Μετακομίζουμε!!


buying-a-new-home1

 

Kαι ναι, είναι πλέον επίσημο! Αλλάζω σπιτάκι! 😀

Αποχαιρετώ το πρώτο μου, δειλό καταφύγιο και μετακομίζω σε μία νέα στέγη. Οι βαλίτσες μου είναι γεμάτες με τα ίδια όνειρα, την ίδια απερίγραπτη αγάπη προς την έκφραση των συναισθημάτων μου, την επικοινωνία, το ταξίδι προς νέες γεύσεις, κοσμοθεωρίες, καινούργιους ορίζεντες και απάτητα φεγγάρια.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου αυτό μονοπατάκι, που μου χάρισε χαρές που ποτέ μου δεν είχα φανταστεί πως θα μπορούσα να αισθανθώ, ακόμη κι αν ποτέ δεν κατάφερα να είμαι συνεπής απέναντί του.

Ευχαριστώ όλους εσάς που μου δωρίσατε απλόχερα την υποστήριξή σας, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Σας ευχαριστώ που ανεχτήκατε τα γεμάτα ασυναρτησίες κείμενά μου, τις κουραστικές μου γκρίνιες και τις μελαγχολικές μου σκέψεις. Δεν έχω ιδέα αν είναι δυνατόν μέσα σε λίγες γραμμές να συνοψίσω όλα αυτά τα χαμόγελα που σχηματίζονταν στο πρόσωπό μου μετά από κάθε σχόλιο που αντίκριζα. Και κάθε φορά ο ενθουσιασμός μου ήταν ακόμη μεγαλύτερος κι από την πρώτη, πιστέψτε με. Εξάλλου, ο στόχος μου, από την αρχή, ήταν να καταφέρω να αγγίξω έστω και μία ψυχή, να έχω έστω και έναν συνοδοιπόρο στο μονοπάτι μου. Αυτό για μένα ήταν το μεγαλύτερο, το πιο λαμπρό και όμορφο αστέρι, αυτό που είχα πάντοτε στο νου μου να αγγίξω και πάντοτε μου φαινόταν τόσο μακρινό, τόσο άπιαστο.

Τώρα ξεκινάει ένα νέο ταξίδι για μένα. Ίσως να μην αλλάξουν πολλά, ίσως πάλι και όλα. Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, στο δικό σας ταξίδι, να είστε όλοι σας πάντοτε ευτυχισμένοι, υγιείς και ποτέ να μη σταματάτε να ονειρεύεστε!

Θα σας ήμουν απίστευτα ευγνώμων αν με επισκεπτόσασταν στο καινούργιο μου δρομάκι! 😀 Αν, πάλι, όχι, ελπίζω, όπως και να ‘χει, κάθε σας ημέρα να ‘ναι πλημμυρισμένη με φωτεινά χρώματα, αγαπημένα πρόσωπα, ανείπωτες γεύσεις και φανταστικές εκπλήξεις!

Σας ευχαριστώ για όλα!

http://monopatistasteria.blogspot.gr/

 

Μηχανή του χρόνου (μέρος πρώτο)..


ΡΑΜΠΕΛΣΤΙΤΣΚΙΝ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μακρινή χώρα, δίπλα στο δάσος, έτρεχε ένα όμορφο ρυάκι από νερό. Δίπλα του, στεκόταν αγέρωχα ένας μύλος. Το σπίτι του μυλωνά ήταν πολύ κοντά και ο μυλωνάς, θα πρέπει να ξέρετε, είχε μια πανέμορφη κόρη. Eκτός από όμορφη, όμως, ήταν και πολύ πολύ έξυπνη. Ο πατέρας της, λοιπόν, τόσο υπερήφανος ήταν για εκείνη, που, μια μέρα, είπε στο βασιλιά, ο οποίος συχνά απολάμβανε το κυνήγι του στο δάσος, πως η κόρη του είχε την ικανότητα να μετατράπει σε χρυσό το άχυρο. Μόλις το άκουσε αυτό ο βασιλιάς, μιας και ήταν ιδιαίτερα φιλοχρήματος και άπληστος, παρήγγειλε αμέσως να του φέρουν την κοπέλα μπροστά του.

Τότε, την οδήγησε σ’ ένα κοιτώνα του παλατιού, όπου βρισκόταν μία τεράστια στοίβα από άχυρο, της έδωσε έναν αργαλειό κι ένα καρούλι και την διέταξε αυταρχικά: «Αν αγαπάς τη ζωή σου, όλα αυτά θα πρέπει να έχουν γίνει χρυσός, το αργότερο μέχρι αύριο το πρωί.»  Μάταια το δύσμοιρο κορίτσι προσπαθούσε να του εξηγήσει πως όλα ήταν χαζές υπερβολές και καυχησιές του πατέρα της και δεν είχε καμία τέτοια ικανότητα η ίδια. Η κάμαρα κλειδώθηκε πάραυτα κι εκείνη έμεινε εκεί ολομόναχη.

Καθόταν σε μία γωνιά του δωματίου κι έκλαιγε την άδικη και σκληρή της μοίρα, όταν ξαφνικά η πόρτα άνοιξε κι εισέβαλε μέσα, κουτσαίνοντας, ένα αστείος, μικρός ανθρωπάκος. 

«Kαλή σου μέρα, νεανίδα! Για ποιο λόγο κλαις;», της είπε γελαστά.

«Aχ, aλίμονο σε μένα! Πρέπει να μετατρέψω όλο αυτό το άχυρο σε χρυσάφι και δεν ξέρω πώς!», αποκρίθηκε, μαζεύοντας τα δάκρυα της.

«Τι θα μου δώσεις, για να το κάνω για σενα;», της είπε πονηρά.

«Το κολιέ μου», του απάντησε η κοπέλα, μην έχοντας άλλη επιλογή.

