Καπου εκει, μεσα στη βροχη…

Ήταν μία απ’ τις μέρες που η κυρία ζωή φαινόταν και πάλι να μην έχει διάθεση να της χαμογελάσει. Φαινόταν να είχε κλειδώσει πεισμωμένα σ’ ένα συρτάρι κάθε είδος καλής διάθεσης, κάθε φωτεινή αχτίδα ελπίδας, κάθε τελευταίο απόθεμα κουράγιου και υπομονής… Το κλειδί το είχε ρίξει στον ωκεανό των σπασμένων και κατακρεουργημένων ονείρων της, των συσσωρευμένων απογοητεύσεων που είχε υποστεί και μιας καμμένης ζωντανής αυτοπεποίθησης… Θυμόταν τη συμβουλή της φίλης της: «Κάτσε μέσα σήμερα, ηρέμησε και ξάπλωσε δίπλα στο αναμμένο τζάκι… Όλα θα περάσουν, κι εγώ κατά το βραδάκι, θα είμαι εκεί, το υπόσχομαι!»  Πώς μπορούσε όμως να κουλουριαστεί δίπλα στο τζάκι, ένα τζάκι που της θύμιζε το παρανάλωμα του ίδιου της, του χαμένου εαυτού; Πώς;

Αποφάσισε, λοιπόν, να βγεί έξω! Να προσπαθήσει να αναπνεύσει και πάλι! Είχε καιρό, εξάλλου.. Και ποιός ξέρει ίσως οι, εδώ και αιώνες, απενεργοποιημένοι της πνεύμονες, να αποφάσιζαν επιτέλους να την τιμήσουν με τη λειτουργία τους… Θεώρησε πώς ήταν η μόνη της ευκαιρία να νιώσει την παρουσία του μοναδικού ίσως που μοιραζόταν την ίδια διάθεση μ’ εκείνη… Κι αυτός δεν ήταν άλλος παρά ο καιρός, ο ουρανός, που έκλαιγε μαζί της, και είχε εξαπολύσει τον φίλο του τον άνεμο, μήπως και κατορθώσει να δώσει πνοή σε κάθε μαραμμένη ψυχή εκείνη το μοιραίο απόγευμα… Τουλάχιστον υπήρχε και κάποιος που δεν την πίεζε να υιοθετήσει ένα, ακόμα και ψεύτικο, χαμόγελο, απλά και μόνο γιατί είναι «αντιαισθητικό» και «όχι ευχάριστο» να εισπνέεις τις κομματιασμένες κραυγές ενός ανθρώπου για μια τζούρα ζωής…

Κι έτσι, λοιπόν, άρχισε να κάνει δειλά- δειλά βήματα μέσα στην οργισμένη βροχή… Προσπαθώντας να ναρκώσει το μυαλό της, παρατηρούσε μία μία τις σταγόνες της βροχής να φτάνουν στο έδαφος, άλλες πιο γρήγορα κι άλλες καθυστερημένα.. Λες κι έκαναν αγώνα δρόμου… Ποιό να ‘ναι το έπαθλο άραγε, αναρωτιόταν… Και ποιά η ουσία; Αφού έτσι κι αλλιώς, όλες θα απορροφηθούν στο τέλος από το διψασμένο έδαφος… Θα χαθούν, και θα ποδοπατηθούν, όπως ποδοπατήθηκαν και οι φιλοδοξίες στην καρδιά της… Προσηλωμένη στις μαύρες τις σκέψεις, αποκόπηκε τελείως από το γύρω της περιβάλλον και χωρίς καν να το καταλάβει, δάκρυα άρχισαν να κυλούν και πάλι, καίγοντας τα ήδη ταλαιπωρημένα της μάγουλα.. Ένιωσε μια ζάλη να την κυριεύει και έπεσε κάτω στο έδαφος, παρακαλώντας να η γη να ξεριζώσει την καρδιά της, να μην πονάει πια…

