Archive | Οκτώβριος 2013

Φεύγω…


Ο ήλιος σήμερα έχει φορέσει το άλλο πρόσωπό του, το εκδικητικό.

Μοιάζουν οι αχτίδες του σαν δισεκατομμύρια μαχαίρια που καρφώνονται περίτεχνα σε κάθε χιλιοστό του σώματος μου.

Από πού πηγάζει ο καπνός αυτός; Μόνο εγώ τον νιώθω να κλέβει αδιάντροπα κάθε μόριο οξυγόνου απ’ τους ήδη καταδικασμένους μου πνεύμονες;

Φεύγω.

Θα το καταλάβει άραγε κανείς;

Θα υπάρξει νύχτα που θα με αναζητήσει κάποιος;

Φεύγω.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες.

Μόνο αυτές γλιτώνουν απ’ τον πόλεμο του χρόνου τελικά.

Φεύγω.

Κανείς δεν ξέρει πως θα ‘ναι το πρόσωπό σου την επόμενη φορά που θα σε αντικρίσω.

Ποιον μάντη να επισκεφτώ, να μου αποκαλύψει  πως θα με κοιτάζουν τα μάτια σου τότε;

Και τι νόημα θα έχει;

Φεύγω.

Το καταλαβαίνεις;

Πού εισαι;

Μην έρθεις μέχρι τότε.

Δεν αντέχω άλλο τον αποχαιρετισμό.

Φεύγω.

Μάλλον, τελικά, θα ‘σαι καλύτερα χωρίς εμένα εδώ.

Όλοι θα ‘ναι εξάλλου.

Γι’ αυτό δεν κλαις, ναι.

Συγγνώμη.

Φεύγω.

Δεν ξέρω αν  «στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε»,  όπως λέει το τραγούδι.

Ξέρω πως όπου κι αν είμαι, η καρδιά μου θα παραμένει εκεί.

Κρυμμένη, φοβισμένη στην αγκαλιά σου.

Ό,τι κι αν γίνει, τίποτα δεν αλλάζει εκείνο το απόγευμα πάνω απ’ τα σύννεφα.

Φεύγω.

Με περιμένει το λεωφορείο.

Δε θα σε ξεχάσω, στο υποσχέθηκα, θυμάσαι;

Δε σου ζητώ το ίδιο, δεν είμαι τόσο εγωίστρια.

Ξέρω ότι με αγαπάς.

Αλλά το μόνο που θέλω είναι να προσέχεις εσένα.

Μην το παραμελείς, εντάξει;

Πρώτα εσύ, τα πάντα εσύ.

Φεύγω.

Αντίο.

Για τώρα.

Advertisements

Η σονάτα του σεληνόφωτος…


…..

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου….

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου – ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

……

♥ Γιάννης Ρίτσος♥

Πώς φαίνεται η μαγεία των λέξεων ενός τόσο μεγάλου ποιητή…  Αυτές οι λέξεις που τόσο περίτεχνα κατορθώνουν να τραντάζουν ολόκληρο το είναι του κάθε αναγνώστη… Ό, τι και να πώ εγώ θα ΄ναι υπερβολικά λίγο… Απ’ τις λατρεμένες συνθέσεις του Γιάννη Ρίτσου, που διάβαζα ένα απόγευμα δίπλα στη βροχή με μια ψυχή… Απολαύστε την 🙂

Να ‘χετε όλοι μια πολύ γλυκιά και όμορφη ημέρα, με αξέχαστες στιγμές και φωτεινά χαμόγελα!!! 😀

Αναμνήσεις…


Έχετε ποτέ σκεφτεί πως θα ήταν, αν είχατε τη δύναμη να πατήσετε ένα μαγικό κουμπί, να γυρίσετε πίσω το χρόνο, σε μια καθοριστική περίοδο της ζωής σας, και να αλλάξετε, σαν ένας ανάλγητος ανεμοστρόβιλος, τα πάντα; Ναι, τα πάντα εκτός από ένα μοναδικό, συγκεκριμένο γεγονός, μια απόφαση, μια πράξη; Κάτι που θα σας ακολουθούσε για όλα τα υπόλοιπα χρόνια σας, πριν το ηλιοβασίλεμα στο ταξίδι της ζωής σας. Τι θα κρατούσατε τελικά και για ποιο λόγο; Ποιον θα διώχνατε και με ποιο σκοπό;