Το μικρό, ύπουλο, ανθρωπάκι, το άρπαξε κατευθείαν,  κάθισε στον αργαλειό και άρχισε να φωνάζει: «Γουιρρρρ, γουιρρρρ, γουιρρρρρρρρ, γουιρρρρρρρρρ, ας γίνει το άχυρο αυτό χρυσός».  Αυτό συνεχίστηκε όλο το βράδυ, ώσπου όλο το άχυρο είχε εξαφανιστεί.

Με την χαραυγή, ο βασιλιάς δεν έχασε καιρό, παρά εμφανίστηκε αμέσως στο δωμάτιο της άτυχης κόρης. Όταν αντίκρισε όλο το χρυσάφι, εντυπωσιάστηκε και ενθουσιάστηκε, αλλά η καρδιά του έγινε μόνο πιο άπληστη. Έτσι, τη μετακίνησε, τώρα, σε μια άλλη κάμαρα του παλατιού, ακόμη μεγαλύτερη, αυτή την φορά, γεμάτη και πάλι από άχυρο, και της έδωσε την ίδια διαταγή. 

Η κοπέλα, απελπισμένη πλήρως, για ακόμη μια φορά, πλάνταξε στο κλάμα, μέχρι που ο ίδιος μικρός ανθρωπάκος εμφανίστηκε και πάλι μπροστά της.

«Τι θα μου δώσεις, αν το κάνω εγώ αντί για σένα;», της είπε με το ίδιο εγωιστικό βλέμμα.

«Το δαχτυλίδι στο χέρι μου.», τραύλισε δειλά-δειλά εκείνη.

Όπως και την προηγούμενη νύχτα, το μικρό διαβολάκι μετέτρεψε όλο το άχυρο σε aστραφτερό χρυσάφι. Στην όψη αυτή, τo πρωί, ο βασιλιάς γέμισε και πάλι με αγαλλίαση, αλλά, ακόμη κι αυτό, δεν ήταν αρκετό για εκείνον. Έτσι, μετέφερε την κόρη του μυλωνά σε ένα ακόμη μεγαλύτερο δωμάτιο με περισσότερο άχυρο, αλλά, αυτήν την φορά, την πρόσταξε: » Αν καταφέρεις και μετατρέψεις και αυτό σε χρυσάφι, θα σε κάνω γυναίκα μου.»  <<Ακόμη κι αν είναι κόρη μυλωνά>>, σκέφτηκε με περίσσεια δόση πονηριάς, <<καμία γυναίκα σ΄ όλον τον κόσμο δε θα με έκανε ποτέ πλουσιότερο.>>

To aνθρωπόμορφο πλάσμα, βρίσκοντάς τη μόνη για τρίτη φορά, της ζήτησε ακριβώς το ίδιο.
«Δεν έχω τίποτε πλέον να σου δώσω!», μούγκρισε εκείνη δακρυσμένα.

«Τότε υποσχέσου μου, όταν γίνεις βασίλισσα, να μου χαρίσεις το πρώτο σας παιδί.»

<<Ποιος ξέρει αν αυτό θα γίνει ποτέ;>>, σκέφτηκε η δόλια και, μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει σ’ αυτήν την τόσο δύσκολη κατάσταση, υποσχέθηκε στο παμπόνηρο πλάσμα, το οποίο εκπλήρωσε και πάλι την αποστολή του.

Όταν ο βασιλιάς, με μεγάλη του χαρά, βρήκε ξανά το δωμάτιο πλημμυρισμένο με χρυσό, αποφάσισε, πράγματι, να παντρευτεί την κόρη του μυλωνά και έτσι, η όμορφη κοπέλα έγινε βασίλισσα.

Ένα χρόνο μετά, απέκτησε ένα γλυκό παιδάκι και έπαψε να σκέφτεται το πλάσμα εκείνο. Ξαφνικά, όμως, εκείνο ήρθε και πάλι στο δωμάτιό της και της είπε: «Τώρα δώσε μου ό,τι μου υποσχέθηκες.» Η βασίλισσα τρομοκρατήθηκε! Προσφέρθηκε να του χαρίσει όλα τα πλούτη του παλατιού, αλλά εκείνο αρνήθηκε. «Κάτι ζωντανό δε συγκρίνεται με όλους τους θησαυρούς του κόσμου!». Όσο κι αν έκλαιγε η βασίλισσα, όσο κι αν χτυπιόταν, εκείνο δεν την λυπόταν καθόλου. «Σου δίνω 3 μέρες», της είπε άκαδα. «Μόνο αν μέχρι τότε βρεις το όνομά μου, μπορείς να κρατήσεις το παιδί σου.»

Έτσι, λοιπόν, η βασιλοπούλα σκέφτηκε όλη τη νύχτα όλα τα ονόματα που είχε ποτέ ακούσει και έστειλε αγγελιαφόρο σ’ όλη την χώρα για να ερευνήσει περαιτέρω. Όταν το μικρό ανθρωπάκι εμφανίστηκε και πάλι, την επόμενη μέρα, εκείνη ξεκίνησε με τα «Κάσπαρ, Μελχιόρ, Μπαλτάσαρ» και, στη συνέχεια, ανέφερε και όλα τα υπόλοιπα που γνώριζε, το ένα μετά το άλλο. Δυστυχώς, στο καθένα, η απάντηση ήταν ίδια και αρνητική.

Την επόμενη ημέρα, αφού είχε ρωτήσει όλη τη γύρω περιοχή σχετικά με τα ονόματα των ανθρώπων σε αυτήν, του επανέλαβε τα πιο ασυνήθιστα και περίεργα: » Ίσως το όνομά σου να είναι Σορτριμπς ή Σιπσανκς ή Λέισλεγκ.», αλλά εκείνο πάντοτε αποκρινόταν: «Αυτό δεν είναι τ’ όνομά μου.»

