνεμος τα ‘χει παρασύρει; Ποιος χείμαρρος τα μόλυνε; Σε ποιο στενάκι τριγυρνούν απόψε;

Σκέφτομαι να ψάξω πάλι σ’ εκείνο το παγκάκι..Ίσως κάτι να ΄χει απομείνει από εκείνη τη βραδιά..Μου υποσχέθηκες, θυμάσαι; Τι σημασία έχει πλέον, άραγε.. Όλα κάηκαν, ανόητη, όλα έγιναν στάχτη..

Κι αν κάνω λάθος;  Τότε..Τότε..Θα σε περιμένω, μ’ακούς;

Φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη, μ΄ακούς;

Mάλλον τελικά δεν είσαι πουθενά….

Καληνύχτα παλιέ μου φίλε.

Θα σε θυμάμαι.

Να προσέχεις.

Advertisements

Μια επιστροφή, ένα δώρο κι ένα βραβείο…


Πόσοι θα θέλαμε αυτή τη στιγμή να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί στα χέρια μας; Πόσοι θα ευχόμασταν να ταξιδεύαμε σε νέα, καινούργια, πρωτότυπα μέρη; Σε φωτεινά λιβάδια, απέραντα δάση, ανεξερεύνητα ποτάμια; Κι όμως, πώς θα ανακαλύψουμε νέους ωκεανούς, αν δεν απομακρυνθούμε από την ακτή; Εφηύρε μήπως κανένας κάποιο τεχνολογικό μέσο που μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα; Μάλλον όχι…Και; Και τώρα τι κάνουμε; Κατεβαίνουμε και το τελευταίο σκαλοπάτι του πλοίου για το όνειρο, σκίζουμε ένα εισιτήριο που αποκτήσαμε με κόπο και δάκρυα; Ή χάνουμε την ακτή που με υπέρμετρη υπομονή φιλοξένησε κάθε σταγόνα του ιδρώτα μας, κάθε βήμα και κάθε παραπάτημά μας; Αντέχουν τα μάτια μας, έχει κουράγιο η ψυχή μας; Ποια γέφυρα να κάψουμε και ποιά να χτίσουμε πάλι; Μήπως ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε;

….

Οι μέρες κυλούν κι η καθημερινότητα συνεχίζει ανελέητα να παρασύρει κάθετί στο πέρασμα της. Πράξαμε τελικά σωστά ή καταστρέψαμε τα πάντα; Ποιός γνωρίζει και πότε θα μας ενημερώσει; Ίσως κανείς..Ίσως ακόμη κι εκείνος που ξέρει, να το φυλάξει για πάντα εγωιστικά στο σεντούκι του εαυτού του..Κι εμείς; Εμείς τελικά κατορθώσαμε να επιβιώσουμε; Μα ναι..Ποτέ κανείς δεν μπορεί να μαντέψει πόσο δυνατός είναι, ώσπου το να είναι δυνατός να γίνει η μόνη του επιλογή…Αυτό δε λένε, άλλωστε;

Αχ, τι κάθομαι και γράφω πάλι… Κοντεύει 2 το πρωί κι οι σκέψεις τριβελίζουν κάθε ίνα του μυαλού μου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό…Λείπω καιρό, κι όμως φαίνεται ότι ό,τι χρειάζομαι είναι ακόμη εδώ, αγκαλιάζοντας την φοβισμένη ύπαρξή μου…

Μου ΄χε λείψει η αίσθηση της έκφρασης αυτής, το άρωμα του ιδιαίτερου αυτού σπιτιού μου, η επαφή με τους «γείτονες-φίλους» στα διπλανά μπλογκόσπιτα. Πριν λίγο συνειδητοποίησα, καθυστερημένα βέβαια, όπως πάντα, ότι η γλυκιά γλυκιά Μαριλένα (http://marilenaspotofart.wordpress.com) μου χάρισε ένα ευγενικό, πανέμορφο βραβειάκι. Το πόσο την ευχαριστώ, φυσικά, δεν χωράει σε μερικές γραμμές λέξεων και πιθανόν όυτε σε τίποτε που θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να της δωρίσω. Γι’ αυτό περιορίζομαι σε μια ταπεινή, αλλά ολόκαρδη ευχούλα, να ‘ναι πάντοτε μα πάντοτε γερή κι ευτυχισμένη και να συνεχίζει να προσθέτει ζαχαρένια γεύση στις διαδικτυακές μας εξερευνήσεις.