Δεν είναι τόσο εύκολο, έτσι δεν είναι;

Όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, είτε πιο συχνά είτε πιο σπάνια, έχουμε παραπατήσει στο μονοπάτι που έχουμε χαράξει..Έχουμε πλησιάσει λάθος άτομα, έχουμε εμπιστευτεί το θησαυροφυλάκιο της ψυχής μας σε μη έμπιστους, τελικά, φρουρούς..Ίσως, κάποιοι να πραγματοποίησαν λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές, πιθανόν να μην εκμεταλλεύτηκαν άλλες.. Μερικοί μπορεί να πλήγωσαν, εκούσια ή μη, ανθρώπους απ’ τον περίγυρό τους..Ουδεις αλάνθαστος, αυτό είναι σίγουρο..Πολλές από αυτές τις στιγμές της ζωής μας, καθώς κοιτάμε πίσω, τις αντικρίζουμε με πόνο, πικρία, παράπονο, απογοήτευση, ακόμα και οργή..Άλλες, μάλιστα, φορές, μόνο και μόνο η ανάμνηση τους δίνει το έναυσμα για το ξέσπασμα μιας καταρρακτώδους βροχής στον ουρανό των ματιών μας…Πόσες φορές έχουμε ευχηθεί όλοι να είχαμε ένα μαγικό ραβδί και να μπορούσαμε να τις αλλάξουμε, να τις σβήσουμε;

Κι όμως, αναλογιστείτε ένα δάσος χωρίς καταιγίδες..Ναι, η ηλιοφάνεια είναι, αναμφίβολα, άκρως επιθυμητή. Αυτή η τόσο υπέροχη, ασύγκριτη όψη μιας μαγικής αυγής και, στη συνέχεια, η απαλή αίσθηση των αχτίδων του ηλίου που αγγίζουν, σαν σε αρχαία τελετουργία, κάθε εκατοστό του δέρματος σου..Κι έπειτα, ποιος δεν επιθυμεί μια τέτοια αρμονία, τη διάχυτη αγαλλίαση, το χαμόγελο, τις βόλτες, την παρατήρηση λουλουδιών και τα παιχνίδια με τα ζωάκια, κάτω από έναν καθαρό, ήρεμο ουρανό; Συχνά, ωστόσο, αδιαφορούμε για την άλλη όψη..Αν κάποιος, ξαφνικά, καταργούσε τα υπόλοιπα καιρικά φαινόμενο, η ηλιοφάνεια αυτή θα κατέληγε να καταστεί μαρτυρική..Σχεδόν ολόκληρη η χλωρίδα και η πανίδα του δάσους θα κατέρρεε σταδιακά, αλλά νομοτελειακά..Κι αυτό που θα απέμενε σ’ εμάς τους ανθρώπους θα ΄ταν πλέον ένα ερημικό, κατεστραμμένο, φτωχό οικοσύστημα..

Η φύση, κάποιος κάπου κάποτε επεσήμανε, είναι ο πιο σοφός δάσκαλος. Πράγματι, λοιπόν, με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι δυνατόν να υφίσταται δάσος δίχως κατακρημνίσεις, έτσι και μια ζωή χωρίς σφάματα, χωρίς πόνο, είναι, όχι μόνο πλήρως ανέφικτη και ουτοπική, αλλά ανούσια. Εξάλλου, όπως ακριβως, δίχως τη βροχή, τα φυτά δε θα ανέπτυσσαν το φύλλωμα και τους καρπούς τους, έτσι και ένας άνθρωπος δε θα ήταν ο ίδιος, αν δεν είχε κληθεί να αντιμετωπίσει συγκεκριμένα προβλήματα και δυσχέρειες στο δρόμο της ζωής του. Γιατί, αυτά είναι που, σε συνεργασία με τις όμορφες, τις θετικές στιγμές, πλάθουν λιθαράκι-λιθαράκι την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση, την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Είναι εκείνα που γεμίζουν τις μπαταρίες του οργανισμού μας με εμπειρία, με δύναμη, με υπομονή. Είναι όλα αυτά μαζί που συγκροτούν το Εγώ μας, ακόμα κι αν εμείς δεν τα επιλέξαμε.