Την τρίτη ημέρα, ο αγγελιαφόρος της βασίλισσας επέστρεψε και της ανακοίνωσε: » Δεν μπόρεσα να βρω κανένα καινούργιο όνομα, όμως, όταν έφτασα σ’ ένα ψηλό ψηλό βουνό, στο τέλος του δάσους, όπου η αλεπού και ο λαγός αποχαιρετιούνται για καληνύχτα, είδα ένα μικρό σπίτι.  Μπροστά του, βρισκόταν αναμμένη μια φωτιά και γύρω της χοροπηδούσε ένας γελοίος κοντός ανθρωπάκος, στο ένα του πόδι και φώναζε:

<<Σήμερα ψήνω, και αύριο τρυγώ

Μεθαύριο θα πάρω, της βασίλισσας τον γιο…
Τι καλά που δεν γρικούν
Ρούμπελστιλτσκιν να με πουν!>>

Φαντάζεστε πόσο τρελάθηκε απ’ την χαρά της, μόλις η βασίλισσα άκουσε τ’ όνομα αυτό! Και όταν, σύντομα, αργότερα, αντίκρισε το ύπουλο πλάσμα, αρχικά του είπε:

«Μήπως τ’ όνομά σου είναι Κόνραντ;»

«Όχι.»

«Μήπως Χάρυ;»

«Όχι.»

«Μήπως τότε Ραμπελστίτσκιν;»

«Ο διάβολος στο είπε! Ο διάβολος!», άρχισε να τσιρίζει κλαίγοντας ο Ραμπελστίτσκιν. Στο θυμό του, λοιπόν, βούτηξε το πόδι του βαθιά στη γη, που βυθίστηκε όλη η δεξιά του πλευρά! Και μετά, με τα δυο του χέρια, τράβηξε τόσο δυνατά το αριστερό του πόδι που έσκισε τον εαυτό του στα δύο.

ΤΕΛΟΣ

Ένα υπέροχο παραμύθι, κατά τη γνώμη μου, ήρθε στο τέλος του.. Τι να διδάσκει άραγε; Μήπως ότι δεν πρέπει να κομπάζουμε, πόσο μάλλον να διαδίδουμε ψέματα για τις ικανότητες μας; Μηπως πως θα πρέπει να ΄μαστε πιο προσεχτικοί σχετικά με τις συμφωνίες που κλείνουμε με τους γύρω μας; Ή μήπως ότι δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ, ούτε καν να μας περνάει απ’ το μυαλό να το παρατάμε; Προσοχή, λοιπόν, μα πάντα ελπίδα και πίστη σ΄ ένα ομορφότερο, πιο γλυκό αύριο.

Μακάρι η μαγεία του παραμυθιού να μίλησε στην καρδιά σας, ακόμη και μ’ ένα εκατομμύριο, πλήρως διαφορετικά, μηνύματα.

Να ΄χετε μια υπέροχη, χαμογελαστή ημέρα!

Μηχανή του χρόνου (Εισαγωγή)…


Κάπου ανάμεσα σε μια ανάμνηση ονείρου και μια στεγνή πραγματικότητα, κάπου μέσα στους ήρεμους βυθούς και τις φουρτουνιασμένες θάλασσες, ίσως και κάπου μεταξύ των φωτεινών ουρανών και του φόβου για το απλανές σκοτάδι, όλοι έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν να μπορούσαμε με ένα απλό μαγικό φίλτρο να επιστρέφαμε στην παιδική ηλικία. Πώς θα κυλούσε άραγε μία ολόκληρη ημέρα δίχως τον καπνό του αέναου άγχους, μακριά από την επώδυνη φυλακή των προθεσμιών, των εξετάσεων, λογαριασμών, λογομαχιών κι ατέρμονων καθηκόντων; Και τι θα συμβουλεύαμε τον οκτάχρονο εαυτό μας;

Λίγοι μπορούν να γνωρίζουν με βεβαιότητα. Κι ακόμη λιγότεροι έχουν την ικανότητα να εντάσσουν στην καθημερινότητα τους έστω κι ελάχιστη από εκείνη την αχτίδα αθωότητας του παιδικού ονειρικού κόσμου. Σίγουρα, όλοι θα θέλαμε να εμφυσήσουμε γνώσεις, συμβουλές, διδάγματα, εμπειρίες στις  λιλιπούτειες «εκδόσεις» των εαυτών μας. Κι όμως, πιστεύω πως έχουμε πολύ περισσότερα να διδαχθούμε, να παραδειγματιστούμε εμείς οι ίδιοι απ’ τα παιδιά.  Πόσα έχουμε λησμονήσει άραγε, πώς μετατρέψαμε τη ζωή μας σ’ ένα ατελείωτο κυνήγι ιδιοτέλειας; Γιατί εγκιβωτίσαμε τους εαυτούς μας σε ίντσες συμφέροντος; Πώς επιτρέψαμε το διαμέρισμα να γίνει το κελί μας; Και πώς είναι δυνατόν οι ανθρώπινες σχέσεις να έχουν εκπέσει σε μια φτηνή οδό εκμετάλλευσης; Όλα αυτά τα ερωτήματα, αλλά και πολλά περισσότερα, συγκρούονται κάθετα με την αγνότητα και την καθαρότητα μιας παιδικής ψυχής. Eίναι γεγονός πως, μέσα στην όλη ιλιγγιώδη ταχύτητα της καθημερινής ζωής, εξαφανίσαμε, δυστυχώς, απ’ το σεντούκι του μυαλού μας, ακόμη και το τελευταίο υπόδειγμα αυτής της τόσο μαγικής και αξιοθάυμαστης, συνάμα, απλότητας.