Το βραβείο συνοδεύεται από μια υποχρέωση απάντησης στις παρακάτω ερωτήσεις:

  • Το αγαπημένο μου φαγητο: Χμμμ δύσκολη ερώτηση όταν βρίσκεσαι σε δίαιτα..:P Παρόλ’ αυτά, πιστεύω τίποτε καλύτερο απ’ ένα κομμάτι από σουφλέ ζυμαρικών στο φούρνο, με τριμμένο τυρί και γάλα (μιαμ μιαμ).
  • Δε μου αρέσει στους ανθρώπους: H υποκρισία, η ανωριμότητα και η υπερβολική αυτοπεποίθηση και φιλαυτία.  Δεν μπορώ να συνυπάρξω με άτομα που ανησυχούν μονάχα για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η στέψη τους με την κορώνα του «πιο όμορφου, πιο έξυπνου και πιο ταλαντούχου σ’ όλη την υφήλιο».
  • Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα: να δείχνουν κατανόηση και να με σέβονται. Α και να ‘χουν κάπως πιο ουσιαστικά ενδιαφέροντα από το πότε θα βγάλει το επόμενο CD της η Πέγκυ Ζήνα (what?) 😛
  • Με ηρεμεί: Μια συζήτηση με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ένας χαλαρός περίπατος κι ένα ζεστό μπάνιο λίγο πριν πέσω για ύπνο.
  • Αγαπώ: τα βιβλία, την καλή μουσική, τα λουλουδάκια, τα ταξίδια, την θάλασσα και την ακατάπαυστη (εννοείται) ονειροπόληση.
  • Με νευριάζει: Η αναβλητικότητα, οι ανούσιες δικαιολογίες και τα ψέματα.
  • Δεν αποχωρίζομαι ποτέ: το κινητό και το ρολόι μου.
  • Όταν ήμουν μικρή, μάζευα συστηματικά αφίσες: της Barbie 😛 εεεε τι να κάνωωω, ζούσα με το όνειρο της γλυκιάς, καλοκάγαθης πριγκίπισσας και του happy ever after της στο βασίλειο της αιώνιας αγαπης. 😛

Aυτάααααα! Αρκετά σας κούρασα! Ήρθε η ώρα να παραδώσω το σκήπτρο σε 8 αγαπημένους μου φίλους, στέλνοντας γλυκά φιλάκια:

  1. http://pink-angel-911.blogspot.gr/
  2. http://emmablackprincess.wordpress.com/
  3. http://fairytalesdreams.wordpress.com/
  4. http://myverysecrethoughts.wordpress.com/
  5. http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/
  6. http://ainafetst.wordpress.com/
  7. http://perapotusanemus.blogspot.gr/
  8. http://theartofevil.wordpress.com/

Ελπίζω τα δωράκια να παραδόθηκαν επιτυχώς στους εκλεκτούς της βραδιάς ❤ Νομίζω ότι αξίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ που χαρίζουν σε όλους μας τόσο γλυκά και αξέχαστα συναισθήματα, μέσα από το παραμύθι της δικής τους ιστοσελίδας.

Σιγά σιγά, τελειώνει κι αυτή εδώ η ανάρτηση, μαζί με τη δύναμη μου να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε μια δημιουργική και πανέμορφη εβδομάδα, μαζί με τους δικούς σας ανθρώπους. Η πυξίδα της ελπίδας να κατευθύνει τα όνειρα σας και ένας ουρανός γεμάτος χρώματα να ομορφαίνει τα πρωινά σας.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!