Αν, λοιπόν, είχατε την «ευκαιρία» να τα μεταμορφώσετε όλα, τι θα επιλέγατε άραγε τελικά; Μπορείτε να συλλογίζεστε για ώρες ακαταπάυστες, μέρες, μήνες, ακόμη και χρόνια..Η απόφαση είναι, άλλωστε, αποκλειστικά και μόνο, δική σας..Μη λησμονήσετε μόνο να λάβετε υπόψιν σας ότι δε θα σβηστούν μόνο πρόσωπα, επιλογές, αναμνήσεις. Θα αλλάξετε εσείς ο ίδιος, μια μοναδική προσωπικότητα που οικοδομήσατε μέσα σε τόσους Λαβυρίνθους και τρικυμίες, καθώς ο χρόνος, ανελέητος δυνάστης, κυλούσε..Τι έχει, εν τέλει, μεγαλύτερη αξία;

Η δική μου άποψη; Δεν έχω να πώ τίποτα, νομίζω, μόνο μια ταπεινή, κλεμμένη κιόλας, συμβουλη: CARPE DIEM!!! Απολαύστε κάθε στιγμή της ζωής σας, αδράξτε το καθε δευτερόλεπτο, λες και ήταν το τελευταίο. Μην πασχίζετε να εξαφανίσετε τις στάλες της βροχής απ’ τη ζωή σας. Το ουράνιο τόξο δε θα σας απογοητεύσει ποτέ.

≈ Το φως των άστρων φαίνεται μόνο σε σκοτεινό ουρανό≈

Καινούργιος μήνας, καινούργιο παιχνίδι!


Ταξιδεύοντας συστηματικά στις Κρυφές Σκέψεις της αγαπημένης μου Μαρίνας ( myverysecrethoughts.wordpress.com) και παίρνοντας έναυσμα από την τόσο όμορφη, όπως πάντα βέβαια, ανάρτηση της ημέρας, αποφάσισα να ξεκινήσω τον Οκτώβρη με ένα τεράστιο χαμόγελο και μια διάχυτη διάθεση για διασκέδαση, γέλιο και πολύ, πολύ παιχνίδι. 😀

Κλείστε, λοιπόν, τα μάτια σας και γευτείτε αργά-αργά τη ζεστή άχνη ζάχαρη απ’ τη σοκολατένια τούρτα του καινούργιου μας blogοπαίχνιδου, με όνομα » 3 Φετίχ» ! Την έφτιαξα με πολλή, πολλή αγάπη για όλους όσοι μου κάνετε την τιμή να περνάτε μια βόλτα από το μονοπάτι μου, με σκοπό να σας ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά, αλλά και να γνωριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μεταξύ μας. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ:

Kαταρχάς, οι κανόνες είναι οι ακόλουθοι: α) αναφέρουμε τρία αντικείμενα που μας αρέσουν β) τα φωτογραφίζουμε και τα δείχνουμε και γ) δίνουμε πάσα σε άλλους τρεις.

Ως κλασικότατο αναποφάσιστο θηλυκό ( sorry girls 😛 ), αντιμετώπισα απ’ την αρχή μεγάλη δυσκολία στο να καταλήξω σε τρία μόνο αντικείμενα που αγαπώ και καταλαμβάνουν συνήθως σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας μου. Για το λόγο αυτό, παραθέτω κάποια ενδεικτικά, τα οποία μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό:

Ταράμ ταράμ…..Oρίστε:

1. ΒΙΒΛΙΑ, ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ…ΒΙΒΛΙΑ!