Για το λόγο αυτό, ξυπνώντας σήμερα, αποφάσισα το επόμενο ταξίδι του μπλογκομονοπατιού μου να ‘ναι στον πλανήτη της παιδικής κοσμοθεωρίας. Τι θα λέγατε να ξεφύγουμε για λίγο, λοιπόν, απ’ τον τυφώνα του πανικού, των ακατάπαυστων υποχρεώσεων και των ασταμάτητων τηλεφωνημάτων, και να φορέσουμε τα φτερά μας για ένα νέο οδοιπορικό; Αυτό θα περιλαμβάνει μερικά παιδικά παραμύθια, λιγότερο ή περισσότερο γνωστά στον καθένα μας, τα οποία κράτησαν και κρατούν ακόμη και σήμερα συντροφιά στα πρώτα βήματα, τα πρώτα όνειρα, τις πρώτες απόπειρες ζωγραφικής εκατομμυρίων παιδιών σ’ όλον τον κόσμο.  Είναι αυτά που διδάσκουν την ατελείωτη μάχη του καλού ενάντια στο κακό, τη δύναμη της άδολης αγάπης, της επιμονής και της ειλικρινούς προσπάθειας. Νομίζω πως αξίζουν λίγη απ’ την προσοχή μας, ακόμη κι αν έχουμε, εδώ και πολύ καιρό πλέον, μεγαλώσει αρκετά ώστε να μην χωράμε στα παιδικά μας ρουχαλάκια. Τι λέτε;

Κάθε φορά θα σας παρουσιάζω κι ένα απ’ τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια! Ελπίζω να απολαύσετε τη διαδρομή σ’ αυτό το ταξίδι ξεγνοιασιάς, χαμογέλου, χρωμάτων αλλά και ανεκτίμητων διδαγμάτων 🙂

Let the magic begin 😀

(..συνεχίζεται)

Χριστουγεννιάτικη μαγεία..international έκδοση!


Image

Ο «επισκέπτης» των Χριστουγέννων χτυπά πλέον δυνατά την πόρτα κάθε σπιτικού, φιλοδοξώντας να ζεστάνει κάθε καρδιά, να φωτίσει κάθε χαμόγελο και να χαρίσει λίγη απ’την αστερόσκονη στο σακίδιο του σε κάθε ελπίδα που είναι έτοιμη να μαραθεί..

Είναι κάποιες μέρες που, πράγματι, πλέον αισθάνομαι ότι θέλω τόσο πολύ να αφεθώ στην αγκαλιά αυτού του τόσο γλυκού, μυστικού μάγου, αλλά και πάλι νιώθω ότι μάλλον, έχω χάσει το κλειδί της πόρτας..

Σήμερα, λοιπόν, διαβάζοντας τυχαία ένα άρθρο, αποφάσισα να το μοιραστώ με όλους εσάς, υπενθυμίζοντας σας ότι η χαρά των Χριστουγέννων βρίσκεται παντού και, πρωτίστως, στην ίδια μας την ψυχή κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν, ό,τι άλλο κι αν χαθεί, ό,τι κι αν καεί σε όποια πυρκαγιά απαισιοδοξίας..Ας προσπαθήσουμε, με όση δύναμη διαθέτει ο καθένας, να υιοθετήσουμε και πάλι λίγη από την αγνότητα και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, κι ας μην επιτρέψουμε σε τίποτα απολύτως να κλέψει το θείο εισιτήριο του ανεκτίμητου αυτού ταξιδιού..

Τουτ, τουτ, η ώρα για επιβίβαση, κυρίες και κύριοι!

«Αν υπάρχουν κάποιες μέρες του χρόνου που όλοι έρχονται κοντά είναι οι μέρες των Χριστουγέννων. Μια γιορτή που τη γιορτάζουν όλοι οι λαοί σε κάθε γωνιά του πλανήτη με εντελώς διαφορετικό τρόπο και παραδόσεις. Η μηχανή αναζήτησης και σύγκρισης ξενοδοχειακών τιμών trivago και παρουσιάζει δέκα διαφορετικές Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις από κάθε γωνιά του πλανήτη.
 
Ρουμανία, Οι Μασκαρεμένοι
 
Στη Ρουμανία η παράδοση θέλει τους πιστούς να ντύνονται αρκούδες, να χορεύουν και να γιορτάζουν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Παλιότερα μια αληθινή αρκούδα συμμετείχε στο χορό. Η συγκεκριμένη παράδοση ονομάζεται Ursul (ο χορός της αρκούδας) και λαμβάνει χώρα κυρίως στη Μολδαβία και στη Μπουκοβίνα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.  Μια ακόμα παράδοση της Ρουμανίας που έχει να κάνει με ταγούδι ονομάζεται Mascatii (οι μασκαρεμένοι) όπου φοράνε περίεργες μάσκες, κρεμάνε κουδούνια και προσπαθούν να τρομάξουν τον παλιό χρόνο για να αποχωρίσει και να έρθει ο καινούργιος. 
 
Ιταλία, Μπεφάνα
 

Ο μύθος θέλει τη Μπεφάνα, μια φτωχή χωρικό, πολύ φιλόξενη όμως και γνωστή για τη μαγειρική της και την καλή της καρδιά, να την πλησιάζουν οι 3 Μάγοι, στο δρόμο τους για να βρουν τον Ιησού και να του αποδώσουν φόρους τιμής και τα δώρα τους. Της ζήτησαν οδηγίες για να Τον βρουν, αλλά εκείνη δεν μπόρεσε να τους βοηθήσει. Παρόλα αυτά τους πρόσφερε στέγη για ένα βράδυ και τους περιποιήθηκε όσο καλύτερα μπορούσε. Την επόμενη μέρα οι τρεις Μάγοι σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης την προσκάλεσαν να τους ακολουθήσει. Εκείνη αρνήθηκε καθώς είχε πολλές δουλειές να τελειώσει αλλά την επόμενη μέρα άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να ψάξει να τους βρει. Δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να τους εντοπίσει και έκτοτε περιπλανιέται  και προσπαθεί να εντοπίσει το μωρό Ιησού. Σε όλα τα καλά παιδιά αφήνει γλυκά και παιχνίδια και σε όλα τα άτακτα αφήνει κάρβουνο και σκόρδο ή κρεμμύδι. Στη γείτονα χώρα γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου και όλα τα παιδιά ανυπομονούν να ξυπνήσουν εκείνη τη μέρα και να δουν τι δώρο τους άφησε η καλόκαρδη χωρικός. Κάρβουνο ή καραμέλες;