«Δεσποινίς;; Δεσποινίς; Δεσποινίς μ’ ακούτε; Συγγνώμη;;» ακούγόταν μια υπόκωφη φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού της…  Τότε, ξαφνικά, ένιωσε ένα χέρι στον ώμο της, και μην πιστεύοντας τις ίδιες της τις αισθήσεις, σήκωσε ξαφνιασμένη το κεφάλι της… «Είστε καλά;», λίγες λέξεις ξεπήδησαν ξαφνικά από το στόμα ενός τρομαγμένου, ξαφνιασμένου και καταβρεγμένου νεαρού που προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της… Η κοπέλα σηκώθηκε, και μετά από λίγη ώρα, απάντησε «Εεε ναι, ναι, καλά είμαι!», φωνάζοντας μέσα της το αντίθετο και χαστουκίζοντας με μανία την ανεξήγητη υποκρισία της…»Δε νομίζω… Είχατε πέσει κάτω, στη μέση του δρόμου!! Μπορώ να σας βοηθήσω στο οτιδήποτε; Ειλικρινά;» Αφού συνειδητοποίησε τι ακριβώς είχε συμβεί και μένοντας άφωνη απ’ το σημείο στο οποίο είχε φτάσει, προσπάθησε μάταια να αρθρώσει κάποιες λέξεις, να δικαιολογηθεί.. «Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε, προς Θεού.. Και συγχωρέστε με για την αδιακρισία μου…», της είπε, χαρίζοντας της ένα ζεστό βλέμμα… «Το σπίτι μου είναι απέναντι, θα ήταν πολύ τρελό και αγενές να σας ζητήσω να έρθετε για λίγο μέσα, μέχρι να περάσει η καταιγίδα;»  Κάθε απόθεμα λογικής που της είχε ξεμείνει, της έλεγε να αρνηθεί. Δεν τον ήξερε καν. Ποιός ξέρει τι μπορεί να ζητούσε από εκείνη… Δεν ακούγονταν και λίγα, τα τελευταία χρόνια… Κι όμως η καρδιά της και όλα μέσα της της φώναζαν ΝΑΙ!!! Ένα απεγνωσμένο ναι!!! Χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς να γνωρίζει απολύτως τίποτε..  Εξάλλου της ήταν αδύνατο να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή… Μόνο την καρδιά της άκουγε να χτυπάει δυνατά, πολύ δυνατά… Και τον άνθρωπο απέναντι της να της λέει «Τι χαζός που είμαι! Δε συστηθήκαμε καν! Αλέξανδρος… Να μιλάμε στον ενικό ε;»,και της έδωσε το χέρι του… Αυτή, με τη λιγοστή δύναμη που είχε πια, τραύλισε «Αφροδίτη» και του έσφιξε το χέρι…

Ποτέ δεν χρειάστηκε να δώσει απάντηση στην προσκλησή του, απλά εκείνος  συνέχισε να της κρατάει γερά το χέρι και την οδήγησε μέσα… » Κάθησε όπου θέλεις και θα σου φέρω ένα πάπλωμα να ζεσταθείς κι ένα ζεστό ποτήρι τσάι! Πρέπει να έχεις παγώσει αφάνταστα..»  Και ναι, είχε παγώσει, αλλά ήταν συνηθισμένη… Ο πάγος στην καρδιά της δε συγκρινόταν με τίποτα… Μετά από λίγο κάθησε δίπλα της και της είπε: » Σίγουρα θα μ’ έχεις περάσει για κάποιον τρελό που φέρνει ξένες στο σπίτι του.. Δεν είναι έτσι… Απλώς δεν μπορούσα να σ’ αφήσω έξω έτσι, και χωρίς παρεξήγηση φαινόσουν τελείως χαμένη…Και η αλήθεια είναι, μου θύμησες λίγο τον εαυτό μου… Πριν από κάποιους μήνες, περνούσα κι εγώ μια εξαιρετικά δύσκολη φάση της ζωής μου, αλλά, όπως βλέπεις, το ξεπέρασα…Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ, να ‘σαι σίγουρη, ό,τι κι αν είναι αυτό που σε βασανίζει…», είπε και χαμογέλασε πλατιά.. Η Αφροδίτη δεν απάντησε, απλά προσπάθησε κι εκείνη να χαμογελάσει, γεγονός που πριν λίγα λεπτά, της φαινόταν ακατόρθωτο.. Τα λόγια του ενεργούσαν σαν το καλύτερο παυσίπονο για τη ραγισμένη της καρδιά και τα χειρουργημένα της αισθήματα… Και σιγά σιγά, ηρέμησε τόσο πολύ που την πήρε ο ύπνος… Κοιμήθηκε, έπειτα από βδομάδες αυπνίας, δακρυσμένων νυκτών και μεθυσμένων δακρύων με γεύση βότκα…  Κοιμήθηκε εκεί, δίπλα του, με την ανάσα του να τη νανουρίζει…

Μια καινούργια μέρα άρχισε λίγες ώρες μετά γι΄ αυτή… Και μεταφορικά και κυριολεκτικά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…)

Advertisements

28 thoughts on “Καπου εκει, μεσα στη βροχη…

  1. Αααχ σε ευχαριστώωωωωω πάρα πάρα πάρα πάρααααααααα πολύυυυυυυυ, με συγκινείς πραγματικάα..:))) Να ‘σαι καλαα!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ελπίζω τη συνέχεια να μπορέσω να τη γράψω σύντομαα!!!!
    Καλημέρεεες και να ‘χεις την πιο τέλειαα Κυριακήη!!!!!!!!!!! 😀 Φιλάκιαα πολλάαααααα!!!!!!!!