1381880_10200730537165448_1638563638_n

Ναι, ναι, είμαι βιβλιοφάγος, το παραδέχομαι! Αν μπορούσα θα καθόμουν όλη μέρα και όλη νύχτα και θα ξεζούμιζα κάθε λέξη απ’ ό,τι βιβλίο κι αν έπεφτε στα μάτια μου! Είναι ένας πειρασμός στον οποίον ώρες-ώρες δεν μπορώ να αντισταθώ με μεγάλη επιτυχία…Γι’ αυτό και στο σπίτι μου, από μικρό-μικρό κιόλας παιδάκι, έχω συγκεντρώσει κάθε είδους παραμύθι, ιστοριούλα και αργότερα, κατά τις εφηβικές μου αναζητήσεις, μυθιστορήματα, διηγήματα αγάπης, ιστορικά, ιατρικά, ψυχολογικά βιβλία και όοοο,τι μπορείτε να φανταστείτε! ‘Επειτα, άρχισα να μαθαίνω ξένες γλώσσες σε μεγαλύτερο βαθμό, οπότε η βιβλιοθήκη μου εμπλουτίστηκε και από αγγλική και γερμανική λογοτεχνία. Είναι παράδεισος, κατά τη γνώμη μου, ένας κόσμος όπου μπορούμε να απολαύσουμε τον πλούτο πολλών, καλών βιβλίων. Είναι αυτά που οι σελίδες τους μας δωρίζουν απλόχερα ένα ανεκτίμητο ταξίδι σε φαντασίες, όνειρα, αλλιώτικες εποχές και ανθρώπους που ποτέ δε θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίζαμε στην πραγματικότητα.

2. ΦΟΡΕΜΑΤΑ ❤

1234659_10200730537765463_2056668396_n

Πείτε μου ό,τι θέλετε, για καλλυντικά, αρώματα, κολώνιες, μανό, τίποτα δε θα τραβήξει την προσοχή μου περισσότερο από ένα γλυκό φορεματάκι. Θα ήθελα κάθε μέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, πρωί-βράδυ, να περιφέρομαι μέσα σε φορέματα διαφόρων χρωμάτων, μηκών και ραφής, αλλά κυρίως όσων ανταποκρίνονται στην πάντοτε ακόρεστη μου επιθυμία για ρομαντικό στυλ. Δυστυχώς, βέβαια, αυτό δεν είναι εφικτό, καθώς, πρώτον, οι περισσότεροι θα με περνούσαν, λογικά, για ψώνιο και δεύτερον, η αλήθεια είναι, πως πολλές φορές είναι αναγκαίο κάτι ολίγον τι πιο πρακτικό. Παρά το γεγονός αυτό, σπάνια θα με έβλεπε κάποιος, όταν πηγαίνω σε καταστήματα ρούχων, να αποφασίζω να προσθέτω στην γκαρνταρόμπα μου παντελόνια, σορτσάκια ή πουκάμισα.

3. ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑ!

1382838_10200730536725437_181605301_n

Αχ, πόσο μα πόσο αγαπώ τα γλυκά μου λουλουδάκια… ❤ Νομίζω ότι δίνουν μια τελείως διαφορετική νότα στην ημέρα κάθε ανθρώπου, αν τα παρατηρήσει κάποιος με την προσοχή που τους αξίζει. Και πιστεύω πως είναι μαγική πραγματικά η αίσθηση να φυτεύεις σπόρους από ένα λουλουδάκι, να το ποτίζεις, να το φροντίζεις και να βλέπεις να αναπτύσσεται ένα νέο πλάσμα, μια τόσο γλυκιά και αθώα μορφή ζωής. Ως εκ τούτου, φαντάζομαι το μελλοντικό μου σπίτι, με ένα τεράστιο κήπο, γεμάτο με αμέτρητα, ζωηρά χρώματα, όπου θα μπορώ να περνάω όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες της ημέρας μου.

ΥΓ: Το τριαντάφυλλο της φωτογραφίας είναι δωράκι από το πιο όμορφο λουλούδι της δικής μου ζωής, για την επέτειο μας, πριν λίγες μέρες.

Το βήμα παρατίθεται σε όποιον φίλο διαχειριστή μπλογκ έχει την όρεξη αλλά και τον χρόνο να μας δωρίσει μια κλεφτή ματιά απ’ το παράθυρο της δικής του ζωής.

Να έχετε όλοι τον πιο υπέροχο μήνα, με υγεία, χαρά, μια μεγάλη δόση τρέλας και άφθονα αγαπημένα πρόσωπα και πράγματα να δίνουν μια γλυκιά γεύση στην κάθε σας ημέρα.