Αυστραλία, Carols (Κάλαντα)

Στη μακρινή Αυστραλία μπορεί να μην έχουν χιόνι, τα Χριστούγεννα να είναι θερμά και να βρίσκουν τους ανθρώπους στην παραλία αλλά αυτό δε σημαίνει ότι λείπουν οι παραδόσεις. Σε κάθε πόλη της μακρινής ηπείρου μαζεύονται στην κεντρική πλατεία, κρατώντας ένα κερί και τραγουδούν όλοι μαζί, ανήμερα Χριστούγεννα, κάτι σαν τα δικά μας κάλαντα. Μόνο που για αυτούς το όνομα είναι Carols και πιο συγκεκριμένα ο τίτλος του αγαπημένου τους τραγουδιού είναι The Wiggles. Αυτό που κάνει αυτή την παράδοση ξεχωριστή είναι ότι όλοι γίνονται ένα εκείνη τη μέρα. Διάσημοι τραγουδιστές βγαίνουν στις πλατείες και τραγουδούν μαζί με τον κόσμο. Ανάμεσα τους είναι οι John Farnham, Anthony Warlow, Colin Gery και Niki Webster. Σε μερικές πόλεις της Αυστραλίας με αποκορύφωμα το Sydney τα πυροτεχνήματα μετά τα Carols κάνουν τη νύχτα μέρα και αποτελούν το κάλεσμα στον Άγιο Βασίλη να τους επισκεφτεί, χωρίς βαριά ρούχα φυσικά και αντί για ταράνδους έχει καγκουρώ. Τι άλλο; 
 
Ισπανία, 12 σταφύλια τα μεσάνυχτα
  

Στην Ισπανία παίρνουν σοβαρά την αλλαγή του χρόνου. Πέρα από παράδοση, την ίδια στιγμή αποτελεί και δεισιδαιμονία, η παράδοση τους να τρώνε στις 12, ακριβώς στην αλλαγή του χρόνου, 12 σταφύλια για καλή τύχη ένα για κάθε μήνα. Μπορεί οι Αμερικανοί να αποχαιρετούν τον παλιό χρόνο και να καλωσορίζουν τον καινούργιο με ένα ποτήρι σαμπάνια και ένα φιλί κάτω από το γκι, αλλά για τους Ισπανούς τα  πράγματα είναι πιο «σοβαρά». Σχεδόν κανείς Ισπανός δε θα μπορούσε να παρακάμψει αυτή την παράδοση. Τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα του νέου έτους είναι για αυτούς πολύ ήσυχα και τους βρίσκουν με γεμάτο στόμα από 12 σταφύλια. Δεν θέλουν ούτε ένα μήνας από τους 12 να είναι κακότυχος! Εφοδιαστείτε με τα μαγικά σταφύλια αν θέλετε να περάσετε την παραμονή Πρωτοχρονιάς σας στη χώρα που γέννησε τον Κολόμβο.
 
Η.Π.Α, η Χριστουγεννιάτικη πίκλα 
 
Η Χριστουγεννιάτικη πίκλα είναι μια παράδοση που μας έρχεται από την Αμερική αν και οι ρίζες της είναι γερμανικές. Ένα Χριστουγεννιάτικο στολίδι σε σχήμα πίκλας είναι καλά κρυμμένο στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο της κάθε οικογένειας και όποιος το βρει θα έχει καλή τύχη όλο τον επόμενο χρόνο και θα πάρει και ένα πολύ μεγάλο δώρο.  Σύνθετη μέσα την απλότητα της η συγκεκριμένη παράδοση καθώς μετατρέπεται σε πραγματικό κυνήγι θησαυρού για τα παιδιά που αναπτύσσουν στρατηγικές για το που θα βρουν για να κερδίσουν το μεγάλο δώρο από τον Αι Βασίλη. Μια παράδοση που λαμβάνει χώρα και στα μεγάλα εμπορικά καταστήματα της Αμερικής με τα τεράστια δέντρα. Όποιος το βρει μπορεί να κερδίσει Gift cards από το εμπορικό. Σκέφτεστε κάτι καλύτερο;
 
Μεξικό, Posadas

Οι Χριστουγεννιάτικοι εορτασμοί ξεκινούν νωρίς στο Μεξικό και ξεκινούν με τις posadas κάθε απόγευμα από τις 16 Δεκεμβρίου μέχρι και την Παραμονή των Χριστουγέννων. Οι εννέα αυτές μέρες είναι μέρες κατάνυξης και ουσιαστικά συμβολίζουν τους εννέα μήνες που κυοφορούσε η Παρθένος το Θεάνθρωπο.  Ουσιαστικά η γιορτή posadas συμβολίζει τις περιπέτειες της Μαρίας και του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ μέχρι τη Βηθλεέμ που βρήκαν καταφύγιο. Παραδοσιακά, κάθε απόγευμα λαμβάνει χώρο μια γιορτή σε κάθε σπίτι της γειτονιάς. Οι επισκέπτες μαζεύονται έξω από το σπίτι με τα παιδιά ντυμένα βοσκούς και αγγελάκια. Ο αρχάγγελος ηγείται της ομάδας ενώ ακολουθούν οι επισκέπτες κρατώντας τις εικόνες της Μαρίας και του Ιωσήφ και αναμμένα κεριά τραγουδώντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
 