  2. Πολύ όμορφη η ιστορία σου .Πραγματικά την απόλαυσα!
    Αναμένω την συνέχεια και ελπίζω να είναι εξίσου καλή όπως αυτή.
    Σου στέλνω πολλά αγγελικά φιλιά!

    PS. Μας έλειψες βρε κοριτσάκι!

    • Mελίτα μου γλυκιά, σ’ ευχαριστώωω με όληηη μα όληη μου την καρδιάαααα!!!!!! 🙂 Ειλικρινάα, να ‘σαι πάντα καλά!!!!!!!!! Σημαίνει πολλά για μένα!! 🙂
      Υπόσχομαι να κάνω όοοο,τι μπορώ, για να μη σε απογοητεύσω..;)
      Πολλά πολλάααααααα φιλάκια και να ‘χεις το πιο τέλειο βράδυ!!!! :* 😀

      ΥΓ: Και μένα μου λέιψατε αφάνταστααα όμως!!!!!! Όλη η παραμυθένια παρέα σας και τα τέλεια κείμενα σας!! Αλλά τι να κάνω, μ’ έφαγαν τα ‘ατιμα τα διαβάσματα..:P

  3. Μ’ αρέσει υπερβολικά που εμβαθύνεις στις λεπτομέρειες, καταφέρνεις και δημιουργείς μία ολοκληρωμένη εικόνα σε αργά πλάνα.. Με κάθε λεπτομέρεια. Περιμένω τη συνέχεια!!

    Καλό σου βράδυ!

    • Αααααααχ σε ευχαριστώ πάρα πάρα πάρααααα πολύυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!! 😀 Δεν φαντάζεσαι πόσο μα πόσο πολύ χαίρομαι που σ’ άρεσεεε!!!! Πραγματικά να ΄σαι πάντα καλά!!!! 🙂
      Να ‘χεις την πιο όμορφη μέρα και πάλι χίλια ευχαριστώ για την επίσκεψη, τον χρόνο σου και τα υπέροχά σου λόγια! 😀

  4. Τι γλυκόοο…μου δημιούργησες πολύ πολύ πολύ ζωντανές εικόνες…πολύ όμορφη η ιστορία σου…
    Άργησα λιγάκι να το διαβάσω, αλλά πραγματικά άξιζε!
    Περιμένω ανυπόμονα την συνέχεια μικρή μου 🙂

    • Αααχ Κατερινάκι μου γλυκό, σ’ ευχαριστώ απίστευτααααααααααα!!!!!!!!! πάρα πάρα πάρα πάρααααα πολύ!!!!!!!!!!! δεν παύεις ποτέ να με συγκινείς με τα υπέροχά σου λόγια!!!! 😀 Ειλικρινά, εύχομαι να ‘σαι πάντα καλά και να περνάς υπέροχα..;-) :))))
      Σου στέλνω πολλά πολλάα γλυκά φιλάκια, τόσο γλυκά όσο εσύ, και παλι χίλια ευχαριστώ για τον πολύτιμο σου χρόνο και την τόοοοοσο σημαντική εμψύχωσή σου! Να ‘χεις το πιο παραμυθένιο απόγευμα!! 😀 ❤ ❤ ❤

    • Ταράμ ταράμμμ!!!!!!! Στρώνω τώρααα το κόκκινο χαλίιιι!!!! 😀 Καλώς ήρθες στο μονοπάτι αυτό, αγαπημένε συνοδοιπόρε, κι υπόσχομαι να κάνω όοο,τι μπορώ για να απολαύσεις το ταξίδι στο έπακρον!!!!!
      Σ’ ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύυυυυυυυυυ για τα υπέροχά σου λόγια, τον χρόνο σου και την επίσκεψή σου!!!! Πραγματικά εύχομαι να ΄σαι πάντα καλά και να περνάς τέλειααα!!!!!
      Να ‘χεις ένα όμορφο βράδυ!!!! 😀

  5. Παραστατικό και «ζωντανό» το γράψιμό σου. Διαβάζοντάς το κάποιος είναι θαρρείς και βλέπει τα τεκταινόμενα σαν σε κινηματογραφική ταινία. Μπράβο σου, υπέροχα. Θα περιμένω κι εγώ τη συνέχεια με ανυπομονησία.