Αργεντινή, Ροζ εσώρουχα
 
Οι ταξιδιώτες που επιλέγουν κάθε χρόνο την Αργεντινή για να περάσουν τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, βρίσκονται αντιμέτωποι με μια παράδοση που μόνο εκεί παίρνει σάρκα και οστά. Όλα τα καταστήματα στολίζουν τις βιτρίνες τους με ροζ εσώρουχα. Σύμφωνα με την παράδοση όλες οι ανύπαντρες γυναίκες πρέπει να πάρουν ως δώρο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ροζ εσώρουχα.  Καθώς το ροζ συμβολίζει τον αγνό και ρομαντικό έρωτα, θεωρείται ότι ως δώρο τα ροζ εσώρουχα φέρνουν τύχη και κατά επέκταση και τύχη στην ανύπαντρη κοπέλα  ώστε να βρει μέσα στον καινούργιο χρόνο το ρομαντικό εκείνο άντρα που θα την κάνει ευτυχισμένη.  Με τα χρόνια ωστόσο η παράδοσγ εξαπλώθηκε και περιλαμβάνει όλες τις γυναίκες ανεξαιρέτως την ηλικία τους και την οικογενειακή τους κατάσταση. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το πότε πρέπει να φορέσουν τα ροζ τους εσώρουχα, με επικρατέστερες τα Χριστούγεννα και την Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Γιατί όμως τα εσώρουχα πρέπει να είναι ροζ; Η παράδοση θέλει να επιλέχτηκε το ροζ ως χρώμα γιατί είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου (χρώμα του διαβόλου) και του λευκού (χρώμα του Θεού). Δε θα θέλατε να δείτε μια πόλη ντυμένη στα ροζ;
 
Ισλανδία, μόνο ρούχα ως δώρα
 
Μια παλιά Ισλανδική παράδοση που διατηρείται μέχρι σήμερα, θέλει όλους τους Ιρλανδούς να ανταλλάσουν πολύ συκγεκριμένα δώρα για τα Χριστούγεννα. Ποιο είναι αυτό; Ένα ρούχο, διαφορετικά θα κινδυνεύουν να τραυματιστούν θανάσιμα μέσα στο νέο χρόνο. Ο θρύλος θέλει την Παραμονή των Χριστουγέννων μια τεράστια μαύρη γάτα  να κατεβαίνει από τα βουνά και να τρώει όλους εκείνους που δεν ακολούθησαν τον απλό κανόνα της ανταλλαγής δώρων ρούχα. Η αιμοσταγής αυτή γάτα είναι γνωστή ως η γάτα των Χριστουγέννων. 
 
Ουκρανία, ο ιστός της αράχνης

Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα στην Ουκρανία συχνά καλύπτονται από ιστούς αράχνης. Ο μύθος θέλει μια φτωχή οικογένεια να μεγάλωσε ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο από ένα κουκουνάρι και τα παιδιά τους όντας ενθουσιασμένα που έχουν το δικό τους μοναδικό δέντρο, επινόησαν νέους τρόπους για να το διακοσμήσουν. Η οικογένεια ωστόσο ήταν φτωχή και δε μπορούσε να υλοποιήσει τα όνειρα των παιδιών. Μετά από μερικές μέρες που το δέντρο βρισκόταν χωρίς στολίδια στο κέντρο του σπιτιού, όταν ξύπνησαν τα  παιδιά είδαν ότι οι αράχνες είχαν ήδη αρχίσει να πλέκουν τον ιστό τους στα κλαδιά του δέντρου που γυάλιζαν σαν μετάξι, το οποίο μαγικά ανήμερα Χριστουγέννων μετατράπηκε σε χρυσό. Η παράδοση θέλει τους Ουκρανούς να στολίζουν με ιστούς αράχνης, έστω και τεχνητούς τα δέντρα για αν καλωσορίσουν το νέο έτος.»

Πηγή:http://www.cityportal.gr

Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, τα φετινά Χριστούγεννα να προσφέρουν απλόχερα στον καθένα σας ένα πλούσιο-πλούσιο καλαθάκι, με μπισκοτάκια γεμάτα χαμόγελο, κέικ με τρούφα υγείας, μελομακάρονα που υπόσχονται αγάπη, κουραμπιέδες με άφθονη ζάχαρη επιτυχίας, κουλουράκια με γλάσο ηρεμίας, τσουρεκάκια με γέμιση ευτυχίας και ό,τι άλλο ποθούν τα σεντούκια της ψυχής σας!

Να είστε πάντοτε καλά και να περνάτε χριστουγεννο-φανταστικά!

Στο ακρογιάλι της Ουτοπίας…


Αυτό που θα’θελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο
την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα…
Και τι ωφελεί…
Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω
πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για
όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν.
Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν
. Για όσα μ’ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα…
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του
να μου πει ψιθυριστά:
«Μην κλαις».Μόνο αυτό.Τίποτ’άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…
..Αυτή η αβάσταχτη ανάγκη , να θέλεις σε κάποιον να χαριστείς.
Και αυτός ο κάποιος να μη μπορεί να πάρει μια μορφή, μες στο μυαλό σου.
Να θέλεις να μαδήσεις την ύπαρξη σου. Να τη σκορπίσεις.
Να την πυρπολήσεις, μόνο για χάρη του.
Να θέλεις να του αφιερώσεις ένα τραγούδι. να του στείλεις ένα φιλί.
Και να μη βρίσκεις πουθενά τα χνάρια του για να τ’ακολουθήσεις.
Μου λείπει η αγάπη μου,εντάξει. Μου λείπει αφόρητα.
Μα σίγουρα, δεν είναι το πρόσωπο της που ψάχνω μέσα σ’ αυτό το τοπίο.
Είναι κι αυτός ο τεράστιος ήλιος. που έχει κουλουριαστεί μες στην ψυχή μου.
Θέλει ένα τρυφερό βλέμμα για να σηκωθεί. Ένα άγγιγμα απαλό, έστω στην άκρη των μαλλιών…
Τόσο πολλά γυρεύει ο άτιμος για να μεσουρανήσει;
Τόσο πολλά;

Αλκυόνη Παπαδάκη

….