    Καλώς σε βρήκα και καλό σου απόγευμα. 🙂

    • Αααχ αλήθεια;;; Πραγματικά χίλια ευχαριστώωωωω!!!!!! Δεν φαντάζεσαι πόοοοοσο μα πόσο πολύ χαίρομαι που σ΄ άρεσε!! Όχι μόνο που άρεσε σε κάποιον, αλλά ειδικά σ’ έναν τόσο αξιόλογο άνθρωπο όπως είσαι εσύ!!!! 😀 Μέσα απ’ την καρδιά μου ευχαριστώ για τον πολύτιμό σου χρόνο, για το υπέροχά και συγκινητικά σου λόγια και για την επίσκεψή σου!!! Εύχομαι να σαι πάντοτε καλά, κι εσύ κι η οικογένειά σου και όλοι όσοι αγαπάς και σ΄αγαπούν!!! 🙂
      Καλώς ήρθες λοιπόν στο φτωχικό μου και υπόσχομαι να κάνω τα πάντα για να σ’ ευχαριστήσω!! 😀
      Να ‘χεις ένα τέλειο απόγευμα κι ελπίζω να τα πούμε σύντομα!:))))))))

    • Σ’ ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πάρα πολύυυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!!!!! Πραγματικά χίλια ευχαριστώ, δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι!!!!! Να ‘σαι πάντααα καλάααα!!!!!!!!!!!! 😀 Θα προσπαθήσω ειλικρινά να τη γράψω όσο πιο σύντομα γίνεται, υπόσχομαι!!!!!! Είναι οι υποχρεώσεις μου στο σχολείο που με περιορίζουν και με καθυστερούν δυστυχώς! 😦 Ελπίζω να καταλαβαίνετε…
      Και πάλι ευχαριστώωωω για τα γλυκά σου λόγια και να ‘χεις μια υπέροχη μέρα!!!!! 😀

    • Σ’ ευχαριστώ πάραα πάρα πάρααααα πολυυυυυ!!!!!!!! Να σαι καλάααααα!!!!!!!! Κι εγώ χαίρομαι απίστευτα που σου άρεσε!!!! Η ιστορία αυτή ειδικά σημαίνει πάρα πολλά για μένα!! Ελπίζω να μπορέσω να γράψω το τέλος όσο πιο σύντομα γίνεται!! Να ‘χεις ένα πανέμορφο μεσημέρι Κυριακής! 😀

    • Χρόνια πολλά και σε σένα! Αληθώς ανέστη!!!! Ευχαριστώ παρα παρα πολύ που με θυμήθηκες! 🙂 Ό,τι καλύτερο σου εύχομαι, με όλη μου την καρδιά!
      Ελπίζω να βρώ χρόνο να επιστρέψω γρήγορα!:)
      Να ‘χεις μια υπέροχη μέρα!!!:D

    • Μεσα σε μια στιγμη μπορουν ολα να αλλαξουν..
      Σ’ ευχαριστω παρα πολυ για τη βολτα σου στο blog μου, αλλα και το σχολιο σου. Καλως ορισες 😀
      Να ‘χεις την πιο γλυκια ημερα.

  6. ίσως μια αλλαγή του εσωτερικού μας κόσμου και της όψης που βλέπουμε τον κόσμο μπορούν να αλλάξουν την ζωή μας .Αλλά αυτά χρειάζονται πολύ χρόνο και καμιά φορά δεν το καταφέρνουμε και τα παρατάμε ,μέχρι την επόμενη προσπάθεια μας…

    • Αναστασια μου, σιγουρα μια τετοιου ειδους αλλαγη μπορει τουλαχιστον να συμβαλει καθοριστικα στην αλλαγη της ζωης μας. Αλλωστε ολα ειναι θεμα οπτικης γωνιας. Το δυσκολο ειναι αυτο που λες, οτι πολλες φορες δεν εχουμε, ή σωστότερα, νομιζουμε οτι δεν εχουμε επαρκη ψυχικα αποθεματα, ωστε να κατορθωσουμε κατι αναλογο, με αποτελεσμα, δυστυχως, να τα παραταμε..
      Επιμονη και υπομονη, λοιπον, και μια, οσο το δυνατον, πιο αισιοδοξη προσεγγιση των καθημερινων συμβαντων 🙂
      Σ’ ευχαριστω απιστευτα, ειλικρινα, για το περασμα σου απο το μονοπατακι μου, αλλα και το γεγονος οτι μπηκες στον κοπο να σχολιασεις μια αναρτηση μου. Να ΄σαι παντα καλα και να περνας ομορφα 😀 Γλυκα φιλακια!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s