Ξημέρωσε και πάλι..Πονηρή, δόλια η νύχτα..Κρύβει παγίδες, καταβροχθίζει όνειρα, διογκώνει πληγές.. Το ξέρω, ναι… Το ξέρω, δε θα πέσω πάλι στην παγίδα της..Είμαι δυνατή, ναι… 

Σε ποιον τα επαναλαμβάνω όλα αυτά; Ποιον νομίζω ότι κοροιδεύω; Αφού κανείς δεν είναι εδώ… Κι αν, κατα τύχη, ήταν; Xαζές ερωτήσεις…Ψευδαισθήσεις που γεμίζουν σαν καπνός την τελευταία ίνα λογικής που μου ‘χει απομείνει…

Δεν είσαι εδώ απόψε, επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά..Πώς χαραμίζονται έτσι οι λέξεις πλέον, το συνειδητοποιείς;..»Απόψε».. Λες και κάτι άλλαξε από χτες, ή θα αλλάξει αύριο..Πού βρίσκεσαι στ’ αλήθεια;  Το μυαλό σου; Η καρδιά σου; Ποιος άνεμος τα ‘χει παρασύρει; Ποιος χείμαρρος τα μόλυνε; Σε ποιο στενάκι τριγυρνούν απόψε;

Σκέφτομαι να ψάξω πάλι σ’ εκείνο το παγκάκι..Ίσως κάτι να ΄χει απομείνει από εκείνη τη βραδιά..Μου υποσχέθηκες, θυμάσαι; Τι σημασία έχει πλέον, άραγε.. Όλα κάηκαν, ανόητη, όλα έγιναν στάχτη..

Κι αν κάνω λάθος;  Τότε..Τότε..Θα σε περιμένω, μ’ακούς;

Φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη, μ΄ακούς;

Mάλλον τελικά δεν είσαι πουθενά….

Καληνύχτα παλιέ μου φίλε.

Θα σε θυμάμαι.

Να προσέχεις.

Μια επιστροφή, ένα δώρο κι ένα βραβείο…


Πόσοι θα θέλαμε αυτή τη στιγμή να υπήρχε ένα μαγικό ραβδί στα χέρια μας; Πόσοι θα ευχόμασταν να ταξιδεύαμε σε νέα, καινούργια, πρωτότυπα μέρη; Σε φωτεινά λιβάδια, απέραντα δάση, ανεξερεύνητα ποτάμια; Κι όμως, πώς θα ανακαλύψουμε νέους ωκεανούς, αν δεν απομακρυνθούμε από την ακτή; Εφηύρε μήπως κανένας κάποιο τεχνολογικό μέσο που μας επιτρέπει να βρισκόμαστε σε δύο μέρη ταυτόχρονα; Μάλλον όχι…Και; Και τώρα τι κάνουμε; Κατεβαίνουμε και το τελευταίο σκαλοπάτι του πλοίου για το όνειρο, σκίζουμε ένα εισιτήριο που αποκτήσαμε με κόπο και δάκρυα; Ή χάνουμε την ακτή που με υπέρμετρη υπομονή φιλοξένησε κάθε σταγόνα του ιδρώτα μας, κάθε βήμα και κάθε παραπάτημά μας; Αντέχουν τα μάτια μας, έχει κουράγιο η ψυχή μας; Ποια γέφυρα να κάψουμε και ποιά να χτίσουμε πάλι; Μήπως ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε;

….

Οι μέρες κυλούν κι η καθημερινότητα συνεχίζει ανελέητα να παρασύρει κάθετί στο πέρασμα της. Πράξαμε τελικά σωστά ή καταστρέψαμε τα πάντα; Ποιός γνωρίζει και πότε θα μας ενημερώσει; Ίσως κανείς..Ίσως ακόμη κι εκείνος που ξέρει, να το φυλάξει για πάντα εγωιστικά στο σεντούκι του εαυτού του..Κι εμείς; Εμείς τελικά κατορθώσαμε να επιβιώσουμε; Μα ναι..Ποτέ κανείς δεν μπορεί να μαντέψει πόσο δυνατός είναι, ώσπου το να είναι δυνατός να γίνει η μόνη του επιλογή…Αυτό δε λένε, άλλωστε;

Αχ, τι κάθομαι και γράφω πάλι… Κοντεύει 2 το πρωί κι οι σκέψεις τριβελίζουν κάθε ίνα του μυαλού μου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό…Λείπω καιρό, κι όμως φαίνεται ότι ό,τι χρειάζομαι είναι ακόμη εδώ, αγκαλιάζοντας την φοβισμένη ύπαρξή μου…

Μου ΄χε λείψει η αίσθηση της έκφρασης αυτής, το άρωμα του ιδιαίτερου αυτού σπιτιού μου, η επαφή με τους «γείτονες-φίλους» στα διπλανά μπλογκόσπιτα. Πριν λίγο συνειδητοποίησα, καθυστερημένα βέβαια, όπως πάντα, ότι η γλυκιά γλυκιά Μαριλένα (http://marilenaspotofart.wordpress.com) μου χάρισε ένα ευγενικό, πανέμορφο βραβειάκι. Το πόσο την ευχαριστώ, φυσικά, δεν χωράει σε μερικές γραμμές λέξεων και πιθανόν όυτε σε τίποτε που θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να της δωρίσω. Γι’ αυτό περιορίζομαι σε μια ταπεινή, αλλά ολόκαρδη ευχούλα, να ‘ναι πάντοτε μα πάντοτε γερή κι ευτυχισμένη και να συνεχίζει να προσθέτει ζαχαρένια γεύση στις διαδικτυακές μας εξερευνήσεις.

Το βραβείο συνοδεύεται από μια υποχρέωση απάντησης στις παρακάτω ερωτήσεις:

  • Το αγαπημένο μου φαγητο: Χμμμ δύσκολη ερώτηση όταν βρίσκεσαι σε δίαιτα..:P Παρόλ’ αυτά, πιστεύω τίποτε καλύτερο απ’ ένα κομμάτι από σουφλέ ζυμαρικών στο φούρνο, με τριμμένο τυρί και γάλα (μιαμ μιαμ).
  • Δε μου αρέσει στους ανθρώπους: H υποκρισία, η ανωριμότητα και η υπερβολική αυτοπεποίθηση και φιλαυτία.  Δεν μπορώ να συνυπάρξω με άτομα που ανησυχούν μονάχα για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η στέψη τους με την κορώνα του «πιο όμορφου, πιο έξυπνου και πιο ταλαντούχου σ’ όλη την υφήλιο».
  • Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα: να δείχνουν κατανόηση και να με σέβονται. Α και να ‘χουν κάπως πιο ουσιαστικά ενδιαφέροντα από το πότε θα βγάλει το επόμενο CD της η Πέγκυ Ζήνα (what?) 😛
  • Με ηρεμεί: Μια συζήτηση με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ένας χαλαρός περίπατος κι ένα ζεστό μπάνιο λίγο πριν πέσω για ύπνο.
  • Αγαπώ: τα βιβλία, την καλή μουσική, τα λουλουδάκια, τα ταξίδια, την θάλασσα και την ακατάπαυστη (εννοείται) ονειροπόληση.
  • Με νευριάζει: Η αναβλητικότητα, οι ανούσιες δικαιολογίες και τα ψέματα.
  • Δεν αποχωρίζομαι ποτέ: το κινητό και το ρολόι μου.
  • Όταν ήμουν μικρή, μάζευα συστηματικά αφίσες: της Barbie 😛 εεεε τι να κάνωωω, ζούσα με το όνειρο της γλυκιάς, καλοκάγαθης πριγκίπισσας και του happy ever after της στο βασίλειο της αιώνιας αγαπης. 😛

Aυτάααααα! Αρκετά σας κούρασα! Ήρθε η ώρα να παραδώσω το σκήπτρο σε 8 αγαπημένους μου φίλους, στέλνοντας γλυκά φιλάκια:

  1. http://pink-angel-911.blogspot.gr/
  2. http://emmablackprincess.wordpress.com/
  3. http://fairytalesdreams.wordpress.com/
  4. http://myverysecrethoughts.wordpress.com/
  5. http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/
  6. http://ainafetst.wordpress.com/
  7. http://perapotusanemus.blogspot.gr/
  8. http://theartofevil.wordpress.com/

Ελπίζω τα δωράκια να παραδόθηκαν επιτυχώς στους εκλεκτούς της βραδιάς ❤ Νομίζω ότι αξίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ που χαρίζουν σε όλους μας τόσο γλυκά και αξέχαστα συναισθήματα, μέσα από το παραμύθι της δικής τους ιστοσελίδας.

Σιγά σιγά, τελειώνει κι αυτή εδώ η ανάρτηση, μαζί με τη δύναμη μου να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε μια δημιουργική και πανέμορφη εβδομάδα, μαζί με τους δικούς σας ανθρώπους. Η πυξίδα της ελπίδας να κατευθύνει τα όνειρα σας και ένας ουρανός γεμάτος χρώματα να ομορφαίνει τα πρωινά σας.

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Φεύγω…


Ο ήλιος σήμερα έχει φορέσει το άλλο πρόσωπό του, το εκδικητικό.

Μοιάζουν οι αχτίδες του σαν δισεκατομμύρια μαχαίρια που καρφώνονται περίτεχνα σε κάθε χιλιοστό του σώματος μου.

Από πού πηγάζει ο καπνός αυτός; Μόνο εγώ τον νιώθω να κλέβει αδιάντροπα κάθε μόριο οξυγόνου απ’ τους ήδη καταδικασμένους μου πνεύμονες;

Φεύγω.

Θα το καταλάβει άραγε κανείς;

Θα υπάρξει νύχτα που θα με αναζητήσει κάποιος;

Φεύγω.

Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες.

Μόνο αυτές γλιτώνουν απ’ τον πόλεμο του χρόνου τελικά.

Φεύγω.

Κανείς δεν ξέρει πως θα ‘ναι το πρόσωπό σου την επόμενη φορά που θα σε αντικρίσω.

Ποιον μάντη να επισκεφτώ, να μου αποκαλύψει  πως θα με κοιτάζουν τα μάτια σου τότε;

Και τι νόημα θα έχει;

Φεύγω.

Το καταλαβαίνεις;

Πού εισαι;

Μην έρθεις μέχρι τότε.

Δεν αντέχω άλλο τον αποχαιρετισμό.

Φεύγω.

Μάλλον, τελικά, θα ‘σαι καλύτερα χωρίς εμένα εδώ.

Όλοι θα ‘ναι εξάλλου.

Γι’ αυτό δεν κλαις, ναι.

Συγγνώμη.

Φεύγω.

Δεν ξέρω αν  «στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε»,  όπως λέει το τραγούδι.

Ξέρω πως όπου κι αν είμαι, η καρδιά μου θα παραμένει εκεί.

Κρυμμένη, φοβισμένη στην αγκαλιά σου.

Ό,τι κι αν γίνει, τίποτα δεν αλλάζει εκείνο το απόγευμα πάνω απ’ τα σύννεφα.

Φεύγω.

Με περιμένει το λεωφορείο.

Δε θα σε ξεχάσω, στο υποσχέθηκα, θυμάσαι;

Δε σου ζητώ το ίδιο, δεν είμαι τόσο εγωίστρια.

Ξέρω ότι με αγαπάς.

Αλλά το μόνο που θέλω είναι να προσέχεις εσένα.

Μην το παραμελείς, εντάξει;

Πρώτα εσύ, τα πάντα εσύ.

Φεύγω.

Αντίο.

Για τώρα.